You Never Series Book 1: You Never Knew Me (NL)
3: Diplomering
LYRIC
Vandaag is de dag. De dag dat iedereen me zal zien.
Ik ga douchen en trek een verrassend mooie jurk aan waar mijn moeder een tijdje geleden mee kwam aanzetten. Hoewel er daarna geen feest voor me is en ik er een jurk met schoolkleuren overheen zal dragen, staat ze erop dat ik hem draag. Ze zegt dat haar ouders, die ik nog nooit heb ontmoet, onderweg zijn om hun enige kleindochter te zien afstuderen.
Dat is prima. Ze zullen getuige zijn van wat ik van plan ben.
Ik trek de schoenen aan die mijn moeder bij de jurk heeft gekocht en doe mijn haar in een hoge pony. Als ik in de spiegel kijk, staren mijn kristalblauwe ogen, die azuurblauw zijn en blauwer dan die van mijn moeder, me aan. Ik heb mascara opgedaan, wat ik nooit doe, om ze te accentueren.
Als ik straks mijn vader confronteer, zal hij me in de ogen kijken en me zien. Hij zal weten dat ik het meen.
Ik stap mijn kleine kamertje uit en laat me aan mijn moeder zien. Ze gilt en klapt opgewonden in haar handen. "O, Lyric! Je bent echt een schoonheid geworden!"
Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. Het is het eerste compliment dat mijn moeder me ooit heeft gegeven en ik heb moeite om het te verwerken.
Het gesnuif van achter haar brengt me echter weer snel bij zinnen. Ik gluur over mijn moeders schouder en zie de luna daar met een frons staan.
"Dank u, moeder." Een kleine glimlach speelt om mijn lippen, een bedankje voor haar compliment. "Het spijt me, maar ik moet gaan. Er is nog veel te doen om me voor te bereiden op de ceremonie." Ik geef haar een korte knuffel - elkaar omhelzen is niet iets wat we van elkaar gewend zijn - knik naar de luna en vlucht dan naar de gymzaal van de school.
Ik help de studenten met de versiering en het klaarzetten van de stoelen. Tegen de tijd dat ik aankom, zijn ze al klaar met het podium en hebben ze ballonnen in de kleuren van de school in een groot net geplaatst dat boven hun hoofd hangt. Na de ceremonie zal het net vallen en zullen de ballonnen neerdalen op de afgestudeerden terwijl de petten in de lucht worden gegooid.
"Lyric." meneer Marshall komt naar me toe met een glimlach op zijn gezicht. Hij overhandigt me een kleine, ingepakte doos. "Gefeliciteerd, Lyric." Hij geeft een klopje op mijn schouder.
Ik ben blij dat hij het nog weet. Ik trek de strik los en scheur het glanzende papier eraf. In het doosje zit een delicaat horloge. Ik haal het eruit en hij helpt me het om te doen. "Ik heb het naar een heks gebracht en door haar laten betoveren. Het zal verdwijnen en weer verschijnen als je van gedaante verwisselt," zegt hij zacht.
Hier schrik ik van. Hij weet het van Sadie?
Hij knipoogt. "Ik weet al heel lang van haar, liefje," fluistert hij. "Ze is een mooie wolf. Een echte alfa. Ze is sterk en vriendelijk. Als je je eigen roedel begint, nodig me dan alsjeblieft uit. Ik doe zo mee!" Zijn woorden zijn zacht om geen aandacht te trekken. Hij knijpt in mijn hand en loopt dan weg.
Ik ben ontroerd en kijk nog een keer naar het horloge voordat ik verder ga met het helpen ophangen van slingers en heliumballonnen.
Om drie uur 's middags is het tijd om backstage te gaan en onze petten en toga's aan te trekken. Alfa Marco komt binnen met de luna om iedereen te feliciteren met het goede werk, net als ik de laatste knoop dichtmaak.
Hij wenst me geen fijne verjaardag. Hij kijkt niet eens mijn kant op. Ik haal mijn schouders op en zeg tegen Sadie, "Normale gang van zaken voor de alfa."
Sadie grinnikt. Ja, totdat we hem laten zien wat hij heeft gemist en zal verliezen.
De diploma's worden op alfabetische volgorde afgeroepen. Natuurlijk wordt Damien, die de naam DeLong draagt, voor mij opgeroepen. Hij neemt zijn diploma met een zelfvoldane grijns in ontvangst en gaat dan met de alfa en luna op het podium zitten.
En nu is het mijn beurt. Ik loop trots over het podium, begeleid door het geluid van stilte. In tegenstelling tot alle anderen klinkt er geen geklap of gejuich. Dat is normaal. Mijn moeder erkent me niet eens en glimlacht niet eens mijn kant op. In plaats daarvan laat ze haar hoofd zakken alsof ze zich schaamt. Ik geef toe dat het pijn doet, ook al ben ik eraan gewend.
Terwijl ik mijn diploma pak en terugloop, wachtend tot de rest van de afgestudeerden wordt opgeroepen voordat ik mijn toespraak kan houden, verspreidt zich een verleidelijke geur door de lucht. Wilde bessen en chocolade. Het komt van het podium.
Van Damien.
“Partner,” fluistert Sadie in mijn hoofd.
"Wat! Iew! Nee, Sadie! Hij is mijn halfbroer!" ~Mijn lip trekt op van walging.
"Nou, blijkbaar niet! Misschien sloop er een andere haan het kippenhok in terwijl je moeder de alfa bezighield," ~antwoordt Sadie.
Ik grinnik. "Stel je voor!"
De schooldirecteur stapt het podium op en kondigt me aan. Mijn hart klopt drie keer zo snel als normaal, maar ik plak mijn nepglimlach op mijn gezicht en loop naar het podium, waar ik naar alle gezichten van mijn klasgenoten en leraren kijk. meneer Marshall geeft me een duim omhoog en ik grijns naar hem.
"Hallo, mede-afgestudeerden van de Half Moon High School. Ik heb mijn hele leven naast jullie gewoond als Lyric Johannes, maar dat is niet de hele waarheid." Ik wacht tot het gebabbel aan de zijkant, dat begon toen ik naar het podium stapte, is weggeëbd terwijl mijn woorden doordringen.
"Ja, ik heet Lyric en ik ben de dochter van Christine Johannes. Maar mijn vader" - ik pauzeer voor een dramatisch effect - "is alfa Marco DeLong."
De menigte breekt uit in kreten van ongeloof en woede. Mijn vader staat op van zijn stoel om me tegen te houden, en ik draai me naar hem om en grom luid. "Ga zitten, vader!" blaf ik met mijn alfa-stem.
Hij stopt geschokt en ik draai me terug naar de menigte. "Ik ga dit maar één keer zeggen. Ik ben niet ~niemand. Ik ben de dochter van een alfa. Die alfa!" Ik wijs naar mijn vader. "Dezelfde man die al jaren zowel zijn luna als zijn voorbestemde partner naast zich heeft gehouden!"
Ik draai me om en kijk hem aan, om er zeker van te zijn dat hij alles hoort wat ik zeg. "Hij heeft zijn luna en zijn roedel bedrogen en hij heeft me genegeerd en geprobeerd weg te moffelen met de hulp van mijn moeder."
Ik draai me terug naar de menigte, die nu stil is. "Niet langer," zeg ik, met een krachtige stem en opgeheven hoofd. "Ik verwerp mijn beide ouders, alfa DeLong en Christine Johannes. En ik verwerp deze roedel."
Ik staar naar de zee van gezichten, waarvan alle ogen op mij gericht zijn, die mij en mijn waarde voor het eerst zien. "Ja, terwijl jullie druk bezig waren met het negeren van mijn bestaan, heb ik al jullie interacties in de gaten gehouden, al jullie geheimen afgeluisterd. Ik ben me terdege bewust van het onrecht waartoe deze roedel in staat is. Zijn jullie dat ook?"
Ik trek mijn toga uit, ruk mijn pet van mijn hoofd en gooi hem op de grond. Dan zet ik een paar stappen en ga voor mijn vader staan, die me in de ogen aanstaart, met een woedend gezicht. "Ik ben klaar met jou, vader," zeg ik, mijn stem luid en duidelijk.
Damien staat op en loopt naar me toe, en ik vraag me af wat hij gaat zeggen om zijn vader te verdedigen. Maar mijn overpeinzingen duren maar even. Er is lust in zijn ogen en ik weet dat hij me herkent als zijn partner.
Ik steek mijn hand omhoog, als teken dat hij moet stoppen. De alfa kijkt verward van Damien naar mij en op dat moment gromt Damien. "Partner."
Ik snuif spottend. "Ja, nee! Gaat niet gebeuren." Ik kijk Damien recht aan. "Ik, Lyric Johannes, wijs jou, Damien DeLong, af als mijn partner. Ik wil niet vastzitten in deze roedel."
Damien grijpt naar zijn borst en huilt, en de luna snelt naar voren om hem te ondersteunen.
"Je vraagt je af hoe hij mijn partner kan zijn, of niet soms, vader? Het lijkt erop dat terwijl jij weg was om klef te doen met Christine, de luna haar eigen nachtelijke bezoeker had."
Hij gromt laag in zijn keel voordat zijn ogen naar de luna schieten, die beschaamd haar hoofd laat hangen.
Ik draai me om naar de roedel. "Dit zijn jullie leiders, dames en heren!"
Ik laat Sadie het overnemen en samen horen we de geschrokken uitroepen en het gefluister van ontzag als haar enorme witte gedaante tevoorschijn komt. We springen over de hoofden van de mensen die voor het podium staan heen, vliegen zowat de gymzaal uit en schieten in de richting van het bos.
Sadies enorme poten lijken de grond op te vreten, terwijl we ons een pad banen door de bomen en omhoog de beboste bergen in. We vinden snel de uitgeholde boom waar ik een plunjezak en een grote rugzak heb verstopt. Ik verwissel lang genoeg van gedaante om de rugzak om te doen, verwissel dan weer terug en Sadie grijpt de plunjezak met haar tanden. Dan gaan we op weg naar de grens.
Ik heb de weg van de minste weerstand gekozen. Er komen minder patrouilles deze kant op vanwege de rotsachtige helling. Ik geloof niet echt dat iemand me zal proberen tegen te houden, maar mijn vader heeft net mijn wolf gezien. Hij weet nu dat ze een sterke witte alfa is.
Ik weiger dat hij me weer terug naar zijn roedel sleept. Maar ik kan niet wachten tot hij het probeert.
Ik steek de met rotsen bezaaide helling over en draai me om om achterom te kijken. Het zal de enige keer zijn dat ik dat doe.
"Ik, Lyric Johannes, verwerp de Half Moon-roedel," zeg ik nog een keer. Ik ben een beetje verbaasd dat ik niets voel, geen woede, wrok of zelfs verdriet. Maar waarom zou ik ook? Ze hebben me nooit echt opgeëist.
Sadie snuift de lucht op voordat ze van koers verandert en ons naar het noorden leidt. Op weg naar een nieuw leven.
Continue to the next chapter of You Never Series Book 1: You Never Knew Me (NL)