Het spel
Hoofdstuk 2.
TY
Piep, piep, piep. Mijn arm komt onder de dekens vandaan en tikt op de wekker. Ik gooi de dekens van me af en stap uit bed. Ik begin met wat kleine rekoefeningen. Dan hoor ik geluiden uit de woonkamer komen.
Ik kijk op mijn klok en zie dat het 5:45 's ochtends is. Ik slof naar de badkamer en trek een korte broek aan. Als ik de woonkamer in loop, zie ik Alan nog steeds Xbox spelen van gisteravond.
Mijn oog valt op de vloer naast zijn stoel waar een krat Mountain Dew staat. De meeste lege blikjes zijn als een torentje tegen de muur gestapeld. Aan de andere kant van zijn stoel staat een doos Depends met een prullenbak ernaast.
Ik kijk hem verbaasd aan.
"Ik dacht dat je zou vertrekken nadat je het spel had uitgespeeld. Weet je vriendin dat je de hele nacht bent gebleven? En waarom heb je in vredesnaam een doos Depends?"
"Hé, goedemorgen, broer. Mijn vrienden en ik besloten op het laatste moment een 24-uurs Call of Duty-marathon te houden. Dus ik ben wat Mountain Dew en Depends gaan halen."
"Bij een 24-uurs spel hebben we geen tijd om naar de wc te gaan, dus dragen we volwassenenluiers," zegt hij terwijl hij opstaat en een schaal pizzarolletjes uit de oven haalt. Dan ploft hij weer neer en speelt verder.
"We spelen tegen een ander team dat dit al vaker heeft gedaan. We proberen hen te verslaan. Ga naar rechts, ga naar rechts. Ik dek je," zegt hij tegen een andere speler.
"Ik moet echt nieuwe vrienden zoeken," mompel ik terwijl ik wegloop en mijn schoenen zoek. Ik trek ze aan en ga naar het strand om te rennen.
Het is een perfecte dag voor een strandloop. Het is een aangename twintig graden buiten en de zon komt net op.
De golven komen hoog op het strand omdat het bijna hoogwater is geweest. Ik wil mijn schoenen niet nat maken, dus ren ik door het mulle zand.
De zonsopgang bekijken is prachtig; het voelt bijna spiritueel. Het maakt de dag een stuk draaglijker als je elke ochtend hiermee wakker wordt.
Normaal gesproken ren ik tussen de acht en tien kilometer per dag op het strand. Maar vandaag, na Alan in Depends en verder niets te hebben gezien, is mijn ochtend verpest. Dus besluit ik zestien kilometer te rennen.
Ik ga terug naar mijn appartement en open de deur. Ik loop naar binnen en daar staat hij, poedelnaakt, terwijl hij een andere luier omdoet. Ik rol met mijn ogen terwijl ik mijn slaapkamer in loop. Een douche lijkt me nu wel een goed idee.
Ik loop de badkamer in en zet de douche aan. Dan trek ik mijn korte broek uit en stap onder de straal. Ik sta een paar minuten onder het water en probeer te vergeten wat ik heb gezien.
Al snel stap ik eruit, pak een handdoek en droog me af. Ik pak mijn telefoon en ga op het balkon zitten. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik twee sms'jes en vijftien e-mails heb. Ik klik eerst op de sms'jes.
Mike
Hé Ty. Kun je vandaag een uur eerder komen? We hebben wat kinderen van het kamp die surfles willen.
Ik klik op het tweede bericht.
Mam
Het is je moeder, bel me.
Dan veeg ik naar links naar mijn e-mails. "Weggooien, weggooien, weggooien," zeg ik hardop. "Wacht even, wat is dit?" Ik open de e-mail en er staat 'Voor de Liefde of het Geld.' Ik kijk wie het heeft gestuurd.
Ik zie dat het van mijn tante komt die het naar mijn moeder heeft gestuurd die het naar mij heeft doorgestuurd. "God, ze moet me met rust laten. Ik vind wel iemand als ik er klaar voor ben," zeg ik hardop.
"Is alles in orde daar beneden?" zegt een stem van boven.
"Ja, mevrouw Pinette," zeg ik, omhoog kijkend.
"Is er iets wat ik voor je kan doen?" zegt ze op een flirterige manier.
"Ja, vertel mijn moeder dat ze me met rust moet laten over het vinden van een nieuwe vriendin."
"Geef me haar nummer en ik zal haar zeker bellen," zegt ze.
"Ik maakte een grapje, mevrouw Pinette."
"Alsjeblieft, hoe vaak heb ik je al gezegd dat je me Marsha moet noemen?"
"Vaak," zeg ik lachend.
Marsha Pinette is een getrouwde vrouw die anderen vertelt dat ze weduwe is. Haar man, die nog springlevend is, is nooit thuis en is altijd op het strand op zoek naar schatten met zijn metaaldetector.
Een keer kwam ze naar mijn appartement in een doorzichtige jurk met verder niets eronder, met een zak popcorn in de ene hand en twee films in de andere.
Marsha is een knappe vijfenvijftigjarige met nepborsten en bijna geen zonnebaanlijnen. Ze is al vaak in de problemen gekomen omdat ze naakt zonnebaadt op het strand.
Marsha probeert al met me naar bed te gaan sinds ik hier ongeveer een jaar geleden ben komen wonen. Ze denkt dat het haar of weer jong zal laten voelen, of dat haar man haar eindelijk zal verlaten omdat ze vreemdgaat.
Ik ben niet van plan dat binnenkort te doen.
Ik kijk nog eens naar de e-mail en klik op de link. Mijn ogen worden groot als ik zie dat het een datingsite is die een uitdaging doet. Ik sla de website op om later te bekijken.
***
Ik kom een uur vroeger op het werk. Als ik binnenloop, zie ik veel kinderen naar alle surfplanken kijken.
"Hé, bedankt dat je een uur eerder bent gekomen. Ze zouden eigenlijk pas om twaalf uur hier zijn," zegt Mike tegen me.
"Geen probleem, wat hebben we?"
"We hebben tien kinderen. Zeven jongens en drie meisjes, allemaal tussen de twaalf en veertien jaar oud."
"Tien?" zeg ik twijfelend.
"Ja, tien kinderen," zegt Mike terug.
"Ik kan amper vijf kinderen leren surfen, laat staan tien in de gaten houden. Je moet me iemand geven om me te helpen op ze te letten," zeg ik.
"Je hebt gelijk. Neem Stewie mee," zegt Mike terwijl ik hem twee duimen omhoog geef en wegloop.
Terwijl ik alle kinderen help met de juiste plank en riemen, komt Stewie om de hoek met de vierwieler die de plankenaanhanger trekt.
Ik begin alle planken op de aanhanger te laden terwijl Stewie alle kinderen handdoeken en hun snacks voor het strand geeft.
"Is iedereen klaar?" vraag ik hen terwijl ze allemaal vrolijk juichen. "Oké, volg Stewie naar het strand en ik zie jullie daar over een paar minuten."
"Iedereen, volg mij," zegt Stewie.
Ik kan de slechtste dag van mijn leven hebben, maar als ik één kind kan laten glimlachen, maakt dat alles goed wat er zou kunnen gebeuren.
***
Aan het eind van de dag ben ik doodop. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van lesgeven. Maar de hele dag praten en door de golven geraakt worden kan je erg moe maken.
Ik stap onder de douche om al het zout water af te spoelen. Als ik klaar ben, droog ik me af, ga naar de keuken en pak een sixpack bier. Ik pak mijn computer en ga op het balkon zitten.
Ik open een biertje en neem een slok. Dan open ik de e-mail die mijn moeder me heeft gestuurd. Ik probeer de aanmelding te bekijken om iets verkeerds te vinden om er zeker van te zijn dat het echt is.
Na het lezen van de regels wil ik geen liefde in mijn omgeving vinden. Ik heb het gevoel dat dit deel van Florida niemand meer over heeft. Iedereen die ik ontmoet is een toerist of komt van buiten de stad.
Daten met iemand uit een andere staat is moeilijk. Ik hou er niet van om naar Orlando te rijden, de meeste van mijn vrienden zoeken daar graag dates.
Liefde zoeken is moeilijk. Iedereen zegt altijd dat de liefde naar je toe komt of op je schoot valt.
Ik besluit dat ik de uitdagingen wil proberen, dus vul ik het aanmeldingsformulier in.
Leeftijd: 26
Lengte: 1,85m
Haar: bruin
Ogen: hazelnoot
Gewicht: 95 kg
Maat: (optioneel) B-cup. Ik lach om mezelf.
Hobby's: Houdt van rennen op het strand. Houdt van kinderen surfen leren. Mensen kijken. In vorm blijven.
Turn-on: De glimlach van een mooie vrouw. Gevoel voor humor en een geweldige kusser.
Turn-off: Slechte grappen. Mensen die denken dat ze alles verdienen. Liegen om te krijgen wat ze willen. Neppe mensen.
Ik rond het aanmeldingsformulier af, upload mijn foto's en merk iets op. Het is Marsha die naar de oceaan loopt, haar jurk uittrekt en naakt in het water springt.
Ik schud mijn hoofd en open nog een biertje.
Continue to the next chapter of Het spel