Mijn leraar van vroeger
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
40
Hij was haar eerste obsessie: jong, slim en onbereikbaar. Nu is ze een bestsellerauteur van erotische romans en terug op de plek waar het allemaal begon. Wanneer haar leraar van vroeger de woorden leest die ze ooit over hem schreef, vervaagt de grens tussen fantasie en werkelijkheid – en wordt het verlangen onweerstaanbaar.
Hoofdstuk 1
SARAH
Hij was verboden terrein. Mijn leraar. De eerste naar wie ik verlangde.
En nu, tien jaar later, was ik weer terug – in Willowridge. Met een jurk die meer onthulde dan bedekte, een uitnodiging voor de reünie in mijn hand en een boek vol verborgen waarheden in mijn tas.
Mijn maag draaide zich om. Niet die prettige kriebels die ik krijg als ik mijn lezers ontmoet – nee, dit was scherper. Een onrust die als ijzige vingers door mijn gedachten kropen.
Dit was niet zomaar een avond. Dit was mijn middelbare school. De plek waar ik leerde hoe makkelijk een hart gebroken wordt.
Ik zag mezelf weer voor me: zeventien, onzichtbaar, altijd achterin de klas. Geen feestjes, geen geflirt in de gangen, geen opvallende kleren. De populaire meiden negeerden me, en de jongens? Die zagen me niet eens staan.
Dus vluchtte ik in boeken – altijd een stapel onder mijn arm, altijd een nieuw verhaal om in weg te zakken. Ze werden mijn redding wanneer de wereld te zwaar was. En ik studeerde – niet omdat ik het leuk vond, maar omdat ik wist dat dat het enige was waar ik goed in was.
Toch, als ik nu aan die gangen denk, voel ik ook iets warms. Het gekletter van kluisjes, de posters aan de muren, de schoolreisjes waarbij iedereen in de bus meezong. Ik zong nooit mee, maar ik luisterde altijd.
Ook al was ik stil, die momenten hoorden bij me. Ze maakten me wie ik was.
Het was niet allemaal pijnlijk. Er was ook warmte. Er waren leraren die in me geloofden, middagen vol geschreven bladzijden, de opwinding als je ontdekt dat woorden precies pasten. En hoewel ik het toen niet besefte, vormde elke eenzame plek, elk gelezen boek, elke bitterzoete herinnering, de vrouw die ik was geworden.
Ik was niet meer dat stille meisje van toen. Nu kenden mensen mijn naam.
Mijn erotische romans hadden me onverwacht beroemd gemaakt. Mijn boeken werden over de hele wereld verslonden, en men fluisterde regelmatig dat mijn verhalen zo intens waren.
Mensen spraken over me alsof ik een onverslaanbaar koninkrijk had gebouwd.Maar soms voelde ik me nog steeds een bedrieger, alsof iemand elk moment zou roepen: 'We weten wie je echt bent!'
En nu werd ik een 'succesvolle afgestudeerde' genoemd. Sandra maakte het alleen maar erger door te zeggen dat ik boeken moest signeren op de reünie.
Mijn agent – en beste vriendin – was de enige die mijn chaos bijhield. Klein, volslank, luidruchtig, met vuurrood haar en een talent om me dingen te laten doen waar ik doodsbang voor was. Zoals vandaag.
'Weet je zeker dat deze jurk een goed idee is?' vroeg ik terwijl ik uit de helikopter stapte. De wind van de rotorbladen blies mijn haar in het rond en ik rook de herfst: natte bladeren, houtrook, een vleugje weemoed. Alsof het seizoen zelf me wilde helpen herinneren aan waar ik was.
Mijn vingers trokken nerveus aan de zoom van de strakke rode jurk die Sandra had uitgekozen. Hij zat als een tweede huid, het decolleté zo diep dat ik mijn eigen hart bijna zag kloppen.
Mijn huid prikte van de kou, maar vanbinnen brandde ik van onzekerheid.
Sandra stapte achter me uit, haar hakken klikten zelfverzekerd op de stenen – een geluid dat ik nooit zou kunnen nabootsen. Ze rook naar vanille en duur parfum, een scherp contrast met de aardse geur van de herfst.
Eén blik op haar gezicht vertelde me dat ik geen keus had.
'Had je liever die versleten grijze joggingbroek met gaten op de knieën aangetrokken?'
'Die zit tenminste lekker.'
'Sarah, deze jurk is perfect. Je bent alleen bang omdat het geen trui is. Het is maar één avond. Morgen mag je weer achter je laptop kruipen en schrijven over intense seks die je zelf al jaren niet meer hebt gehad.'
'Hé!'
'Heb ik het verkeerd?'
Ik zuchtte. 'Misschien.'
'Dacht ik al.' Ze zette haar zonnebril op en liep naar de wachtende limousine alsof ze hem zelf had betaald.
We klommen erin en ik fronste. 'Is dit allemaal echt nodig?'
Sandra haalde haar schouders op en pakte het glas champagne dat klaarstond. 'Vraag dat maar aan je oude directeur. Blijkbaar is dit hoe ze hun eregast behandelen.'
'Het is drie uur 's middags.'
'Tijd is maar een constructie, schat.' Ze zwaaide met het glas en nam een slok.
De rit was kort – dertig minuten – en toen we het oude landhuis naderden waar ik ooit elke dag naartoe was gegaan, overspoelden de herinneringen me.
De middelbare school was voor mij nooit over vrienden gegaan. Ik had er weinig, maar ik had leraren. Zij zagen me als klasgenoten me negeerden. Zij moedigden me aan als ik mijn hand opstak, lazen mijn verhalen en hielpen me mee te doen aan wedstrijden waar ik te verlegen voor was geweest.
Die momenten waren goud waard. Ze lieten me voelen dat ik ertoe deed.
Ergens tussen schoolopstellen en mijn eerste roman begon ik te dromen – niet over populair zijn, maar over mijn eigen woorden op papier. Woorden die van mij waren.
Het gebouw zag er bijna hetzelfde uit: stenen veranda, bakstenen muren, donkere houten balken. Maar de campus was gegroeid – er was nu een glinsterend zwembad waar vroeger een kaal veld lag, nieuwe slaapzalen en groene sportvelden.
Toen ik uitstapte, stokte mijn adem. Even was ik weer zeventien, met een stapel boeken in mijn armen, dromend van een leven ver hiervandaan.
Sandra kwam aanlopen met onze tassen, maar voor ik iets kon zeggen, klonk een bekende stem over het plein.
'De briljante en getalenteerde Sarah Levick!'
Ik draaide me om en mijn hart maakte een sprongetje. Directeur Chad Stanfort. Hij zag er ouder uit, zijn haar was nu helemaal grijs, maar zijn warme glimlach en helderblauwe ogen waren precies zoals ik me herinnerde.
'Directeur Stanfort!' Ik omhelsde hem alsof hij mijn vader was.
Hij rook nog steeds naar pijptabak en munt – een geur die me terugvoerde naar late middagen in zijn kantoor, waar we praatten over poëzie en schrijfwedstrijden.
'Ik ben zo trots op je, Sarah,' zei hij zacht. 'Ik wist altijd al dat je iets bijzonders zou doen met dat scherpe brein van je.'
Ik bloosde – iets wat zelden gebeurde. 'Dank u. Het voelt goed om terug te zijn.'
'En wie is deze charmante dame?' Hij keek naar Sandra.
'Mijn agent, Sandra.'
Ze glimlachte toen hij galant haar hand kuste. 'Aangenaam kennis te maken,' zei hij met zijn ouderwetse charme.
Sandra zuchtte zacht en haar wangen kleurden roze. Ik trok een wenkbrauw op – daar zou ik haar later mee plagen.
Binnen riepen de gangen herinneringen op die ik bijna kon horen: gelach, dichtslaande kluisjes, de geur van boeken en krijt. Die tienerzenuwen kwamen terug, alsof ik nooit was weggeweest.
Soms dacht ik aan dat meisje dat ik toen was – stil, onopvallend, meer thuis in verhalen dan in het echte leven. Als ze me nu zou zien, lopend door deze gangen als een echte schrijfster, zou ze het niet geloven.
Ik was hier niet per ongeluk. Het had moed gekost – en de juiste persoon op het juiste moment. Iemand had in me geloofd toen ik het zelf niet durfde en dat had me verder gebracht dan ik ooit had durven dromen.
Ik hoopte – wenste– dat ze trots op me zou zijn geweest.
Er was één herinnering, sterker dan de rest. Een gezicht. Helder. Onvergetelijk. Eentje dat ik jaren niet had gezien.
Ik bleef ineens staan.
'Sarah?' Sandra raakte mijn arm aan.
Maar ik kon geen woord uitbrengen.
Want diep van binnen wist ik het.
Ik zou hem weer gaan zien.
'Kom, ik laat jullie alles zien voor het feest begint. We hebben nog genoeg tijd,' zei directeur Stanfort, terwijl hij ons naar zijn kantoor leidde.
Hij droeg onze tassen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Deze school was niet alleen zijn werk – het was zijn thuis. Sinds zijn vrouw, die ook hier lesgaf, drie jaar geleden was overleden, deed hij alles alleen.
Ik kende die eenzaamheid beter dan de meeste mensen. Mijn moeder was gestorven bij mijn geboorte en mijn vader overleed toen ik amper volwassen was. Sandra was de enige familie die ik had.
We lieten onze spullen achter en gingen naar de grote zaal. Die was altijd al mooi geweest, maar na de renovatie voelde het magisch – hoge plafonds, glazen wanden, licht dat als vloeibaar goud naar binnen stroomde.
Aan één kant stond een podium en verspreid door de ruimte kleine ronde tafels met hapjes en drankjes. Personeel liep af en aan om alles klaar te zetten voor de avond.
Ik pakte een hapje, mijn vingers streelden onbewust over de stof van mijn jurk, alsof ik nog steeds dat onhandige meisje in veel te grote truien en met een dikke bril was.
'Hoe voelt het om terug te zijn in je 'beste jaren'?' plaagde Sandra.
'Beste jaren? Echt niet.' Ik lachte. 'Ik was de nerd van de school.'
Ze keek me ongelovig aan. 'Je bent nu een bestsellerauteur. Hoe trok dit geen aandacht?'
'Mijn succes was bij de leraren, niet bij de leerlingen.' Ik haalde mijn schouders op en beet in het hapje. 'En dit…' – ik gebaarde naar mijn lichaam – 'zag er tien jaar geleden heel anders uit.'
Sandra barstte in lachen uit. Ik wiebelde speels met mijn heupen, wat haar alleen maar harder deed lachen.
Het lachen stopte op het moment dat hij binnenkwam.
Hij liep naar binnen met een ingetogen zelfvertrouwen, iemand die onbewust de aandacht naar zich toe trok. Mijn hart sloeg op hol, een adrenaline golf trok door me heen, zodat ik nauwelijks meer kon ademen.
William Stanfort.
De jaren hadden hem alleen maar knapper gemaakt. Nog steeds lang, met brede schouders en dat zachte, krullende bruine haar, het was allemaal gebeeldhouwd in mijn herinneringen. Zijn smalle groene ogen waren nog net zo intens en zijn strakke kaaklijn straalde zelfverzekerdheid uit.
En die glimlach… Die zorgde ervoor dat mijn knieën knikten. Het was nog steeds de mooiste die ik ooit had gezien.
Alle gevoelens die ik had weggestopt, die ik alleen in mijn boeken had durven toe te geven, kwamen met volle kracht terug. Mijn handen trilden.
'Wacht… is hij dat?' Sandra's stem verraste me.
'Nee. Wie?' loog ik snel, maar ik was er slecht in.
'Oh mijn god, Sarah. Dat is hem, hè? Hij ziet er precies uit zoals je hem altijd beschrijft. Je lezers zouden dol op hem zijn.'
'Hou op, Sandra,' fluisterde ik paniekerig. 'Verpest dit niet—'
Maar toen keek hij op.
Onze blikken kruisten.
De rest van de wereld verdween.
Ik glimlachte – onwillekeurig, alsof mijn lichaam zich zijn aanwezigheid herinnerde. Zijn glimlach bleef hangen, warm als zonlicht dat door donkere wolken breekt.
En toen begon hij naar me toe te lopen.
Doelbewust. Zonder te aarzelen. Alsof er niemand anders in de ruimte was.
Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat het zou barsten.
Ik probeerde kalm te blijven, maar de vloer leek onder me weg te zakken met elke stap die hij zette.
'Sarah,' zei hij, zijn stem dieper en rijker dan in mijn herinnering.
Mijn naam klonk als een belofte wanneer hij het zei – alsof het altijd al van hem was geweest, niet van mij.
En plotseling werd ik door al mijn verboden gevoelens overrompeld. Gevoelens waarvan ik dacht dat ze veilig opgeborgen waren in mijn geheimste schrijfsels.
