Babyzaken
Auteur
Bailey King
Lezers
4,2M
Hoofdstukken
45
Het Is Wat Het Is
„Een driedubbele chocolademunt met karamelsaus en sprinkles, plus slagroom en chocoladefudge,“ tikte Peyton in bij de bestelling. Ze zuchtte diep en draaide zich om om het ijs voor de klant klaar te maken.
Terwijl ze alle ingrediënten bij elkaar gooide, trok ze een vies gezicht. Het zag er niet bepaald smakelijk uit en zou waarschijnlijk ook niet lekker smaken.
Mensen lusten rare dingen, dacht ze terwijl ze de jongen zijn ijs gaf met een geforceerde glimlach. Ze nam zijn geld aan voordat hij tevreden wegliep.
„Gatver!“ mompelde ze toen ze hem zag eten en ervan genieten. Pubers. Ze rolde met haar ogen en verveelde zich weer stierlijk in de lege winkel.
Peyton werkte in een ijssalon in het winkelcentrum. Het zat altijd vol met scholieren. Ze was blij als ze een vrije dag had en kon werken in haar andere baan als bioscoopmedewerker.
Niet bepaald fancy, maar het hielp haar om de eindjes aan elkaar te knopen. Zonder die baan zou ze haar kleine, gammele appartement niet eens kunnen betalen.
Peyton woonde in een appartement waar van alles aan mankeerde. Ze moest zich uit de naad werken voor onbeleefde tieners. Er waren geen banen te vinden in de financiële sector.
Bovendien wilde Peyton niet dat haar ouders lucht kregen van haar geldproblemen. Ze zouden haar uitlachen en er tot in den treure over doorzeuren.
Ze had moeite om de rekeningen te betalen, maar ze was gelukkig en trots. Ze had geen groot huis nodig, of een vriend, of haar ouders, of een chique baan.
Ze had een diploma en was slim.
Peyton glimlachte toen haar wekker afging. Eindelijk kon ze stoppen met werken, haar spullen pakken en naar huis gaan.
De tienerjongen die in de winkel werkte en een hekel had aan Peyton kwam binnen. Hij rolde met zijn ogen toen hij haar zag.
Hij snapte niet hoe een vijfentwintigjarige in een winkel kon werken waar ook een tiener werkte.
Zonder een woord te zeggen pakte Peyton haar tas, hing hem over haar schouder en verliet het winkelcentrum. Ze liep de lange straat af.
Auto's en bussen scheurden voorbij terwijl ze liep. Ze voelde zich een beetje treurig dat ze nog geen eigen auto had.
Dat zit er voorlopig niet in, herinnerde ze zichzelf, en keek bezorgd naar de lucht. Het zou niet lang meer duren voor het ging regenen en ze moest thuis zijn voordat dat gebeurde.
Met nieuwe energie in haar vermoeide, hongerige lichaam begon Peyton nog sneller te lopen naar de metro.
Ze moest de regen voor zijn en ze moest een wandeling van tien minuten in vijf minuten afleggen, anders zou ze de laatste trein missen.
Dat mocht niet gebeuren.
Wetend dat ze het anders niet zou halen, begon Peyton hard te rennen. Ze botste tegen mensen aan en scheurde om hoeken heen voordat ze eindelijk bij het station aankwam. Ze stormde de trap af en struikelde bijna over de op een na laatste trede.
Ze scande snel haar kaart en sprong de trein in net toen de deuren dichtgingen. Er waren geen lege zitplaatsen. Toen de trein begon te rijden, boog Peyton voorover, hield haar knieën vast en hijgde als een postpaard.
Nadat ze weer normaal kon ademen, ging ze op de grond zitten en trok haar knieën tegen haar borst voor de rest van de rit.
Peyton dacht na over hoe het leven zou zijn als ze had gedaan wat haar ouders wilden. Zou ze dan zo moeten leven, alleen etend wanneer ze kon? Of zou ze wat vrienden hebben? Misschien zou ze niet in een slecht appartementencomplex vol junks hoeven wonen.
Al snel stopte de trein en Peyton rende naar de bushalte. Ze haalde het net op tijd, en ging voorin zitten.
Ze keek de hele rit uit het raam. Ze keek naar de bomen en probeerde haar gedachten op een rijtje te zetten.
Haar gedachten waren een warboel, uitgerekend vandaag. Ze wilde alleen maar naar huis en slapen, maar ze wist dat ze geen rust zou krijgen.
Al snel stopte de bus en Peyton was de eerste die uitstapte. Ze zou nu nergens meer te laat voor komen; ze kon rustig de vijfentwintig minuten naar huis lopen.
Geen gehaast meer.
Ze begon door haar gevaarlijke buurt te lopen en groette mensen in het voorbijgaan. De mensen in de winkels en op straat kenden haar allemaal, en zij kende hen.
Hier kende iedereen elkaar - misschien niet hun hele leven, maar goed genoeg om elkaar een handje te helpen.
Al snel zag ze haar appartementencomplex. Peyton voelde regendruppels. Ze vloekte geïrriteerd en begon weer hard te rennen.
Ze haalde het net binnen. Binnen dertig seconden nadat de deuren dicht waren, begon het pijpenstelen te regenen. Ze was blij dat ze op school aan hardlopen had gedaan.
Langzaam en moe klom ze de trap op naar de vijfde verdieping en ontgrendelde haar deur. Ze trok een vies gezicht toen de deur een hard geluid maakte omdat hij oud was.
Ze smeet de deur dicht, gooide haar tas op het aanrecht en liep naar haar koelkast. Ze opende hem en keek boos naar het enige wat erin zat: een magnetronpasta.
Ze nam het mee naar de magnetron, deed het erin en drukte op „Start“.
Er gebeurde niets.
„Rotding!“ riep ze. Nu was haar magnetron ook kapot.
Net toen ze hem wilde slaan, hoorde ze een klop. Ze staarde een paar seconden naar de deur en schudde toen haar hoofd.
Het is vast niks.
Ze hoorde weer een klop en wachtte even. Opnieuw, en binnen vijf seconden veranderde het in luid gebonk.
„Ik kom eraan!“ riep ze en opende de deur. Ze staarde verward naar de persoon aan de andere kant.
