The Sapphire Queen (Nederlands)
Auteur
Silver Taurus
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
95
Hoofdstuk 1
Wit
Rood
Stilte
Het is nacht en er is sneeuw gevallen in het bos. Ik zie een spoor van bloed recht voor me, maar van wie is het?
Ik hoor een schreeuw. Vraagt er iemand om hulp?
Ik ren en probeer het geluid te vinden, maar het is te donker om iets te zien. Iemand heeft mijn hulp nodig.
Iemand, maak me wakker. Ik kan het niet. Wat is dit allemaal? Waar ben ik?
AMILIA
Ik kreun als er op de deur wordt geklopt. Ik draai me telkens om in mijn bed. Ik heb weer te weinig geslapen. De droom leek zo echt, dat ik nog steeds onrustig ben.
Ik ga weer liggen en wrijf de plukken haar van mijn voorhoofd. Ik kijk naar het plafond van mijn kamer. Er zijn wolken en vogels op getekend.
De grote staande klok slaat in de hoek van mijn kamer.
Vermoeid kijk ik rond in mijn rommelige kamer. Overal liggen kleren. Er liggen wapens op mijn make-uptafel. Ook zie ik bloed. Dat was mijn avondeten van gisteren dat ik heb laten staan.
Ik was het weer vergeten.
Door de dromen kan ik moeilijk eten. Na zo'n droom word ik altijd bang en bezweet wakker. Ik voel me dan onrustig en heb een naar, misselijk gevoel in mijn buik.
De afgelopen twee weken droomde ik steeds over iemand die om mijn hulp roept.
Ze herinneren me aan wat ik heb meegemaakt en aan hem. Hij is de persoon die ik eigenlijk wil vergeten, maar toch ook mis.
Nog een klop op de deur haalt me uit mijn gedachten.
„Uwe Majesteit?“ zegt iemand.
Ik kijk naar de deur. Het liefst wil ik verder slapen. De training van gisteravond was erg zwaar. Ik zit onder de blauwe plekken van de oefeningen. Ik lijk wel een dalmatiër met vlekken.
Ik heb ook vreselijke honger. Als ik honger heb, genezen mijn wonden veel langzamer. Ik moet dus wel opstaan. Zodra ik dat doe, loopt er iemand zomaar mijn kamer binnen.
„Goedemorgen, Uwe Majesteit.“
„Wat wil je?“ vraag ik. Mijn handen maken vuisten in de lakens.
De kleine, dikke persoon met rood haar voor me is Antonia. Zij is de assistent van mijn grootvader. Ze is een irritant en ondankbaar mens. Deze vrouw is erg lelijk op haar eigen manier.
„Sorry dat ik stoor, maar uw grootvader wacht op u in de eetzaal voor het ontbijt,“ zegt ze.
Ik wil echt boos tegen haar schreeuwen. Maar mijn grootvader heeft weinig geduld. Met een zucht draai ik me om en ga ik me klaarmaken.
***
Tien minuten later ben ik klaar. Ik draag een T-shirt, een joggingbroek en sokken. Mijn haar zit in een rommelige knot. Het ziet er vreselijk uit, maar dat kan me niets schelen.
Terwijl ik door de gang naar de eetzaal loop, zie ik de dienstmeisjes. Ze doen hun dagelijkse werk. Sommigen dweilen de vloer en verplaatsen meubels. Anderen wassen de ramen.
Er werken minstens achttien dienstmeisjes in het kasteel. Ik vind dat best weinig voor zo'n groot gebouw.
Het kasteel is mijn thuis. Ik woon hier samen met mijn grootvader, Oudste Cornelius, en mijn broer Caspian.
We hebben een paar bewakers. Zij wonen in een bijgebouw op het landgoed. Maar in het kasteel zelf zijn we maar met ons drieën. Dat maakt ons een klein gezin.
Het kasteel is in een victoriaanse stijl gebouwd. Er hangen enorme kroonluchters aan de plafonds. Grote kristallen ramen weerkaatsen als prisma's unieke kleuren. De meeste meubels zijn oud en klassiek.
Ik bedenk af en toe een nieuwe inrichting voor het paleis. Het heeft negentien slaapkamers en drie woonkamers, één op elke verdieping. Ook hebben we drie eetzalen die we nog steeds gebruiken.
We hebben een enorme badzaal. Deze is verbonden met de kamer van Caspian en mijn kamer.
Er is ook een bibliotheek. Daar breng ik veel tijd door om te lezen en dingen uit te zoeken. We hebben ook een sportschool en een veld waar de bewakers trainen.
Verder hebben we een theater en een ruimte om wapens te testen. Er zijn twee keukens, eentje voor ons en eentje voor de bewakers. Binnen is er een tuin, een troonzaal en een grote zaal voor feesten.
Het kasteel is veel te groot voor ons. Toch wonen we er heel graag, want het is ons thuis.
We zijn wel vampiers in de eenentwintigste eeuw, maar we wonen nog steeds in kastelen en paleizen. Deze staan vaak buiten de stad, midden in de natuur.
Sommige dingen doen we het liefst op de oude manier. Nee, we houden vast aan de traditie.
Ik doe de deuren naar de eetzaal open. Aan het hoofd van de grote tafel zit mijn grootvader.
„Hoe lang laat je me nog wachten, Amilia?“ sist mijn grootvader.
„Jij ook goedemorgen, grootvader,“ antwoord ik spottend. Ik ga tegenover hem zitten.
„Genoeg van je brutale gedrag. We moeten het over het Grote Bal hebben,“ zegt mijn grootvader streng. Hij laat geen ruimte voor discussie.
Het Grote Bal is een feest voor vampiers zonder partner. Elk jaar bedenk ik een smoesje om niet te gaan. En net als in de jaren hiervoor, ben ik niet van plan om nu wel te gaan.
„Amilia, we gaan allemaal, en jij dus ook.“ Mijn grootvader kijkt me strak aan om mijn reactie te peilen.
„Ik kan niet gaan,“ lieg ik.
Eerlijk gezegd wil ik helemaal niet gaan. Het is ook niet nodig. Ik heb namelijk al een partner. Mijn grootvader en broer weten dit niet. Dat hoeft ook niet, want hij is al dood.
Mijn grootvader klemt zijn kaken stijf op elkaar. Hij knijpt stevig in het glas met bloed dat hij vasthoudt.
„Jij!“ schreeuwt mijn grootvader. „Je gaat, ook al wil je niet. Caspian gaat met je mee. Zoals je weet, heeft hij ook nog geen partner. Hij wordt dus jouw metgezel.“
Ik knipper met mijn ogen en denk na over zijn bevel. „Caspian?“ lach ik sarcastisch. „Ik ben niet van plan om naar dat verdomde bal te gaan. Al helemaal niet met mijn broer. Dus nee, bedankt.“
Zijn ogen lichten rood op terwijl hij me boos aankijkt.
Mijn grootvader denkt dat hij me kan dwingen om een partner te kiezen. Maar dat kan hij niet. Niemand gaat me dwingen. Dat zal ik nooit toelaten, echt nooit.
Ik ben Amilia Vlad, een volbloed vampier. Ik ben achtentwintig jaar oud en de prinses van het Koninkrijk Constanta. Ik ga niet op zoek naar een partner, want mijn partner is al dood.
Ik ben de Prinses met de Saffierblauwe Ogen. Ik bewaar geheimen die niemand ooit mag ontdekken. Zelfs als ik iedereen moet doden die er wel achter komt.
