De onwillige partner van de eenzame wolf
Nieuw Thuis
DANIELLE
Over minder dan een week vertrekken we naar ons nieuwe thuis.
Harry's plek ligt te dicht bij waar onze oude roedel woonde, dus daar kunnen we niet veilig blijven. Hij heeft geregeld dat we bij zijn vriend Charlie kunnen wonen.
Charlie's plek is ver weg, zodat Ryan ons niet kan vinden.
Hij vangt jonge wolven op die geen familie meer hebben. Zijn huis staat in de bergen, ver van andere wolvengroepen, met alleen een klein mensendorp in de buurt.
Om te overleven zullen we ons als mensen moeten gedragen.
De reis duurt twee dagen.
Rory is erg stil onderweg. De vrolijke tiener die ik ken is veranderd in een wolf die nare dingen heeft meegemaakt en weinig zegt.
Ik doe het zelf ook niet veel beter. Ik probeer sterk te zijn, maar als ik alleen ben, huil ik vaak. Toch geef ik niet op. Ik laat Ryan niet winnen.
'We zijn er bijna,' zegt Harry. 'Over een uurtje zijn we er. Charlie is een goed mens. Hij weet hoe het voelt om familie en je roedel kwijt te raken.
'Maar denk niet dat hij een softie is omdat hij aardig is,' waarschuwt hij. 'Hij verwacht dat jullie hard werken, goed je best doen op school en deze kans die hij jullie geeft met beide handen aangrijpen.'
Ik knik. 'Ik wil werken. Ik laat Ryan me niet kapotmaken zoals hij mijn familie heeft kapotgemaakt.'
'Wij allebei,' zegt Rory.
Ik glimlach naar hem en pak zijn hand. We hebben tenminste elkaar nog.
***
We rijden door een klein, oud stadje en laten het snel achter ons terwijl we dieper het bos in gaan.
De weg wordt smaller en we beginnen langzaam de berg op te rijden. Dan slaan we een zandweg in die naar een open plek leidt met een groot houten huis in het midden.
'We zijn er. Laten we jullie tassen pakken en dan stel ik jullie voor aan Charlie.'
Als we uit de auto stappen, gaat de deur van het huis open en komt er een grote, donkerharige wolf naar buiten.
'Harry, wat is het lang geleden,' zegt hij terwijl hij Harry omhelst.
'Te lang, ouwe reus. Maar ik ben blij hier te zijn.'
'Zijn dit de jonge wolven die je gered hebt?'
'Dit zijn Rory en Danielle. Ryan en zijn Savage Wolves hebben hun roedel vermoord.'
'Ik heb gehoord over die gestoorde wolf en de ellende die hij veroorzaakt. Jullie zijn hier allebei welkom. Dit is een veilige plek voor jullie. Er wonen hier twintig andere jonge wolven die ook hun families hebben verloren. We zijn als een roedel. We zorgen voor elkaar. Maar onthoud, als je ruzie maakt of een andere jonge wolf pijn doet, moet je weg,' waarschuwt hij, terwijl hij ons serieus aankijkt.
'We zullen geen problemen veroorzaken,' beloof ik.
Rory knikt instemmend.
Charlie lijkt tevreden met wat we zeggen. 'Mooi zo. Ik verwacht dat jullie je best doen en deze kans grijpen. Het heeft geen zin jullie van Ryan te redden als jullie dat niet doen. Jullie kunnen hier een nieuw leven opbouwen, een baan krijgen, naar de universiteit gaan.'
Voor het eerst in meer dan een week glimlach ik. 'Dat wil ik. Ik laat Ryan niet winnen.'
'Kom dan maar binnen,' zegt Charlie, terwijl hij ons naar het huis leidt.
'We zullen jullie installeren, voorstellen aan de andere jonge wolven, en dan kunnen we het hebben over jullie inschrijven op de plaatselijke middelbare school.
Het zijn voornamelijk mensen, maar je kunt de vakken volgen die je nodig hebt om je school af te maken en naar een universiteit te gaan die wolfsmensen accepteert. Als dat is wat je wilt, natuurlijk.'
'Dat is precies wat ik wil.'
Dit leven is niet wat ik had verwacht of gekozen, maar ik ga er het beste van maken.
HEDEN
Het is de laatste schooldag en ik ben blij dat het voorbij is.
Black Vale Academy was niet helemaal slecht, maar ik voelde me altijd anders. Ik denk niet dat een weerwolf ooit echt kan passen tussen mensen, maar ik heb mijn best gedaan.
De afgelopen vier jaar heb ik hard gewerkt aan mijn studie, me rustig gehouden en ervoor gezorgd dat ik goede cijfers haalde om naar Linton University te kunnen.
Ik wil Charlie trots maken. Hij zorgt al vier jaar voor me en is mijn vriend geweest, en ik ben hem alles verschuldigd. Toen ik de brief kreeg dat ik was aangenomen op de universiteit, denk ik dat hij nog blijer was dan ik.
Ik zal Charlie en de jonge wolven missen. Het huis zal altijd een veilige haven voor me zijn, ergens waar ik naar terug kan keren, maar ik moet mijn eigen weg in het leven vinden.
Als de bel gaat aan het einde van de dag, sta ik snel op en loop naar de deur. Ik zeg voor de laatste keer gedag tegen mijn klasgenoten voordat ik terug ga naar het huis.
Als ik daar aankom, zie ik een groot bord boven de deur met 'Gefeliciteerd Danielle' erop. Een klein blond meisje kijkt opgewonden uit het raam.
Millie maakt altijd graag van alles een feestje.
Ze is pas dertien. Ze kwam twee jaar geleden naar het huis, als enige overlevende toen haar roedel werd vermoord door de Savage Wolves.
Ryan heeft sinds hij mijn roedel vernietigde meer roedels aangevallen.
Ze was erg overstuur door wat er was gebeurd en sprak drie weken niet, maar langzaam begon ze te praten en te wennen aan het leven bij ons. Nu is ze meestal als een normale tiener.
'Hoi, Millie,' zeg ik als ik binnenkom. 'Dit ziet er geweldig uit. Heb je dit allemaal zelf gedaan?'
'Charlie heeft geholpen, en een paar van de jongere wolven ook. Ze zijn allemaal opgewonden over het feestje.'
'Feestje? Ik dacht dat het gewoon een familie-etentje was.'
'Het is een etentje, maar we kunnen er ook een feestje van maken!'
Ik omhels haar. 'Natuurlijk kunnen we dat.'
'Ik wou alleen dat je niet zo snel weg hoefde. Charlie zegt dat het nog weken duurt voordat school begint op Linton, maar je vertrekt nu al.'
'Ik moet een plek vinden om te wonen, en ik zal deze zomer moeten werken. Er zijn hier geen goede banen, maar in Linton zullen er genoeg zijn.'
Ze kijkt verdrietig maar zegt niets meer.
'Danielle,' zegt Charlie als hij de kamer binnenkomt. 'Je moet je klaarmaken. Ik serveer het eten over minder dan een uur, en ik heb een verrassing voor je die je zult willen zien.'
'Wat voor verrassing?'
'Als ik het je vertel, is het geen verrassing meer.'
'Oké, geef me twintig minuten om me klaar te maken.'
***
Voor mijn laatste avond in het huis besluit ik me een beetje op te doffen. Ik trek mijn enige chique kleren aan, een glanzend gouden topje, met een zwarte spijkerbroek.
We hebben niet veel feestkleren nodig in de bergen. Er is nergens om ze te dragen, zelfs als ik geld had om mooie outfits te kopen.
Ik ga naar beneden en vind iedereen in de eetkamer op me wachten. Als ik de kamer rondkijk, zie ik dat Rory er is.
Hij verliet het huis een jaar geleden om te reizen, en behalve een paar ansichtkaarten hadden we sindsdien niets van hem gehoord. Ik heb hem erg gemist.
Zijn donkerbruine haar is nu lang en hij heeft een baard. Hij draagt een shirt en spijkerbroek, en ik zie dat hij nieuwe spieren heeft onder zijn shirt.
'Wow, Rory, je bent gekomen!' zeg ik, terwijl ik hem omhels.
'Ik zou je afscheidsfeestje niet missen, Dani.'
Ik glimlach naar hem. Hoewel ik van alle wolven in het huis hou, is hij mijn echte familie. We hebben veel meegemaakt samen, en ik heb het gemist om met hem te kunnen praten.
'Ik wilde je trouwens naar Linton brengen. Ik ken daar iemand die je kan helpen je te settelen. Hij heeft een plek voor je gevonden om te wonen.'
'Dat is geweldig.' Ik wilde het niet zeggen, maar ik maakte me zorgen over naar Linton gaan. Als Rory me brengt, hoef ik niet alles alleen te doen, en kunnen we wat tijd samen doorbrengen.
'Ik kan niet lang blijven. Ik heb een baan op me wachten in het noorden, maar ik kan je in ieder geval veilig daar krijgen.'
'Gaan we nu beginnen?' vraagt Eddie, een van de jongere wolven, ongeduldig. 'Charlie heeft BIEFSTUK gemaakt!'
Ik glimlach naar hem. 'Natuurlijk. We willen niet dat het koud wordt.'
Eddie is hier pas een paar maanden. Charlie vond hem alleen en hongerig in het bos. Hij went nog steeds aan regelmatige maaltijden.
We gaan de eetkamer in, waar Millie geweldig werk heeft geleverd met decoreren. De kamer heeft ballonnen en slingers, en er ligt glitter op het witte tafelkleed.
'Het ziet er prachtig uit, Millie.'
'Ze heeft de hele middag het huis versierd,' zegt Charlie, glimlachend naar haar.
'Ik wilde dat het speciaal zou zijn.'
'Dat is het, dank je,' zeg ik tegen haar, terwijl ik haar omhels.
'Kunnen we nu beginnen?' zeurt Eddie.
'Wees niet zo ongeduldig. Dit is Dani's speciale avond,' zegt Charlie tegen hem.
Eddie kijkt schuldbewust.
'Het is oké, Eddie,' zeg ik tegen hem. 'Laten we gaan zitten en van deze lekkere maaltijd genieten.'
Hij glimlacht naar me en gaat snel zitten. Voordat iemand anders zit, begint hij snel te eten.
'Ik probeer hem manieren bij te brengen, maar het is moeilijk!' zucht Charlie.
'Het komt wel goed. Dat is je bij ons ook gelukt.'
Hij lacht. 'Manieren waren niet jullie probleem.'
Ik ga deze man en de jonge wolven missen. Ik wil er niet aan denken wat er met Rory en mij zou zijn gebeurd als Charlie ons niet had opgenomen. Ik zal deze geweldige man altijd dankbaar zijn voor alles wat hij voor ons heeft gedaan.
***
De volgende ochtend staan we heel vroeg op, en Rory laadt al mijn tassen in zijn auto.
Charlie en de jonge wolven zijn vroeg opgestaan om gedag te zeggen.
'Bedankt voor alles, Charlie. Je hebt de laatste jaren gelukkig gemaakt.'
'Graag gedaan, kind. Het was fijn om je te zien opgroeien tot zo'n sterke en zorgzame wolf. Ik weet niet hoe ik het ga redden zonder jouw hulp met de jongere wolven, maar ik ben blij dat je iets van je leven maakt en deze kans hebt om naar Linton te gaan. We zullen je allemaal missen.'
'Ik zal jullie ook missen, maar ik kom met Kerst terug. Ik zou Kerst in het huis niet willen missen.' Ik omhels hem. 'Deze plek zal altijd thuis zijn.'
Ik neem afscheid van elk van de jonge wolven, en eindelijk is het Millie's beurt. 'Ik ga je zo missen, Mills, maar het duurt niet lang voor ik terug ben.'
'Kerst is over vijf maanden.'
'Die tijd zal snel voorbij gaan,' beloof ik haar.
'We moeten gaan. Het is een lange weg naar Linton,' zegt Rory zachtjes.
Charlie schudt Rory's hand. 'Fijn je weer te zien, Rory. Laat je niet te lang wachten.'
'Dat zal ik niet doen. Misschien zie je me met Kerst ook.'
'Dat zouden we leuk vinden.'
We stappen in de auto en rijden weg.
'Ik zal ze missen.'
'Natuurlijk zul je dat, maar er is een hele wereld daarbuiten voor je om te ontdekken.'
'Zoals jij hebt gedaan?'
'Precies.'
Continue to the next chapter of De onwillige partner van de eenzame wolf