Haatbriefjes
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
684K
Hoofdstukken
48
Hoofdstuk 1
IRIS
Hortensia's hebben veel zorg nodig.
Te veel water? Dan gaan ze verwelken. Te weinig? Dan gaan ze dood. Vandaag maken ze geluid tegen mijn hand, alsof ze willen klagen. Ik duw met mijn duim een roos open en doe alsof het het enige in mijn leven is dat gerepareerd moet worden.
De bel boven de deur van Davis Florals rinkelt. Het laat me weten dat er een nieuwe klant is.
'Ik kom er zo aan,' zeg ik. Ik werk gewoon door. Er is een juiste manier om een laag bloemstuk te maken: bloemen naar buiten gericht, gewicht in balans, niets dat te veel opvalt. Was het maar zo makkelijk met mensen.
Voetstappen. De zoete geur van een meisje dat denkt dat Bath & Body Works haar bijzonder maakt.
'Ik kom mijn proefstuk ophalen. Voor mijn verlovingsfeest,' zegt ze met een blije stem. Ze heeft haar telefoon al in haar hand. De camera is op mij gericht, alsof ik een dier in de dierentuin ben. Op haar trui staat BRUID over haar borst geschreven. Ze maakt er geen geheim van.
'Achterste tafel,' zeg ik, achter me wijzend. 'Niet aanraken. Breng het terug zoals je het hebt gevonden of ik breek je vingers en laat je ervoor betalen.'
Ze lacht alsof ik een grapje maak en loopt weg. Ik maak het boeket af. Het is mooi. Te mooi voor de wereld waarin we leven. Ik veeg de toonbank af en pak mijn telefoon om de klant te bellen.
Er verschijnen veertien meldingen op het scherm als een rij dansers.
X: negen nieuwe.
Instagram: drie.
Berichten: mam, mam, mam, Jason, Kelly.
Mijn maag draait zich om, wat niets met de koffie te maken heeft.
Ik open X. Omdat ik dom ben.
Het eerste bericht is een screenshot.
De woorden zien er bekend uit en geven me de rillingen.
Ik haat dat je elke kamer verpest waar je binnenkomt. Ik haat dat je ademt alsof lucht alleen van jou is. Ik haat dat ik nog steeds naar je zoek als je weggaat.
Mijn handschrift. Mijn haatbriefje. Van... ik weet het niet. Vijf jaar geleden? Tien? Het maakt niet uit. Het is van mij. Het was van mij. Op dit moment is het niet meer van mij.
WTF?
Ik scrol.
Bericht na bericht. Screenshots. Afgesneden randen. Honderd versies van mijn ergste gedachten met mijn ergste eerlijkheid in mijn ergste handschrift.
Ik haat dat mijn moeder jouw naam uitspreekt als een gebed.
Ik haat dat je de zwaartekracht in mijn huis bezit.
Ik haat dat mijn lichaam weet wat jouw stem betekent.
Mijn mond wordt droog. Mijn handpalmen worden nat. De kamer draait en ik houd mezelf in evenwicht aan de toonbank. Mijn vingers worden wit rond de rand.
'Eh,' zegt Bruid Dame. Haar gezicht gloeit witblauw van het licht van haar telefoon. 'Ben jij dit?'
Ik kijk op. Ze houdt haar telefoon omhoog. Het bovenste bericht is mijn zin onder de trending hashtags #HaatBriefjesLiefdesverhaal en #IrisDavis. Eronder staat een foto van Jesse Ellison. Hij is bedekt met zweet en is in een of andere stadiontunnel. Hij glimlacht alsof de wereld een scorebord is en hij aan het winnen is.
Er ontsnapt een geluid uit mijn keel dat misschien een lach is en misschien een verstikking. 'Nee,' zeg ik. 'Het is de andere Iris. Degene die het met een Y spelt.'
Ze snapt het sarcasme niet. Geen van hen doet dat.
Ze loopt achteruit van de toonbank weg, alsof ik ineens een andere taal ben gaan spreken. 'Moet ik... terugkomen? Mijn verloofde, hij is dol op Jesse. We hebben je moodboard eerder gepost, en nu is iedereen hier op... aan het... reageren. Misschien moeten we wachten tot dit over is gewaaid.'
'Ja,' zeg ik, 'kom terug als de hel bevriest. Ik zal hier zijn en centerpieces maken voor pinguïns.'
De bel boven de deur rinkelt als ze naar buiten rent. Het bloemstuk is vergeten, het staat daar als een wrede grap.
Mijn handen trillen. Ik open Instagram. Mijn zakelijke account heeft een hoop DM's, wat eruitziet alsof er een piñata is geëxplodeerd.
Bruiden die annuleren. Een moeder van de bruid die me vertelt dat ze 'niet met een goed geweten iemand kan inhuren die in een seizoen van vreugde zo negatief is'. Een kamergenote van de universiteit met wie ik sinds het eerste jaar niet had gesproken, die vraagt: ‘Gaat het, schat', alsof ze in 2013 mijn wasmunten niet had gestolen.
Ik dwing mezelf en schakel over naar mijn berichten.
Mam
We moeten praten. Vanavond. 6 uur. Kom niet te laat.
Mam
Vertel me alsjeblieft dat je die niet hebt geschreven.
Voordat ik kan antwoorden, verlicht een ander bericht mijn telefoon.
Jason
LMAO, je bent helemaal wild geworden. Mam ijsbeert alsof dat gaat helpen. En Jesse heeft gebeld.
Mijn huid wordt strak. 'Natuurlijk heeft hij dat gedaan,' vertel ik de lege winkel, omdat praten tegen mijn eigen ondergang blijkbaar mijn ding is.
Ik schakel terug naar X en scrol, omdat ik echt zo dom ben.
Een of andere gast: 'Wie is DIT meisje en waarom spuwt ze vuiligheid over mijn quarterback? #HaatBriefjesLiefdesverhaal.' GIF van een brandende vuilnisbak.
Een sportblog: 'Mysterieuze vrouw schrijft tien jaar lang haatbrieven aan Jesse Ellison. Accepteren we dit?'
Een meisje zegt: 'We hebben allemaal vervelende concepten over exen geschreven. We hadden alleen niet het slechte oordeel om ze als een wasbeer te hamsteren.'
Mijn handen worden kouder. Mijn gezicht voelt heet. Ik typ 'sluiten' in de kassa, omdat ik niet met mensen om kan gaan en mijn winkel verdient het niet om me uit elkaar te zien vallen.
De bel rinkelt voordat ik het bordje kan omdraaien. Een man in een fleecevest steekt zijn hoofd naar binnen. Hij kijkt met heldere ogen en een cameraklare glimlach om zich heen. 'Iris Davis?'
'Gesloten,' zeg ik. 'Voor altijd.'
Hij negeert het zoals mannen doen. 'Ik ben van' — hij zegt de naam van een sportsite met het zelfvertrouwen van een man met een podcast. 'We willen jouw kant horen —'
'Mijn kant,' herhaal ik. 'Van mijn privénotities die iemand in een trending topic heeft veranderd?'
Hij wordt vrolijker. 'Dus ze zijn van jou.'
Ik staar hem lang genoeg aan om hem te laten zweten. 'Ga. Weg.'
Hij loopt terug de deur uit. De telefoon in mijn hand zoemt als een bijenkorf.
Er verschijnt een Instagram Live-video. Jesse. Het bijschrift: Ik wil erover praten.
Ik zou er niet op moeten tikken. Maar ik doe het toch.
Er is een cinderblok achter hem te zien. Hij wordt door de helderwitte lichten van geld verlicht. Hij is vochtig en rood en stom knap op de manier waarop mensen die betaald worden om goden te zijn dat zijn. De reacties vliegen als confetti in het rond.
@footballwife83: Zeg haar naam, koning.
@ellisonsgirl: Ik zal liefdesbriefjes voor je schrijven die niet haten, meneer.
Zijn mond komt omhoog, alsof hij ze zowel als niet leest. 'Jongens,' zegt hij. Zijn stem is laag en geamuseerd. 'Jullie zijn vandaag erg creatief geweest.'
God, zijn stem. Die is niet veranderd. Het is een trigger en ik haat dat mijn lichaam de veiligheid ervan herkent.
Hij gaat verder: 'Ik heb niet veel over poëzie te zeggen.' Knipoog. 'Ik respecteer een vrouw die een volledige zin kan schrijven.'
Het reactiegedeelte verliest zijn verstand. Mijn nek wordt warm, alsof ik onder hete lampen sta. Dat is niet zo. Ik sta onder dezelfde lamp die ik er vorige maand heb ingedraaid, met een ladder die me wilde vermoorden.
Jesse kijkt buiten beeld. 'Ik ben morgen in de stad,' vertelt hij tegen iemand die we niet kunnen zien. Dan herinnert hij zich dat er een camera op hem gericht is en voegt hij er voor de feed aan toe: 'Familietijd. Blijf gehydrateerd.'
Ik beëindig de video. Mijn hart is als een vis en deze winkel is een boot en iemand heeft net een gat in de romp gemaakt.
De bel rinkelt opnieuw. Deze keer is het echt een klant die ik ken, meneer Han van de groentewagen. Zijn wenkbrauwen fronsen als hij mijn gezicht ziet. Hij legt twee lelijke tomaten als een geschenk op de toonbank. 'Je ziet eruit alsof je de zomer nodig hebt.'
'Ik heb een coma nodig,' zeg ik. 'En een tijdmachine. En een andere persoonlijkheid.'
Hij knikt. Hij legt voor precies één seconde een hand over de mijne. Het is de manier waarop oude mannen dat doen als ze je moed willen geven zonder er een groot ding van te maken. 'Tomaten,' zegt hij en vertrekt.
Ik doe de deur achter hem op slot en draai het bordje om. Iedereen op het internet heeft mijn binnenkant gezien en ik heb net een stuk plastic omgedraaid, alsof het iets uit zal maken.
Ik ga naar de achterkant van de winkel, naar het oude bureau in de hoek. De la klemt. Hij klemt altijd. Het hout was vorige lente uitgezet en ik heb het niet afgeschuurd, omdat ik van pijn hou die ik kan onder controle kan houden.
Erin liggen: elastiekjes, een stanleymes, bonnetjes die naar stof ruiken, goedkoop printerpapier. Mijn handschrift in stapels. Mijn ruggengraat op een plank.
Ik denk een seconde lang dat ik een lucifer bij de hele la zal houden en het opgeruimd zal noemen. Maar zo dramatisch ben ik niet. Ik haal een vel tevoorschijn. Mijn handen trillen. Ik ga op de kruk zitten alsof ik een toets maak waarvoor ik niet heb gestudeerd.
Lieve —
Ik snuif. Juist. Niet lieve. Niet meer.
Klootzak komt er dichter bij in de buurt. Lieve, manipulatieve professionele atleet die moet stikken is te lang.
Ik druk de pen naar beneden tot mijn vingers pijn doen.
Ik haat dat je me interessant hebt gemaakt voor mensen die een hekel hebben aan lezen.
Ik haat dat ik nog steeds weet hoe je mond eruitziet als je liegt.
Mijn hand schrijft de letters dichter tegen elkaar. Er zitten inktvegen waar mijn vingers trillen.
Mijn telefoon trilt op de toonbank. Familiethread gaat af.
Mam
Heb je Jesse gebeld?
Mam
Iris.
Mam
Iris.
Jason
Neem geen mes mee.
Kelly
Neem een mes mee als je dat nodig hebt. Ik zal het verstoppen als je moeder binnenkomt.
Mam
Kelly.
Ik lach schamper en het verandert in een keelgeluid. Er prikken tranen in mijn ogen en ik knipper hard genoeg dat het pijn doet.
Nog een bericht. Onbekend nummer. Ik zou het niet moeten aanraken. Ik raak het aan.
Onbekend
Gaat het
Geen interpunctie. Geen naam. Alsof mijn lichaam een naam nodig heeft.
Ik verwijder het. Mijn handen stoppen niet met trillen.
Ik loop de kleine badkamer in en spat water op mijn gezicht. De spiegel is onvriendelijk en eerlijk. Mijn ogen zijn rood. Mijn mond staat in een dunne lijn. Ik zie eruit als het soort vrouw dat het internet graag haat totdat ze haar nodig hebben om iets voor hen te verkopen.
Ik pak mijn sleutels. Tas. Trots. Wat ervan over is.
Buiten is de wereld te helder voor mijn humeur. Er rijden twee tieners op fietsen voorbij. Hun gezichten zijn vrolijk door de roddels. 'Dat is ze,' zegt er een, niet eens fluisterend. 'Het meisje dat Jesse haat.'
Mijn auto voelt als een reddingsvlot. Ik zit op de bestuurdersstoel en leg mijn voorhoofd op het stuur, omdat vandaag mijn rug op kan.
Mijn telefoon zoemt opnieuw. Ik ga hem het verkeer in gooien.
X-melding. Trending.
Ik zou niet moeten kijken. Ik kan niet niet kijken.
Het scherm licht op met een witte box en een leugen: Top Trends: #1—IRIS DAVIS HAATBRIEFJES.
Mijn naam.
Nummer één.
Wereldwijd.
Alsof ik iets heb gedaan dat applaus waard is en niet dit.
Mijn keel wordt strak door iets lelijks en scherps. Ik maak er een screenshot van, omdat mijn brein blijkbaar ziek is. De kleine camera maakt een klikkend geluid en het klinkt als een spijker in een doodskist.
Ik stuur een kort bericht naar de familiethread, omdat ik een lafaard ben. En omdat als ik niets zeg, mijn moeder mijn appartementengebouw zal opblazen.
Iris
Ik kom eraan.
De telefoon zoemt nog één keer, alsof hij nog iets anders heeft om me af te nemen.
Onbekend
Tot snel
Geen interpunctie. Geen naam.
Als een munt die in de achterkant van mijn keel valt.
Ik zet de auto in zijn versnelling en rijd toch weg. De enige weg eruit is erdoorheen. En omdat als ik hier veel langer blijf zitten, ik al huilend in een Honda op een livestream zal eindigen. Ik ben vanmorgen niet wakker geworden om een meme te worden.
De tomaten rollen op de passagiersstoel. Ik grijp het stuur en staar recht vooruit. Ik kijk niet in de spiegels, omdat ik niet wil zien of ik al gevolgd word.
De hele wereld kijkt naar me. Ik weet niet wat ik ga doen als ik mijn moeders keuken binnenloop en hem aan haar tafel zie zitten, alsof hij daar thuishoort.
Spoiler: Ik steek misschien de hortensia's in brand.
