De overleving van de roos
Verraad bij het Ontbijt
Deanna schrok wakker van geklop op haar deur. Even dacht ze dat het Aeon zou kunnen zijn, maar ze wist dat dat onzin was.
Ze stond op en rekte zich uit. Haar rug was een beetje stijf, maar deed geen pijn meer. Ze liep over de koude vloer naar de deur en deed open. Mary, een keukenhulpje, stond daar met een klein afgedekt bord eten.
'Goedemorgen, prinses,' zei Mary met een kleine glimlach. Deanna mocht Mary graag. Ze had rood haar, bruine ogen en sproeten over haar hele gezicht. Deanna vond haar schattig, vooral als ze glimlachte.
Mary was ongeveer even oud als Dillon. Ze had een verdrietig verleden. Ze verloor haar ouders toen ze jong was en moest in de koninklijke keukens werken. Deanna praatte vaak met Mary als ze zich voor de koningin verstopte in de keuken, haar op één na favoriete plek na de tuinen. Nadat de koning overleed en de koningin Deanna in de toren liet blijven, bood Mary aan om haar elke dag ontbijt en avondeten te brengen. Ze zouden praten en Mary zou haar nieuws uit het kasteel vertellen.
'Goedemorgen, Mary!' zei Deanna, terwijl ze opzij stapte om haar binnen te laten. 'Wat voor nieuws heb je vandaag voor me?' Mary liep naar binnen en zette het eten op een klein tafeltje in de hoek van de kamer.
'Eh, geen nieuws vandaag, prinses,' zei Mary zachtjes.
'Geen nieuws?' vroeg Deanna verbaasd. Dat was vreemd. Er waren altijd wel nieuwe roddels te delen. Mary vertelde haar over de kleinste dingen. Ze kwam nooit zonder nieuws. Soms voelde het alsof Mary Deanna's enige verbinding was met de wereld buiten de westtoren.
'Hoe kan dat nou,' zei Deanna, 'Berta doet altijd wel iets interessants. Heb je niks over haar te vertellen?' Berta was verantwoordelijk voor de keukens. Ze was streng tegen iedereen. Berta hield van Mary als een dochter, maar Mary vertelde vaak verhalen over hoe ze met Berta's houten lepel op haar billen kreeg voor onhandigheid.
'Niks komt in me op,' zei Mary ongemakkelijk. 'Waarom eet je je ontbijt niet? Berta heeft je favoriet gemaakt vanochtend.' Mary haalde de deksel van het bord om een lekker ontbijt van eieren, toast en aardbeien te onthullen. Het was inderdaad Deanna's favoriete ontbijt, maar ze maakte zich zorgen om Mary's vreemde gedrag.
'Ik heb nog geen trek,' zei ze. 'Kom hier, Mary. Kom mijn haar borstelen en vertel me je verhalen zoals gewoonlijk.' Deanna trok Mary zachtjes mee naar de spiegel. Ze ging op het krukje zitten en legde de borstel in de trillende handen van het meisje. Ze maakte haar vlecht los en glimlachte naar Mary in de spiegel. Mary vertelde Deanna vaak dat ze het heerlijk vond om haar haar te borstelen. Het was dik en glad, heel anders dan Mary's eigen krullerige haar, zoals ze het noemde.
'Nou, Lucas kwam gisteren weer langs voor Melody,' zei Mary terwijl ze Deanna's haar begon te borstelen en wat ontspande.
'Echt?!' zei Deanna opgewonden. 'Zie je, ik wist dat je iets voor me achterhield. Wat zei Melody?'
'Ze stuurde hem weer weg,' antwoordde Mary, terwijl ze treurig haar hoofd schudde.
Deanna zuchtte. 'Wanneer ziet ze nou in dat Lucas een goede man is met genoeg geld om voor haar en hun toekomstige kinderen te zorgen? Ze zijn perfect voor elkaar.'
'Ze wacht op Samuel,' antwoordde Mary. Ze leek nu meer ontspannen. Deanna was hier blij om.
'Samuel deugt niet. Hij probeert elke vrouw die hij tegenkomt te versieren,' zei ze. 'Het verbaast me dat hij zich nog niet in de gunst van de koningin heeft gewerkt.' Mary's gezicht werd bleek toen Deanna de koningin noemde.
'Mary?' vroeg Deanna toen haar vriendin stopte. 'Mary, gaat het wel? Je ziet er niet goed uit.' Deanna draaide zich om. Ze leek te trillen.
'Misschien kun je beter gaan zitten,' stelde Deanna voor, maar ze stopte met praten toen ze een mes in Mary's hand zag waar eerst de borstel was. Deanna zag de borstel op de grond liggen.
'Mary...' Deanna's stem klonk bang.
'Het spijt me, prinses,' fluisterde Mary. Tranen liepen over haar gezicht.
'Wat spijt je? Mary!' gilde Deanna toen Mary plotseling het mes naar beneden bracht. Deanna sprong op de grond en ontweek het lemmet maar net. Ze probeerde op te staan om naar de deur te rennen, maar Mary sprong bovenop haar en gooide het krukje om. Deanna gilde toen Mary opnieuw probeerde haar te steken. Ze greep Mary's pols en hield die weg. Het lemmet glinsterde in het licht, centimeters van haar gezicht.
'Mary, hou op!' schreeuwde Deanna.
'Het spijt me, prinses,' huilde Mary terwijl ze het mes steeds dichter bij Deanna's keel bracht. 'Ik moet dit doen. Ik heb geen keus!'
'Waarom,' vroeg Deanna, 'Wie dwingt je hiertoe?' Mary huilde alleen maar over Deanna heen terwijl ze het mes naar beneden bracht, op het punt haar te doden. Grote tranen vielen op Deanna's gezicht. Plotseling ging de deur open en iemand tackelde Mary naar de grond. Deanna ging rechtop zitten en zag Aeon Mary tegen de grond houden. Mary gilde van angst en probeerde weg te komen.
'Alsjeblieft, doe haar geen pijn,' smeekte Deanna. Prins Maxim knielde naast Deanna neer.
'Gaat het wel, prinses?' vroeg hij haar. Deanna knikte. Bewakers kwamen de kamer binnen. Prins Maxim legde uit dat ze gegil hoorden en toen ze kwamen kijken zagen ze Mary boven haar met het mes. De bewakers namen Mary mee. Ze stopte met vechten en huilde terwijl ze haar meenamen. Mary was haar vriendin. Iemand dwong haar hiertoe.
'Waarom probeerde ze je te vermoorden?' vroeg prins Maxim.
'Ze meende het niet,' zuchtte Deanna, die nu op haar bed zat en naar het onaangeraakte ontbijt keek dat Mary had gebracht.
'Het zag er voor mij anders wel uit alsof ze het meende,' zei Aeon. Deanna wierp hem een boze blik toe. Hij keek haar begripvol aan.
'Als jullie me willen excuseren,' zei Deanna, 'ik ben nog niet aangekleed dus ik zou jullie willen vragen om te vertrekken.' Maxim keek haar een beetje verrast aan maar knikte snel voor hij vertrok, gevolgd door Aeon die haar nog een laatste bezorgde blik toewierp voor hij de deur sloot.
'Dillon!' zei Deanna verrast toen ze hem later die dag bij haar deur zag.
'Ik hoorde dat iemand je heeft aangevallen,' zei Dillon terwijl hij haar kamer binnenkwam en rondkeek alsof hij tekenen van een gevecht zocht. Hij zag niets.
'Ja, hoe is het met Mary, degene die me aanviel,' vroeg Deanna. Ze had zich de hele dag zorgen gemaakt maar moest in haar kamer blijven.
'Hoe het met haar is?' herhaalde Dillon boos. 'Ze wordt natuurlijk ter dood gebracht voor een poging tot moord op een lid van de koninklijke familie. Ze zullen haar bij zonsopgang executeren.'
'Nee!' riep Deanna uit. Alleen de koningin kon iemand ter dood veroordelen. Hoe verontrustend het nieuws ook was, Deanna vond het vreemd dat de koningin haar in dit geval als lid van de koninklijke familie beschouwde. Maar Mary verdiende dit niet. Het was duidelijk dat iemand haar hiertoe dwong.
'Waarom maakt dit je zo van streek,' vroeg Dillon verward. Deanna beet op haar lip, zich afvragend of ze hem moest vertellen dat het zijn eigen moeder was die Mary opdracht gaf haar aan te vallen. De rest van haar broers en zussen hadden niet dezelfde relatie met de koningin als zij. De koningin hield van haar kinderen zoals elke andere moeder. Lilia en Trina verstopten zich nog vaak achter haar rokken als ze bang waren terwijl ze zachtjes naar hen glimlachte en over hun hoofdjes aaide. Dillon liet haar vaak zijn training zien terwijl ze hem vrolijk aanmoedigde. Ze gaf Helena veel cadeaus en liefde en prees Lamont voor zijn goede leiderschap. Alleen Deanna behandelde de koningin slecht. Lamont en Helena wisten dit. Terwijl Lamont ook een hekel had aan Deanna, had Helena medelijden met haar lieve zus. Dillon merkte dat zijn moeder Deanna haatte, maar begreep het niet helemaal en voelde zich dom om ernaar te vragen. Trina was te jong om te weten dat haar moeder Deanna anders behandelde. Lilia, een heel slim meisje, wist heel goed hoe de koningin Deanna haatte. Ze verstopte zich achter de gordijnen in Helena's kamer lang na haar bedtijd om haar oudere zussen af te luisteren terwijl Helena voor Deanna zorgde nadat de koningin haar had afgeranseld.
'Ik denk dat het een vergissing was,' loog Deanna.
'Hoe dan,' vroeg Dillon.
'Vertrouw me nou maar,' zei Deanna.
'Goed dan,' stemde Dillon in. 'Ik ga het moeder vertellen.'
'Nee!' Dillon stopte met zijn hand op de deurklink.
'Dat moet je niet doen,' zei Deanna, terwijl ze haar broer stevig omhelsde.
'Vertel moeder alsjeblieft niets over dit gesprek,' smeekte ze. 'Alsjeblieft, doe het niet. Ik regel dit zelf wel. Beloof me dat je het niemand vertelt.' Dillon keek naar haar op. Ze gedroeg zich vreemd, maar hij stemde ermee in om zijn mond te houden.
'Hier,' Deanna liep naar haar tafel en pakte een brief. 'Breng dit naar Helena.' Dillon nam het aan en knikte.
'Dank je, broertje,' zei ze, terwijl ze hem nog eens omhelsde.
'Alles voor jou, Deanna,' antwoordde Dillon.
Ze aaide over zijn wang en gaf hem een geruststellende glimlach voor hij vertrok. Daarna ging Deanna bij het raam zitten om naar de lucht te kijken. De zon stond laag. Ze wist dat ze iets moest doen om Mary te helpen. Maar wat?
Continue to the next chapter of De overleving van de roos