Haar Bezitterige Bewaker
Hoofdstuk 4
Kara was in de war toen ze de badkamer verliet. Ze kon niet stoppen met denken aan Adams lichaam en de manier waarop het glinsterde van het water. Om nog maar te zwijgen over hoe groot zijn... Bedwing jezelf, Kara!
Gelukkig kwam Megan door de deur naar binnen en leidde haar af.
"Hé, jij," zei Megan timide, wetend dat Kara nog steeds boos op haar was.
"Hoi," zei Kara kortaf.
"Nog steeds boos?" vroeg Megan.
"Hangt ervan af... wat is er voor ontbijt?" antwoordde Kara, terwijl ze naar de afhaalzak in Megans handen keek.
"Ik heb je favoriet meegenomen," zei Megan.
Ze had pannenkoeken meegenomen van Kara's favoriete restaurant.
"Prima," gaf Megan toe.
Ze dekten allebei de tafel. Kara had maar twee sets borden en bestek neergezet. Megan rolde met haar ogen en dekte een derde plek voor Adam.
Terwijl Kara een pot koffie zette, hoorde ze Adam uit de douche komen.
"Ziet er heerlijk uit," zei hij, "bedankt, Meg."
Kara hoorde zijn voetstappen dichterbij komen tot ze vlak achter haar stopten. Zijn arm reikte langs haar heen en pakte een koffiemok van het aanrecht.
"Vond je het leuk wat je zag?" fluisterde hij in haar oor.
Verbaasd door zijn brutaliteit morste Kara hete koffie op het aanrecht en kreeg wat op haar arm. Ze duwde zichzelf naar achteren en botste tegen hem op. Ze voelde zijn pik tegen haar aan stoten. Zijn lichaam was stevig en sterk.
"Verdorie," zei ze.
"Hier," antwoordde hij, veel vriendelijker dan hij tot nu toe bij haar was geweest, "laat me eens kijken."
Hij schoof haar arm onder de kraan van de gootsteen en liet koud water lopen op de plek waar de koffie haar huid had gebrand. Zijn zachtheid schokte haar.
"Ik kan dit zelf wel," hield Kara vol, terwijl ze haar arm van hem wegtrok. De waarheid was dat ze gek werd van het gevoel van zijn aanraking.
"Prima," zei hij op een kille toon, "ga je gang."
Aan tafel wilde Adam per se naast Kara zitten. De hele maaltijd streek hij tegen haar aan en grijnsde om haar reactie.
"Wat is er aan de hand tussen jullie?" vroeg Megan uiteindelijk.
"Wat bedoel je tussen ons?" antwoordde Kara, terwijl ze deed alsof ze het niet doorhad.
"Is het zo duidelijk?" plaagde Adam.
Kara sloeg speels op Adams schouder.
"Er is niets aan de hand tussen ons," gilde Kara.
"Je vriendin hier," legde Adam uit, "vindt het leuk om mij te zien douchen."
"Kara!" riep Megan uit.
"Ik vind het niet leuk om jou te zien douchen," zei Kara haastig, "het was een ongelukje."
"Nou, je keek anders ook niet weg," merkte Adam bot op.
"Ik was in shock," antwoordde Kara.
Opnieuw hadden ze onbewust tegen elkaar aangeleund. Hun gezichten waren te dicht bij elkaar. Ze kon zijn adem op haar wang voelen.
"Jeetje," zei Megan, "get a room."
Kara trok een walgende gezichtsuitdrukking, pakte haar bord en bestek, en gooide ze bijna in de gootsteen. Boos schrobde ze de afwas. Ze was zo overstuur dat ze niet eens merkte hoe heet het water was. Megan keek Adam boos aan.
"Wat?" vroeg hij geërgerd.
"Ik wil hem hier weg hebben," zei Kara boos.
"Kom op," betoogde Megan, "wees redelijk, Kara."
"Jij bent degene die redelijk moet zijn, Megan," snauwde Kara terug.
Ze stormde naar haar slaapkamer en sloeg de deur achter zich dicht. Ze schreeuwde in haar kussen om wat van haar frustratie kwijt te raken.
Wat was er mis met haar? Waarom liet ze hem haar zo raken? Hij had een effect op haar dat ze niet kon verklaren. Alsof hij precies wist wat hij moest zeggen en doen om haar te bespelen. Volledige te bespelen...
Nee... Mijn opstel. Het moet morgen af zijn.
Hoe kon ze zich op haar werk concentreren als ze alleen maar aan hem kon denken? Haar lichaam rilde toen ze terugdacht aan zijn lichaam achter het hare. De manier waarop hij haar vroeg of ze het mooi vond wat ze zag.
Hoewel hij haar woedend maakte, zorgde hij er ook voor dat ze zijn kleren wilde uittrekken. Hij was agressief, maar zo zachtaardig als het nodig was. Het was erg verwarrend.
Ze zou dit natuurlijk nooit aan hem toegeven. Klootzak. Zijn blik zou te verwaand worden. Meer dan het al was.
Nog steeds woedend nam Kara een koude douche om haar driften te kalmeren. Ze voelde zichzelf afkoelen toen Adam uit haar gedachten weggleed. Ze wist dat hij nog steeds in haar achterhoofd zat. Hij zou daar altijd zijn zolang hij bij haar in de buurt was.
Ze vroeg zich af of hij hetzelfde voelde. Kreeg hij een stijve bij de gedachte aan haar?
Continue to the next chapter of Haar Bezitterige Bewaker