Babyzaken
Even simpel als 1, 2, 3, blijkbaar.
Lang. Mooi.
Bruin haar. Groene ogen. Netjes.
Zag er boos uit.
Sebastian Coleman stond daar, ontevreden met zichzelf dat hij dit deed.
Hij keek naar de vrouw voor hem, toen om zich heen in het kleine appartement, en weer terug naar haar.
'Ben je verdwaald?' vroeg Peyton, want mensen zoals hij kwamen normaal gesproken niet op plekken als deze.
Maar de vreemde man keek haar alleen maar boos aan voordat hij langs haar heen duwde en haar kleine woning binnenliep. Dit schoot Peyton in het verkeerde keelgat.
'Hé, ik weet niet wie je bent, maar dit is mijn huis. Je kunt hier niet zomaar binnenwandelen alsof het van jou is.'
Sebastian plofte gewoon op haar bank neer, zei niets, en gebaarde dat ze in de stoel tegenover hem moest gaan zitten.
'Zitten!' blafte hij, en Peyton keek hem nijdig aan, sloeg haar armen over elkaar en schudde haar hoofd.
Hij rolde met zijn ogen.
'Ik zal het uitleggen als je gaat zitten,' zei hij geïrriteerd.
Peyton keek hem met toegeknepen ogen aan.
Ze waren even stil voordat Peyton ging zitten, met rollende ogen.
'Wie ben je en waarom ben je hier?' vroeg ze. Hier zit ik niet op te wachten.
Deze vent zag er te chic uit voor deze buurt, en Peyton rook onraad.
'Ik ben hier om zaken te doen,' zei hij, terwijl hij zijn vingers ineenvouwde als een zakenman.
Peyton begon te denken dat ze niet goed bij haar hoofd was dat ze hem er niet uitgezet had.
'En jij bent?'
Nu keek hij haar vragend aan.
'Je weet niet wie ik ben?'
Ze schudde haar hoofd en hij probeerde niet te glimlachen.
'Sebastian Coleman. Nu, over die deal.'
'Een deal?'
Hij knikte, en keek haar boos aan omdat ze hem onderbrak.
'Ik houd je al een tijdje in de gaten, en ik wil een overeenkomst met je sluiten.'
Peyton trok een wenkbrauw op en wachtte tot hij verder ging. Hij sprak als een zakenman.
'Ik heb iets van jou nodig, en aan deze plek te zien,' hij keek afkeurend de kamer rond, 'heb jij nodig wat ik je kan bieden.'
Voordat Peyton iets kon zeggen over hoe onbeschoft hij was, praatte hij door.
'Het is simpel. Ik maak je zwanger, en dan moeten we trouwen. Jij krijgt de baby en na een jaar huwelijk scheiden we en geef ik je 1,5 miljoen euro.'
Peyton keek geschokt en woedend naar hem.
'Is dit een grap? Ik ben geen hoer! Geen sprake van! Je was net nog onbeleefd over mijn kleine huis.'
Hij rolde met zijn ogen alsof ze aanstelde terwijl hij wachtte tot ze uitgepraat was.
'Het is heel belangrijk dat je ja zegt. Zie het zo; je hoeft niet meer in een klein huis te wonen of zo hard te werken als nu.'
Ze keek hem woest aan, haar hoofd schuddend in ongeloof.
'Je bent rijk. Waarom betaal je geen prostituee? Waarom ik?'
Zeer beledigd stond ze op en liep achter het kleine keukenblok.
Hij stond op en volgde haar, ging voor haar staan, machtig en dominant, met boze groene ogen.
'Omdat ik niet met een of andere prostituee naar bed ga, en al helemaal niet wil dat zij mijn kind draagt.'
Peyton zuchtte. Een miljoen euro was veel geld, heel veel, en ze kon het echt goed gebruiken.
'Dus, als ik ja zeg - en dat doe ik niet,' voegde ze er snel aan toe toen ze hoop in zijn ogen zag, 'als ik ja zeg, en we doen dit hele ding, scheiden en gaan uit elkaar, en ik krijg mijn geld. Wat gebeurt er dan met ons kind?'
Alsof het heel simpel was, maakte Sebastian een geluid voor hij antwoordde: 'Die blijft bij mij.'
Peyton keek ongelovig en schudde haar hoofd.
'Nee, die blijft bij ons beiden op verschillende dagen.'
Sebastian wilde nee zeggen maar wist dat hij echt nodig had dat ze instemde, anders zou hij alles verliezen.
Dus, met een lange, dramatische zucht, stemde hij in met een knik en wachtte op Peyton's volgende woorden. Hij had zijn huiswerk gedaan tot aan waar ze gestudeerd had; alles daarvoor was niet te vinden. Alsof ze op een dag zomaar verschenen was en besloten had de slimste persoon van haar universiteit te worden. Er was geen informatie over familie, of waar ze geboren was, of wat dan ook; dus het feit dat ze ook geld nodig had maakte haar de perfecte keuze.
Sebastian had haar wekenlang gevolgd en ontdekt dat ze recycelde, twee banen had waar ze met vervelende mensen omging, en dat ze geen vlieg kwaad zou doen. Het feit dat ze altijd verlangend keek naar een vrouw met man en kind of die zwanger was, vertelde hem dat ze een perfecte keuze was.
Hij zag haar hard nadenken over zijn aanbod. Hij wilde niet te veel uitleggen.
Maar ze hoefde niet alles te weten.
'Maar één jaar, toch?' Ze klonk onzeker, terwijl ze hem aandachtig bekeek.
Hij knikte.
'Eén jaar en dan gaan we allebei blij onze eigen weg.'
Met gemengde gevoelens stemde ze in met een simpel 'Oké.'
Sebastian merkte dat hij breed glimlachte om haar antwoord en haalde zijn telefoon uit zijn pakzak, en zei tegen Mike dat hij weg kon gaan en hem de volgende ochtend vroeg moest ophalen.
'Goed, laten we beginnen. Hoe eerder hoe beter.' Peyton's ogen werden groot toen ze besefte wat hij bedoelde.
'Nu?'
Sebastian knikte en haalde zijn schouders op.
'Ja, ik beloof dat je even de tijd krijgt om mijn prachtige lichaam te bewonderen.'
Peyton's mond viel open terwijl Sebastian haar naar de enige kamer leidde die hij kon zien, haar slaapkamer.
'En onthoud, dit is alleen om een baby te maken,' zei hij, al denkend aan hoe boos ze zou zijn als hij haar het contract liet tekenen.
Nou ja, ze had al ingestemd en hij had het opgenomen.
Continue to the next chapter of Babyzaken