De blinde lycankoning en zijn koningin
Van Wolven en Koningen
LIANA
Ik sta voor de grote spiegel en voel me somber.
De jurk verbergt mijn flinke buik niet. Hoe ik ook mijn best doe, ik blijf de grootste vrouwelijke wolf in de roedel. Ik ben niet echt dik, gewoon... forser dan de rest. Als ik niet de dochter van de leider was, zou waarschijnlijk niemand in deze roedel me zelfs maar aankijken.
Mijn postuur heb ik van mijn vader. Hij is een grote kerel, maar bij mannen wordt dat gezien als indrukwekkend. Hij mag dan fors zijn, maar hij is nog steeds sterk, met veel spieren onder dat laagje vet.
'Ben je klaar?' Vaders stem klinkt in mijn hoofd.
Ik strijk mijn lange zwarte haar glad dat tot mijn onderrug reikt en breng wat mascara aan op mijn wimpers. Ze vormen een donkere lijn boven mijn groene ogen. Dit zijn mijn beste kenmerken - nou ja, samen met een volle kont en borsten. Wie houdt daar niet van?
Wie houd ik voor de gek? Mijn haar en wimpers zijn het enige goede aan me.
'Ja,' antwoord ik voordat mijn vader me komt halen. 'Moet ik echt gaan?' vraag ik voor de zoveelste keer.
'Ja, Liana, je weet dat je moet komen tenzij je op sterven na dood bent. Alle roedels en hun families moeten er zijn.'
'Als ik had geweten dat dat een uitweg was...'
'Niet doen! Schiet nu op. We komen te laat.'
Ik rol met mijn ogen bij zijn luide bevel, maar doe wat hij zegt en loop voorzichtig de trap af op mijn torenhoge hakken. Ik doe altijd wat vader zegt. Dat is makkelijker.
Mijn vader staat beneden met Zeke naast hem en ik glimlach in mezelf als een schoolmeisje. Zeke komt de laatste tijd veel langs. Sinds we het met elkaar deden bij de laatste volle maan, hangt hij overal rond waar ik ben. Ik weet dat we geen partners zijn, maar ik kan niet ontkennen dat de extra aandacht fijn is. Het is niet alsof ik veel aandacht krijg...
'Je ziet er prachtig uit,' zegt mijn vader, en ik forceer een glimlach, terwijl ik voel dat Zekes ogen op mijn volle borsten blijven rusten. 'Klaar?'
Ik antwoord niet, loop gewoon langs hem heen naar de chique auto.
***
Bij het paleis aankomen maakt me misselijk. Zoveel mensen, en ik heb een hekel aan drukte.
Ik ben net oud genoeg om te paren, dus dat is precies wat mijn vader nu wil regelen. Hij wil de sterkste wolf die me wil hebben. Hij zegt het aardiger, maar dat is wat hij bedoelt. En mijn vader mag dan aardig en zorgzaam lijken, maar hij krijgt altijd zijn zin. Je wordt niet een van de machtigste leiders in de regio zonder een beetje hard te zijn.
Deze feesten zijn de beste plekken om het soort man te ontmoeten dat mijn vader voor mij wil, en ik haat nu al hoeveel wolven ik vanavond zal moeten ontmoeten.
'Kom op, lieverd,' zegt mijn vader met zijn hand uitgestoken om me uit de auto te helpen. Ik haal diep adem en volg hem het paleis in.
We worden snel bij onze roedel aan één kant van de zaal geplaatst terwijl we wachten tot de koning arriveert. Wie komt er te laat op zijn eigen feest?
'Heb je hem al eens ontmoet?' Mijn vriendin Ariel komt naar me toe, en ik glimlach naar haar.
'Wie?' zeg ik terwijl ik met mijn ogen rol, maar ik glimlach nog steeds.
'De koning natuurlijk! Ik hoor dat hij erg knap is maar onmogelijk te krijgen.'
'Natuurlijk niet. Het is mijn eerste jaar hier.' Mijn vader gaat soms naar vergaderingen in het paleis met de assistent van de koning, maar ik ben nooit uitgenodigd.
'Ik vraag me af of ik hem verliefd op me kan laten worden,' zegt ze terwijl ze met haar ogen knippert, en ik lach. Hoewel, als iemand een kans maakt, is het Ariel. Ze heeft dat slanke en fitte lichaam waar mannen echt van houden: platte buik, lange, dunne armen en benen, en prachtig roodbruin haar dat van nature krullend en vol is. Ze heeft ook een heel mooi gezicht, goed gevormd maar op geen enkele manier hard, en zachte bruine ogen. Ze is beeldschoon; zelfs ik kan dat niet ontkennen.
Ik verstijf als er van achteren een arm om mijn middel glijdt, maar ontspan een beetje als ik zijn aangename geur ruik, die mijn zenuwen kalmeert. Ik leun achterover in Zekes omhelzing.
'Als iemand het kan, ben jij het, Ariel,' zeg ik terwijl ik probeer Zekes aanwezigheid te negeren. Ze geeft me een klein duwtje met haar schouder en maakt haar haar voller als de deuren opengaan en de grote zaal stil wordt.
'Oh jee...' zegt Ariel zachtjes naast me als de grootste persoon die ik ooit heb gezien binnenkomt en de ruimte vult met zijn omvang.
Hij is veel groter dan zelfs de grootste wolven die ik heb gezien.
Zijn zwarte, golvende haar is perfect gestyled en zijn lichaam is erg breed, met veel spieren die nauwelijks verborgen worden door het goed passende pak dat alles accentueert. Voor zijn formaat beweegt hij zeer soepel, bijna zwevend tussen de tafels door naar zijn grote stoel.
'Wow...' Ariel kwijlt bijna, en ik glimlach naar haar terwijl ze haar borsten hoger duwt om meer huid te laten zien. Hoofdschuddend kijk ik weer naar de koning.
Zijn stem klinkt over de roedels met een diep geluid dat dwars door me heen gaat en me doet huiveren.
'Gaat het?' vraagt Ariel, en ik knik, zelfs als Zekes hand me iets steviger vasthoudt omdat hij me voelde trillen. Ze kijkt me vreemd aan. De lucht is veel te warm en dik hier, maar al mijn haartjes staan overeind.
***
Het diner begint en het eten is geweldig. Met zoveel mensen die toekijken, ben ik voorzichtiger dan normaal met wat ik eet. Mijn vader maakt zich niet zo druk en eet veel.
Ariel brengt het grootste deel van de maaltijd door met naar de koning kijken en hoewel hij onze kant op kijkt, verandert zijn gezicht helemaal niet als hij oogcontact maakt met iemand. Het is vreemd maar misschien normaal, vanwege wie hij is.
Ik ben al aan verschillende mogelijke partners voorgesteld door mijn vader. Ja, sommigen zijn erg aantrekkelijk, maar hoewel ze aardig doen voor mijn vader, kan ik zien dat ze niet echt geïnteresseerd zijn. Het kan ze niet schelen, maar ze verbergen het goed achter neppe glimlachen, maar ik kan het nog steeds zien. De enige reden waarom iemand mij zou willen, is om leider te worden. Best triest eigenlijk.
'Onze beurt.'
Ik kijk naar mijn vader en frons.
'Wat?'
'We moeten naar de koning. Je moet worden voorgesteld. Dat is wat we horen te doen.'
'Nee, dat hoeft niet!' zeg ik, bang, en kijk rond in de menigte voor een uitweg. Zijn voorhoofd rimpelt maar ik sta snel op voordat iemand me kan tegenhouden en ren naar de toiletten.
Veilig binnen ontspan ik tegen de koude muur en zucht opgelucht. Ik ga echt niet als een prijsdier daar tentoongesteld worden. Geen denken aan.
Ik kijk in de spiegels en trek een ongelukkig gezicht bij wat ik zie voordat ik weer wegkijk.
De deur gaat open, en ik verstijf, maar ontspan als Ariel binnenkomt.
'Oh mijn hemel!' roept ze, en ik frons. 'We moeten gaan!'
'Waarom?' zucht ik bij haar opwinding.
'De koning laat alle vrouwen in een rij opstellen!' zegt ze met een grote grijns, en mijn maag draait zich om.
'N-nee,' stamel ik, maar Ariel onderbreekt me.
'Liana, we hebben geen keus. Kom op!' roept ze, en mijn ogen rollen als ze de deur uit danst.
Ik wil mijn jurk in de spiegel checken, maar ik kan het niet verdragen mezelf weer te zien. Ik zou niet echt gemist worden als ik nu wegliep... maar ik weet dat Ariel gelijk heeft. Er is geen echte uitweg. Mijn vader zal het merken als ik er niet ben. Hij zal het niet leuk vinden als ik onze roedel er slecht uit laat zien door iets te missen wat we moeten doen.
Ik vraag me af waarom we in de rij moeten staan. Waarom moet de koning alle ongepaarde vrouwelijke wolven op het feest bekijken?
Er is maar één echte reden, waarschijnlijk. De koning wil iemand kiezen om vanavond mee naar bed te gaan. Ik heb verhalen gehoord over hoeveel hij van vrouwelijke wolven houdt. Hij gebruikt ze en gooit ze weg als oude speeltjes.
Gelukkig loop ik geen gevaar om gekozen te worden.
Met een zucht reik ik naar de deurknop, maar de deur wordt snel opengeduwd, en ik spring achteruit als Zeke binnenkomt en zich ertegen duwt. Hij grijpt mijn pols en trekt me dicht tegen zijn harde lichaam terwijl ik naar adem snak. Hij legt een hand in mijn haar, trekt mijn gezicht naar het zijne en kust me snel en hard.
Ik vergeet mezelf even en kus terug met een zacht geluidje. Zeke is geen slechte kusser en mijn wolf staat op het punt tevoorschijn te komen, verlangend naar meer.
'Je smaakt zo verdomd lekker,' zegt hij tussen de ademteugen door. Tot hij sprak, was ik verloren in wat mijn lichaam wilde, maar op de een of andere manier kom ik terug in de realiteit en duw mezelf weg.
'Zeke... stop,' adem ik uit, hijgend, en hij maakt een teleurgesteld geluid. Snel ga ik naar de spiegel en check mijn make-up op vlekken.
'Je ziet er nog steeds prachtig uit,' fluistert hij, en ik glimlach in mezelf, wetend dat hij me niet kan zien. Ten minste één man vindt me leuk.
'Ik moet gaan,' zeg ik, en hij knikt terwijl hij zijn handen in zijn zakken steekt.
'De line-up van de koning,' zegt hij, niet blij, en ik zucht, loop terug naar hem en leg mijn hand op zijn borst.
'Je hebt niets om je zorgen over te maken,' zeg ik lachend. 'Geen koning zou mij willen.'
Hij fronst, heft zijn handen om mijn gezicht vast te houden, en geeft me een zachte kus. 'Elke man zou geluk hebben jou te krijgen... zelfs een koning,' fluistert hij, en hij klinkt een beetje verdrietig. Dan zucht hij diep en laat me los.
Mijn maag voelt vreemd, zijn woorden helpen me niet minder bezorgd te voelen.
Haal diep adem, Liana. Het komt wel goed.
Continue to the next chapter of De blinde lycankoning en zijn koningin