Alpha's Servant (Nederlands)
Auteur
Danielle Jaggan
Lezers
5,0M
Hoofdstukken
45
Hoofdstuk 1
SKYLER
Ik kromp in elkaar toen een van de vele blaren op mijn handen openbarstte. Het zeepwater prikte toen ik mijn borstel uit de emmer pakte.
Ik schrobde de vloeren van het gastenverblijf op handen en knieën. Ik wilde alles klaarmaken voor de heel belangrijke en mysterieuze gast. Crucelli is de weerwolf die de baas is over ons, de menselijke dienaren. Hij had streng gezegd dat het huis er perfect uit moest zien.
Ik zuchtte. Een menselijke dienaar zijn tussen weerwolven was een vreselijk leven. We werden als vuil behandeld. We konden er alleen weinig aan doen, want een mens maakte geen schijn van kans tegen een weerwolf.
Zolang ik me kon herinneren, was ik al een dienaar bij de Blood Moon Pack. Het was de grootste en sterkste roedel van de vijf gebieden. Dat was allemaal te danken aan onze alfa.
Mensen zeiden dat Alpha Ares de dodelijkste en wreedste wolf was die er bestond. Ze vertelden dat de goden hem hadden gezegend, waardoor hij bijna onverslaanbaar was. Zelfs andere alfa's waren bang voor hem. Ze behandelden hem als een gevaarlijke bom die elk moment kon ontploffen. Alleen al de gedachte aan hem maakte me doodsbang.
Ik had andere dienaren zachtjes over hem horen praten. Ze beweerden dat hij was vervloekt door een boze heks vanwege zijn wreedheid. Ze had hem veroordeeld om voor altijd alleen te blijven. Zonder een partner om zijn innerlijke wolf te beheersen, was hij meer een beest dan een mens.
Omdat hij zijn wederhelft moest missen, was hij in een bloeddorstig monster veranderd. Hij kende geen genade en genoot van het bloed van zijn vijanden. Daarom was iedereen zo bang voor hem.
Gelukkig was het jaren geleden dat hij ons landgoed aan de rand van het gebied van de Blood Moon had bezocht. De laatste keer dat hij hier was, kwam hij de roedel beschermen tegen zwerfwolven. Helaas had hij toen niet iedereen kunnen redden.
„Skyler!“
Ik gilde en morste bijna de emmer met vuil water toen ik me omdraaide. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik zag wie het was. Ik droogde mijn handen af aan mijn vlekkerige schort en stond op.
„Scarlette! Laat me niet zo schrikken!“ siste ik, terwijl ik een hand op mijn borst legde. „Wil je me een hartaanval bezorgen?“
Ze haastte zich naar me toe en trok me mee, weg van luistervinkjes. „Kom hier. Ik moet je iets heel belangrijks vertellen.“
Scarlette was de enige persoon die ik vertrouwde. Ze was als een moeder voor me. Ze had me onder haar hoede genomen toen ik na de dood van mijn ouders naar het landhuis werd gebracht.
Ze keek stiekem om zich heen. „Je moet beloven dat je aan niemand vertelt wat ik je nu ga zeggen.“
„Ik beloof het plechtig,“ zuchtte ik theatraal, en ik liet mijn borstel weer in de emmer vallen.
Scarlette rolde met haar ogen. „Ik meen het. Niemand mag dit weten.“
„Oké, ik beloof het,“ antwoordde ik. „Vertel het me nu maar, voordat Crucelli langskomt en tegen ons schreeuwt omdat we niet werken.“
Haar ogen lichtten op toen ze dichterbij kwam. „Ik heb net de beste roddel gehoord toen ik de wolven thee bracht.“
Ze viel even stil. Het was duidelijk dat ze wilde dat ik om de details zou smeken.
„Scarlette,“ kreunde ik. „Als je niet snel ter zake komt, krijgen we allebei straf.“
„Vooruit dan,“ klaagde ze. „Maar je verpest wel alle lol zo.“ Ze keek om zich heen om te controleren of de gang leeg was, voordat ze fluisterde: „Onze mysterieuze gast is Alpha Ares zelf!“
Ik rilde bij het horen van zijn naam. Ik had stiekem gehoopt dat deze dag nooit zou komen. Ik wilde een heel leven leiden zonder ooit de wolf tegen te komen die mijn ouders niet had kunnen redden. Ik had het dus helemaal mis.
„Wat?! Komt de alfa hierheen?“ piepte ik. „Waarom?“
Ze haalde haar schouders op. „Dat zeiden ze er niet bij. Maar het moet vast voor iets heel groots zijn, toch?“
Ik trilde. Ik gaf liever niet toe dat ik bang was, maar de alfa had een reputatie. Verhalen over zijn woede en wreedheid waren overal bekend. Zijn wantrouwen tegenover mensen was berucht. Hij dacht dat wij bondgenoten van de heksen waren. Daardoor was hij heel erg achterdochtig over alles wat we deden, en strafte hij elke fout genadeloos hard af.
„W-wanneer komt hij aan?“ stotterde ik. Ik streek met een trillende hand mijn haar achter mijn oor.
„Morgen,“ zei Scarlette. Haar woorden bleven zwaar en onheilspellend in de lucht hangen tussen ons in.
***
Ik had de hele nacht geen oog dichtgedaan. Crucelli had ons tot de vroege ochtend laten werken. We moesten elke centimeter van het landhuis keer op keer schoonmaken voor het bezoek van de alfa. Er was nergens meer een spoortje vuil te bekennen.
Mijn ogen vielen bijna dicht toen ik de slaapkamer van de alfa afmaakte. Ik stak een warm en uitnodigend vuur aan in de open haard. De hitte voelde fijn op mijn huid, en ik moest gapen.
Misschien kan ik mijn ogen gewoon een paar minuutjes dichtdoen. Even een kort dutje. Crucelli zal me nu toch nog niet zoeken, toch?
Ik ging liggen op het zachte tapijt en legde mijn hoofd op mijn armen. Ik deed een kort schietgebedje dat ik niet betrapt zou worden, en viel al snel in slaap.
***
Ik schrok plotseling wakker en hapte naar adem, terwijl ik snel de kamer rondkeek. De zon buiten begon al langzaam onder te gaan. Daardoor vielen er lange, griezelige schaduwen over de vloer. Ik was opgelucht dat ik alleen was, maar ik had sterk het gevoel dat iemand me had bekeken.
Een rilling liep over mijn rug toen ik over mijn armen wreef. Er speelde iets in mijn achterhoofd. Een donkere, zware stem had me gewaarschuwd terwijl ik sliep.
Je hoort hier niet te zijn.
„Het was maar een droom,“ fluisterde ik.
„Wat ben je aan het doen?!“ eiste een schrille stem.
Ik draaide me snel om en zag Crucelli bij de deur staan. Hij had een woedende blik op zijn gezicht. Ik krabbelde haastig overeind en boog mijn hoofd toen hij op me af stormde.
„De alfa kan elk moment aankomen, jij nutteloos mens. Sta op,“ siste hij, en hij pakte mijn arm hard vast. „We bespreken je straf voor dit luieren later wel. Alle vrouwelijke dienaren moeten nu onmiddellijk naar beneden komen!“
Hij duwde me naar de deur. Ik haastte me door de gang voordat hij me nog meer pijn kon doen. Crucelli stond niet bepaald bekend om zijn zachte en vriendelijke karakter.
***
De kamer naast de keuken zat al helemaal vol toen ik aankwam. De andere vrouwelijke dienaren praatten op gedempte toon met elkaar. Ik liep snel door de groep heen naar Scarlette en mijn vriendin, Primrose.
„Waarom denk je dat we hier zijn?“ vroeg Primrose toen ik naast haar ging staan.
Ik haalde mijn schouders op. „Geen idee, maar Crucelli is in een erg slechte bui.“
„Ik durf te wedden dat het over de alfa gaat,“ fluisterde Scarlette zachtjes. „Ik hoorde van een van de bewakers dat hij vanmiddag al is aangekomen. Hij heeft stiekem over het terrein gelopen om alles te controleren.“
Mijn hart zonk in mijn schoenen. De stem uit mijn droom kwam weer in mijn gedachten.
Zou dat de alfa geweest zijn? Ik was in zijn kamer. Wat als hij binnenkwam terwijl ik lag te slapen? Wat als hij het aan Crucelli vertelt? Godin, ik krijg zwaar straf als hij erachter komt.
„Kop dicht!“ blafte Crucelli toen hij binnenkwam.
Hij keek boos naar de zee van bange gezichten voor hem. Er verscheen een gemene grijns op zijn lippen. Het was bijna nooit goed nieuws als hij ons allemaal zo bij elkaar riep. Als we geluk hadden, betekende het alleen meer werk. Als we pech hadden...
Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde er niet eens aan denken.
„Alpha Ares is aangekomen op ons landgoed voor een bezoek,“ zei hij. Hij wenkte een jong dienstmeisje dat een grote glazen kom vasthield.
Ze stapte naar voren en hield haar ogen strak op de grond gericht. Hij ging verder: „We willen hem tijdens zijn verblijf alle mogelijke luxe bieden. Daarom wordt er elke avond één van jullie uitgekozen voor een heel speciale taak.“
Ik voelde de spanning om me heen stijgen. Het was zo zwaar dat het me bijna de adem benam.
„De gelukkige dame die wordt gekozen, brengt de nacht door met de alfa. Alles wat hij beveelt, zullen jullie doen, begrepen?“ sneerde Crucelli, terwijl hij met zijn hand door de briefjes in de kom graaide. „Hoe extreem het ook is.“
Er klonk ongerust gefluister door de kamer. Weerwolven vonden het vaak moeilijk om hun innerlijke wolf in bedwang te houden tijdens emotionele momenten. De reputatie van de alfa dat hij vaak de controle verloor, was maar al te goed bekend. Gekozen worden als zijn minnares voor een nacht kon voor een mens net zo goed de dood betekenen.
„Stilte!“ schreeuwde Crucelli.
Het werd weer muisstil in de kamer.
„Ik ga nu één van jullie namen uit deze kom trekken,“ zei hij traag, en hij hield een opgevouwen stukje papier omhoog. „Ik hoef jullie er vast niet aan te herinneren dat het zware gevolgen heeft als je de alfa niet tevreden stelt.“
Ik slikte moeizaam toen hij het kleine briefje openvouwde. Ik hield mijn adem in terwijl hij de naam begon voor te lezen.
