Sounders Hockey Boek 1: Voorwaartse verdediging
2: Hoofdstuk 2
MEDA
‘Vandaag is de ijshockeywereld in shock door het nieuws dat de eerste vrouwelijke speler is gecontracteerd door de NHL. Een historisch moment,’ meldde de verslaggever. ‘Men vraagt zich af wat voor ‘n vrouw het in haar hoofd haalt om tegen veel grotere mannen te willen spelen.’
Terwijl Meda door de menigte fans liep, stopt ze bij de man met de microfoon. Haar vader en tweelingbroer leken klaar om de man aan te vliegen, maar ze hield hen tegen met een glimlach en een knikje. Ze stapte op de verslaggever af en zorgde ervoor dat zijn aandacht op haar gericht was.
‘Waarom vraag je het niet gewoon aan de vrouw zelf?’ zei ze vriendelijk. Ze stak haar hand uit en glimlachte breed. ‘Ik ben Andromeda Dakiedes.’
De menigte kwetterde opgewonden. De verslaggever was even van zijn stuk gebracht en toen schudde hij haar uitgestoken hand.
‘Het lijkt erop dat we vanavond een bijzonder interview hebben, mensen!’ Voor hij verder kon gaan, legde Meda een vinger op zijn lippen.
‘Je vroeg wat voor ‘n soort vrouw professioneel ijshockey zou willen spelen.’ Haar glimlach werd speels, wat de verslaggever nerveus maakte.
‘Ik ben het type vrouw dat weet wat ze in haar mars heeft. Ik kom uit een familie van geweldige ijshockeyspelers. Ik speel al ijshockey sinds ik een klein meisje was.
‘Ik ben het type vrouw dat haar middelbare schoolteam hielp twee staatskampioenschappen op rij te winnen, het type dat nog steeds het hoogste scorerecord heeft in de NCHL.
‘Ik ben het type vrouw dat keihard heeft gewerkt om te komen waar ze nu is, niet vanwege haar uiterlijk maar vanwege haar inzet en talent. Ik ben het type vrouw dat jonge meisjes overal wil laten zien dat ze alles kunnen bereiken wat ze willen, ongeacht wat jongens zeggen.’
‘Ik kan alleen maar ‘wauw’ zeggen,’ zei de verslaggever. ‘We zullen zien of je zo goed bent als je beweert.’
Met nog een glimlach zwaaide Meda naar de camera.
‘Dat zullen we zeker.’
Camera’s flitsten. Iemand in de menigte floot. Meda draaide zich om naar haar vader en broer, die trots keken. Damon sloeg zijn arm om haar heen en kuste haar voorhoofd.
‘Dat is mijn meid,’ zei hij.
Samen baanden ze zich een weg door de rest van de opgewonden fans en stapten in de wachtende limousine – cadeautje van oom Dom.
***
Damons jongere broer Dominic Dakiedes, die iedereen ‘oom Dom’ noemde, was eigenaar van verschillende populaire restaurants en chique clubs in Detroit. Het feest van vanavond was in één van zijn clubs, Persephone’s.
Oom Doms tweelingdochters, Stella en Alexa, hadden Meda met plezier geholpen zich op te tutten voor het feest. Meda wist wel hoe ze haar favoriete spijkerbroek moest combineren met een leuk topje, maar ze gaf nooit zoveel om mode als haar nichtjes. Zij waren lange, prachtige Griekse godinnen. Meda voelde zich altijd een beetje gewoontjes naast hen.
De tweeling had geweldig werk geleverd. Stella wist precies hoe ze haar haar moest doen. Alexa had de perfecte jurk voor haar gevonden.
Haar normaal gesproken warrige donkerblonde krullen waren veranderd in zachte golven rond haar gezicht. Haar make-up was subtiel, met donkere ogen en rode lippen. Haar rode jurk paste als gegoten. Hij had lange mouwen die in een V-vorm van haar schouders afgleden naar beneden liepen en net boven haar decolleté stopten.
Meda moest toegeven dat ze zich een godin voelde. Toen ze Persephone’s binnenliep met haar vader en broer, straalde ze.
Bij het openen van de deur zag ze meteen haar beste breed glimlachende vriendin, Tessandra Pritchard. Ze omhelsde Meda meteen.
‘MEDA, IK BEN ZO TROTS OP JE!’ riep ze bijna. ‘Ik kan het niet geloven!’
‘Rustig aan, Tess!’ lachte Meda. ‘Ik kan het zelf ook nauwelijks geloven.’
Tess was ook een ijshockeyster, maar ze had voor het meisjesteam op hun middelbare school gespeeld en later aan UMich. Hun vaders waren ooit teamgenoten geweest.
Tess liet haar los en zag haar rode jurk. ‘Je ziet er geweldig uit, Meda!’
‘Hé, schoonheid,’ zei Apollo, dichterbij komend. Hij droeg een mooi zwart pak en wit overhemd zonder das.
‘Hé, Pollo,’ zei Tess, een beetje ademloos.
Meda rolde met haar ogen. Apollo en Tess flirtten al jaren met elkaar, maar geen van beiden had er ooit iets mee gedaan.
Met zijn één meter vijfennegentig trok Apollo overal de aandacht. Hij was lang, donker en erg knap, net als zijn vader en broers. Te oordelen naar zijn glimlach toen hij naar Tess keek, had hij de andere vrouwen in Persephone’s die naar hem staarden niet eens opgemerkt.
Oom Dom voegde zich bij hen en bracht hen naar de bovenverdieping, die minder donker was. Coach Lubeck en de oudere spelers van de Sounders ontspanden bij de bar terwijl ze op het diner wachtten.
Meda en Apollo hadden hun teamgenoten nog niet ontmoet, maar ze herkenden Maxim Sidorov meteen. Hij merkte hen op toen ze in de richting van de bar kwamen. Hij draaide zich om naar de tweeling, stak zijn hand uit en glimlachte warm.
‘Max Sidorov, aanvoerder. Ik ben benieuwd wat jullie kunnen op het ijs. Het zal interessant zijn om te zien of jullie zo goed zijn als iedereen zegt. Gefeliciteerd trouwens met het feit dat je de eerste vrouw bent die in de NHL speelt.’
Meda voelde dat ze rood werd. Ze was onder de indruk van de stormachtige grijze ogen en het charmante Russische accent van haar aanvoerder. Knipperend glimlachte ze langzaam.
‘Als ik niet zo goed was als iedereen zegt, zou ik hier niet zijn.’
Max glimlachte warm naar haar, liet zijn blik over haar lichaam glijden voordat hij naar haar lippen keek.
‘Ik moet zeggen, Andromeda, je bent te mooi om zo’n ruwe sport te spelen.’
En daar was het dan. Max, jij knappe dwaas, je moest natuurlijk net het verkeerde zeggen.
Zonder aarzelen trok ze haar hand terug en nam een slokje van haar champagne. Ze keek hem recht in de ogen en glimlachte lieflijk.
‘Wat zal ik zeggen? IJshockey zit in mijn bloed. En wat betreft te mooi zijn voor zo’n ruwe sport, dat mag je beoordelen als ik je seksistische bek versla op het ijs.’
Ze kantelde haar hoofd opzij en gooide haar haar naar achteren, knipperend met haar lange wimpers. ‘Is dat meisjesachtig genoeg voor je, grote jongen?’
Max gooide zijn hoofd achterover en lachte hard.
‘Welkom bij het team, Andromeda. Ik heb het gevoel dat je de boel hier behoorlijk interessant gaat maken.’
‘Noem me alsjeblieft Meda. Mijn vader noemt me alleen Andromeda als hij boos op me is... wat vaak voorkomt.’
***
Tijdens het diner zat Meda naast Blake Reinholdt, wat haar niet beviel. Hij vond het echter prima om haar te negeren. Toen Meda en Apollo zichzelf aan de rest van het team voorstelden, knikte hij nauwelijks.
Hij kwam somber en humeurig over. Hij zei niets, maar het was duidelijk dat hij haar niet was vergeten. Meda betrapte zichzelf erop dat ze steeds per ongeluk naar hem keek.
Haar nichtjes en Tess zaten bij de andere spelers. Te oordelen naar de uitdrukkingen op hun gezichten, amuseerden ze zich prima.
Het diner bestond natuurlijk uit veel Griekse favorieten van de familie. Op elke tafel stond een schaal met brood, olijven en een fles olijfolie. Daarna kregen ze een traditionele Griekse salade, met kalamata-olijven en verse feta, evenals Meda’s favoriete Griekse gerecht, spanakopita.
‘O mijn God,’ kreunde Brandon. ‘Wat is deze goddelijke smaak?’ Hij had net een hap van de spanakopita genomen.
Lachend antwoordde Apollo: ‘Dat is spanakopita. Het is filodeeg gevuld met spinazie en feta. Het is Meda’s favoriet, vooral als Yia Yia het heeft gemaakt.’
Toen ze het verwarde gezicht van de doelman zag, legde Meda uit: ‘Yia Yia is Grieks voor oma.’
‘Dit is zo lekker, ik zou het kunnen blijven eten en gelukkig sterven,’ zei Brandon met zijn mond vol.
Het hoofdgerecht was traditionele lams-souvlaki met geroosterde aardappelen, het gesprek was luchtig en ontspannen, waarbij de tweeling de verschillende gerechten uitlegde en lachte om Brandons enthousiaste eetlust.
Nikolai Volkov, die graag Niko genoemd werd, zei: ‘Ik ben vaak in Griekenland geweest. Uit welk deel van Griekenland komt jullie familie?’
‘De kant van onze moeder komt uit Imathia in Centraal-Macedonië. We denken dat we onze familie kunnen traceren tot Alexander de Grote, maar je weet hoe familieverhalen zijn,’ antwoordde Apollo.
Hij keek over zijn schouder. Zijn ogen bleven rusten op Tess aan de volgende tafel.
‘Hoe interessant,’ zei Niko.
Apollo bromde, nauwelijks nog aandacht schenkend aan het gesprek. Hij had nooit eerder opgemerkt hoe Tess’ ogen fonkelden als ze lachte of hoe aantrekkelijk haar lippen leken als ze glimlachte. Toen ze van haar wijn dronk, betrapte hij zichzelf erop dat hij wenste dat hij dat wijnglas was.
Meda maakte het verhaal af voor haar broer. ‘Het is een goede verklaring voor waarom zoveel van ons blond haar en blauwe ogen hebben. Alle beschrijvingen van de vroege Macedoniërs, inclusief Alexander de Grote, zijn met die kenmerken.
‘De familie van onze vader komt uit Kreta. Daarom noemde hij zijn enige dochter naar de prinses die zou worden geofferd aan de Kraken. Als je ooit Kreta bezoekt, zul je waarschijnlijk de rest van de familie Dakiedes ontmoeten. Het eiland zit er vol mee.’
Ze keek naar Apollo, die stil was geworden.
‘Pollo, ti tréchei? Wat is er aan de hand?’ vroeg Meda.
‘Niets,’ mompelde Apollo.
Ze volgde zijn blik. Toen ze Tess zag, giechelde ze. ‘Den peirázei. Maak je geen zorgen.’ Ze had geen verdere uitleg meer nodig.
‘Het is verdomd sexy als je Grieks spreekt.’ Een zacht gefluister kwam van haar linkerkant. Het was Blake. Zijn groene ogen keken naar haar. ‘Ik weet niet hoe Coach verwacht dat we ons op het spel kunnen concentreren met jou in de buurt. Je bent opgegroeid... en uitgegroeid... op alle juiste plaatsen.’
Meda voelde zich woedend worden. Blake was helemaal niet veranderd.
‘Dat zal geen probleem zijn. Je zult te moe zijn van het proberen mij bij te houden om je zorgen te maken over iets anders,’ beet ze terug, hem recht aankijkend. ‘Onderschat me niet, Reinholdt. Ik ben één meter zevenentachtig aan stoere chick met een ijshockeystick in mijn handen. Jij van alle mensen zou dat moeten weten.’
Ze stond op en liep naar het damestoilet, ze voelde zijn ogen prikken in haar rug.
APOLLO
‘Waarom moet ze eruitzien als een supermodel?’ verzuchtte Brandon. ‘Ik heb er geen probleem mee dat er een vrouw in het team zit, maar ik had niet verwacht dat ze zo prachtig zou zijn.’
De andere jongens knikten instemmend.
‘Ik dacht dat ze er wel mannelijker uit zou zien.’
‘Nou, heren,’ zei Apollo, ‘ze is een Dakiedes en onze enige zus. Als haar iets overkomt omdat iemand niet weet hoe hij met een ‘supermodel’ moet omgaan, kan ik niet garanderen dat mijn broers en ik niet zullen ingrijpen.’
Het werd doodstil aan tafel.
‘Maar maak je over ons geen zorgen. Mijn zus kan zichzelf prima redden. Ze zal jullie waarschijnlijk al te pakken hebben genomen voordat wij de kans krijgen.’
‘Maar ze blijft gewoon een vrouw,’ zei Blake bot. ‘Ze kan onmogelijk tegen mannen op. Dit is geen schoolplein meer.’
Apollo lachte hartelijk om die opmerking en dronk zijn wijn op. ‘Je snapt het nog steeds niet, hè?’
Hij rolde met zijn ogen en leunde achterover. Hij liet zijn blik over de andere spelers aan tafel gaan.
‘Wacht maar tot ze je tegen de boarding smijt. Ze is 84 kilo aan pure spiermassa en zo snel als de bliksem. Je kunt zelf beoordelen of ze goed genoeg is als je op het ijs ligt te happen naar adem.’
Continue to the next chapter of Sounders Hockey Boek 1: Voorwaartse verdediging