Het Universum van Discretie: Legende
Auteur
Michael BN
Lezers
19.0K
Hoofdstukken
2
Simon zit vast op de luchthaven vanwege hevige regenval door een tropische storm. Uiteindelijk deelt hij een hotelkamer met een legende van Hargrave University; Bart Stone. Hoe zal het zijn om tijd door te brengen met zijn idool?
Hoofdstuk 1
Holy shit! Was dat Bartholomew Stone?
De jongen die door iedereen de „Whore of Hargrave“ werd genoemd?
Zijn reputatie was bijna legendarisch. Het gerucht ging dat hij op een van de meest prestigieuze universiteiten van het land met de helft van de studenten naar bed was geweest — en zelfs met een paar docenten.
Om zulke aantallen te halen, was Bart niet bepaald kieskeurig. Zolang iemand met zijn grote persoonlijkheid kon omgaan, kon hij bijna iedereen zijn bed in praten.
Ik had al eerder foto's van hem gezien, maar ik had nooit gedacht dat ik hem in het echt zou zien. Het voelde alsof ik een beroemdheid zag.
Ik had de neiging om naar hem toe te rennen en om een handtekening te vragen, maar in plaats daarvan bleef ik gewoon staan en keek ik toe hoe hij naar de gates liep.
„Door de zware regenval blijven alle vluchten tot nader order aan de grond. Ga naar de balie van uw luchtvaartmaatschappij voor meer informatie. Bedankt voor uw begrip.“
Motherfucker! Hoe kon ik nou vastzitten op een vliegveld, precies de dag voor de vierde juli?
Zonder Galatea was ik waarschijnlijk gek geworden tijdens het wachten in de lange rij bij de balie.
„Meneer, ik kan de toekomst niet voorspellen, maar ik kan u wel vertellen dat uw geplande vlucht is geannuleerd. Hier is een voucher voor een hotelkamer.“
„Is dat alles? Een voucher?“ vroeg ik zachtjes en verslagen. Het was haar schuld niet en ik wist dat ze ook maar gewoon haar werk deed.
„De luchtvaartmaatschappij is niet verantwoordelijk voor het onverwachte slechte weer door een tropische storm,“ zei ze, terwijl ze de standaardzin opdreunde die ze vast al honderd keer had gezegd.
„Oké. Bedankt,“ zei ik zuchtend. Ik pakte de voucher aan.
Tot mijn grote verbazing keek ze toen over mijn schouder en fluisterde: „Ik heb een vriend die in het hotel naast het vliegveld werkt. Het zit zo helemaal vol, maar ik kan een gunst vragen en een kamer voor u reserveren.“
„Waarom zou u zoiets doen voor een wildvreemde?“ vroeg ik, oprecht verrast door haar vriendelijkheid.
„Omdat u de enige bent die vanavond niet tegen me heeft geschreeuwd,“ zei ze, terwijl ze de telefoon pakte.
***
Bij de receptie van het hotel was het bijna net zo'n chaos als bij de balies op het vliegveld. Ik wachtte rustig op mijn beurt en zocht wat afleiding door mijn verhaal te lezen.
Ik was bijna aan de beurt toen de vrouw voor mij hoorde dat het hotel helemaal vol was. Ze schoot meteen in de „Full Metal Bitch“-modus en viel de receptionist nog net niet aan met haar handtas.
Er brak grote chaos uit toen dat nieuws zich verspreidde onder de wachtende mensen achter me. Ik maakte dankbaar gebruik van de afleiding en checkte razendsnel in.
Vlak nadat ik het registratieformulier had getekend, tikte er iemand op mijn schouder.
„Denk alsjeblieft niet dat ik gek ben, maar ik heb wanhopig een kamer nodig. Ik kan gewoon echt niet op een bankje slapen.“
Bart freaking Stone praatte tegen me!
