Nieve & Thar'n
Auteur
WN Noxer
Lezers
150K
Hoofdstukken
8
Nieve is slechts een menselijke slavin op een buitenaardse wereld. Het is niet haar bedoeling om voor de knappe alien Thar'n te vallen. Bovendien gaat hij de dochter van haar meester kiezen als zijn partner. Toch?
Maak je klaar
Nieve
„Nieve!“
De donderende stem van haar meester liet haar schrikken, en ze haastte zich naar zijn kamer.
Nieve keek toe hoe haar meester ongeduldig heen en weer liep in zijn kamer. Hij was al prikkelbaar sinds de bezoekende stam ermee had ingestemd om bij hen te logeren. Hij schreeuwde niet alleen tegen haar, maar ook tegen twee andere slaven en zijn kinderen.
„Daar ben je. Waar was je?“ Hij merkte op dat ze in de deuropening stond. „Laat ook maar. Ik heb je nodig om de gastenkamers klaar te maken“, snauwde hij. „De plannen zijn veranderd en de Darkiri-stam komt vanavond al aan!“
Nieves ogen werden groot. Geen van de kamers was al klaar. De stad gonsde van de geruchten dat de Darkiri een van de wreedste stammen waren.
Shit!
En zij en Rose stonden er alleen voor. Een van de mannelijke slaven op wie ze normaal gesproken kon rekenen, was uitgeleend aan Akila's zoon om hem te helpen met het repareren van een dak, en hij zou pas over twee dagen terugkomen.
„Ik wil dat de drie gastenkamers over twee uur klaar zijn.“ Hij keek haar strak aan. Het leek alsof hij haar smeekte.
Nieve rechtte haar schouders en knikte naar hem. „We zullen ons best doen, Meester.“
Een kleine glimlach verscheen op de mond van de grote man. „Ik weet het, Nieve… Wat zou ik toch zonder jou moeten doen…“
Ze haastte zich door de gangen om Rose te zoeken. „Wat zou ik toch zonder jou moeten doen…“ Pfft… Misschien moet hij zijn dochter eens onder haar kont schoppen! Ze was een goede meid, maar ze zocht alleen maar naar tegenstanders om te verslaan in gevechten, in plaats van te zoeken naar een geschikte partner. Als ze het huis uit was, zou dit huishouden runnen een stuk makkelijker en netter zijn.
Maar Ayli, de dochter van haar meester, was helemaal niet van plan om een partner te vinden. Ze had Nieve al in vertrouwen verteld dat ze het niet erg vond om een paar welpen te baren, maar een partner… daar was ze niet naar op zoek.
Nieve vond Rose helemaal achterin het complex in de tuin, waar ze de planten en groenten verzorgde.
„Rose, ik heb je hulp nodig. De gasten komen niet over twee dagen. Ze komen vanavond al!“
Het meisje draaide zich om met een geschrokken gezicht. „Meen je dat? Dan zijn we echt fucked! De lakens zijn niet droog, en… en de badkamers… Ik heb nog niets afgestoft of schoongemaakt.“
„Ik weet het, ik weet het.“ Nieve sloeg een hand voor haar gezicht. Met een wanhopig gebaar wreef Nieve met haar vingertoppen over haar voorhoofd, waar een lichte hoofdpijn ontstond. „We moeten de taken verdelen. Er zijn drie kamers die gedaan moeten worden. We beginnen met de stoffen, dan de badkamers, en als laatste doen we de lakens. Jij neemt de blauwe kamer en ik doe de groene. De gele kamer doen we als laatste.“
„Was Meester Akila boos toen hij het je vertelde?“ vroeg Rose terwijl ze zich naar binnen haastten om aan de slag te gaan.
Nieve knikte. „Het is raar, want hij houdt van gezelschap. De andere bezoekende stammen maken hem nooit zo nerveus. Maar hij werd iets rustiger toen ik zei dat we ons best zouden doen.“
„Wat is er toch met die Darkiri-stam? Denk je dat hij bang voor ze is?“ Rose keek bedachtzaam. „Hij snauwt ons nooit af, en hij schreeuwt nu ook tegen zijn eigen kinderen.“
Nieve hield niet van de gedachte dat Meester Akila bang voor iemand was. „We hebben allemaal gehoord dat de Darkiri anders zijn dan de andere stammen. Ze zijn gevaarlijker. Meester Akila is een fatsoenlijke man“, zei Nieve. „Hij zal ons veilig houden.“
Ze splitsten zich op toen ze weer binnen waren. Nieve haastte zich om de groene kamer op te ruimen. Ze schudde de groene bontkussens op de groene bank op, en ververste de waterbak zodat de gasten hun handen konden wassen. Ze stofte af rond de kaarsen en planten.
Elke kamer had dezelfde meubels, en alle meubels en decoraties waren geverfd in dezelfde kleur als de verf op de deur.
„Hé, heb je je haar weer geknipt?“ Rose fronste naar haar toen ze elkaar tegenkwamen in de gele kamer. Haar haar viel tot op haar middel. Ze droeg het altijd in een vlecht, versierd met kraaltjes, veren en kleurrijke stukjes stof.
„Ja. Het werd weer te lang…“ Vanuit haar ooghoek zag Nieve dat Rose afkeurend haar hoofd schudde.
„Waarom wil je er niet gewoon uitzien zoals de rest? Met dat korte haar van je val je heel erg op.“ Rose stopte een kussen in een schone sloop.
Nieve grijnsde. „Kom op, Rose. Met of zonder lang haar zullen we altijd anders zijn! We zijn menselijk. Klein, zacht, grote ronde ogen, een neus, stompe tanden, geen slagtanden of klauwen en dan onze huid! Het spijt me dat ik je droom moet verpesten, lieverd, maar hoe hard je ook probeert om niet op te vallen, we zullen er altijd anders uitzien dan de Ky'Tain…“
Rose haalde zuchtend haar schouders op. „Laat ook maar. We hebben niet veel tijd meer. De gasten kunnen elk moment komen.“
„Oh, mijn god! Ik stink als een bunzing.“ Nieve boog haar hoofd en snoof. „Wow. Ik zal echt moeten douchen. Ik kan ze nauwelijks eten serveren als ik zo ruik. Help me even met deze lakens.“
Akila
Het schip van de Darkiri-stam was geland. De leider, zijn zoon en zijn commandant waren naar het complex van Akila gebracht. De overige Darkiri bleven in en rond het schip.
„Welkom, stamleider Ma'cté, en u ook, commandant Ka'bté en commandant Thar'n… Welkom in mijn huis. Mijn slaven hebben uw vertrekken voorbereid om uw verblijf zo aangenaam mogelijk te maken.“
De drie mannen knikten kort naar de leider van de stam.
„We danken u voor uw gastvrijheid. Het spijt me dat we vroeg aankomen, maar de partner van mijn zoon staat op het punt te bevallen. We willen niet langer wegblijven dan nodig is.“
Akila knikte. Hoewel het in zijn stam niet gebruikelijk was dat een vader bij de geboorte van een kind aanwezig was, wist hij dat sommigen dat wel deden, vooral in de meer gewelddadige stammen.
„Gefeliciteerd met het nieuwe familielid“, zei Akila. „Het lijkt alsof ik alleen nog maar hoor over mannen en vrouwen die worstelen met onvruchtbaarheid. Elke welp die geboren wordt is een klein wonder. Mag ik vragen hoeveel welpen u en uw partner hebben?“
De man knikte trots en begon te lachen. „Ja, dat mag u vragen. Als de geboorte veilig verloopt, verwachten we onze vierde welp.“
De mond van Akila viel open van verbazing. Vier welpen? Wanneer was de laatste keer dat iemand die hij kende vier welpen had gekregen?
„Oh, nou dan. Ik hoop inderdaad dat alles goed zal gaan. Vier kleintjes! U bent een gezegend man, als ik zo vrij mag zijn.“
Ka'bté glimlachte breed. Hij liet zijn scherpe tanden zien. „Dank u wel, leider. De Darkiri mogen zich gelukkig prijzen. De meeste van onze mannen hebben meerdere jongen verwekt.“
De oude leider keek zijn gasten verrast aan. Hij had geruchten gehoord over hun vruchtbaarheid, zeker—elke man wist dat geruchten maar verzonnen waren. Maar het klonk alsof ze waar waren. „Dan hoop ik dat jullie verblijf hier ook vruchten zal afwerpen.“
De leider van de Darkiri begon te grijnzen. „Ik denk dat sommige van mijn mannen daar zeker klaar voor zijn…“
Thar’n
Akila bracht zijn gasten naar hun kamers. „Dit is uw kamer, leider. Ik hoop dat u het mooi vindt.“
Terwijl de twee leiders beleefdheden uitwisselden, werd Thar'n zich bewust van een interessante geur die door de gang zweefde. Zo onopvallend mogelijk probeerde hij te bepalen waar de geur vandaan kwam.
Zijn leider ging zijn vertrekken binnen en sloot de deur. De twee overgebleven mannen volgden Akila terwijl hij hen naar hun kamers leidde. De volgende kamer was voor Ka'bté, en ook hier werd het hele beleefdheidsriedeltje afgespeeld.
De geur werd sterker. Thar'n moest zichzelf dwingen om zijn mond niet wijd open te doen om de geur nog beter in zich op te nemen.
„Gaat het goed met u, commandant?“ De oude leider keek naar Thar'n.
De strijder knikte. Hij staarde even voor zich uit. „Mijn excuses. Ik was gewoon even heel diep aan het nadenken.“
Aangekomen bij zijn vertrekken bedankte Thar'n zijn gastheer, net als zijn leider en mede-commandant hadden gedaan, en stapte hij zijn kamer binnen. De geur in deze kamer was veel sterker. Een rilling liep over zijn rug. Vanuit het slaapgedeelte kwam een geritsel van lakens. Thar'n liep op zijn tenen de slaapkamer in.
Plotseling schoof de deur open en stapte er een klein, lichtgekleurd wezen naar buiten. Vrijwel onmiddellijk besefte Thar'n dat de interessante geur van dit menselijke vrouwtje afkomstig was.
