De verliefde rockster 1: Haar blauwe hemel
Auteur
Isabel S. Knight
Lezers
396K
Hoofdstukken
40
Als dochter van een rocklegende en een supermodel leert ze al vroeg dat roem op het podium schittert, maar elders pijn doet. Terwijl de wereld op zoek is naar de schijnwerpers, verschuilt ze zich achter haar songteksten en droomt ze ervan ooit haar eigen muziek te produceren. Nu is ze ghostwriter en assistente voor Lucid Mantra, de band waar iedereen gek op is, en doet ze haar uiterste best om niet verliefd te worden op Sky, de gitarist die ooit haar jeugd verlichtte en nu elke late studiosessie laat stralen. Maar als muziek zo aantrekkelijk wordt, hoe lang kan ze dan nog doen alsof het alleen maar haar werk is?
Hoofdstuk 1
SKY
"Goedenavond, Los Angeles! Wij zijn Lucid Mantra, en jullie zijn verdomme geweldig!" schreeuwde onze zanger, Maddox, in de microfoon. Zijn stem was zo luid dat de speakers ervan trilden.
Het publiek ging helemaal los. Ze scandeerden onze naam alsof we zojuist iets fenomenaals hadden gedaan, in plaats van negentig minuten gitaar spelen. Ik verliet het podium voordat de lichten uitgingen en gaf mijn gitaar aan een roadie die erop stond te wachten.
Het lawaai van het publiek was nog steeds oorverdovend achter me. Ze riepen dat we terug moesten komen voor een toegift. Dat deden we meestal wel, maar vanavond niet. Vanavond voelden mijn botten pijnlijk aan, alsof ze niet goed op elkaar pasten. Mijn hoofd bonkte, alsof er iemand op een trommel sloeg in mijn schedel.
Ik wist niet of ik het me alleen maar verbeeldde of dat het echt was. De anderen zouden er nog even van genieten, misschien een bezweet shirt in het publiek gooien en de hysterie aanwakkeren.
Ik? Ik liep rechtstreeks naar de kleedkamer, langs crewleden die me toeknikten uit erkenning.
Het was niet dat de show slecht was geweest. Integendeel.
Het was fantastisch geweest – een van die avonden waarop de muziek als adrenaline door mijn aderen raasde. Maar dat was nou juist het probleem: het was altijd zo.
Optreden vijfendertig, driehonderd, duizend. Elk optreden was een spiegelbeeld van het vorige.
Mensen dachten dat een rockster zijn betekende dat je altijd gelukkig was. De feesten, de drank, de roem, het geld, de vrouwen.
Op papier zag het er perfect uit. Maar als je langer zo leefde, begon perfect aan te voelen als een gevangenis met mooie lichtjes. Alles versmolt tot hetzelfde gekke patroon totdat zelfs de vreemdste dingen saai werden.
De waarheid? De enige keren dat ik me echt springlevend voelde, was tijdens het spelen. Wanneer mijn vingers over de gitaarsnaren gleden en geluiden maakten die niemand ooit eerder had gehoord.
Wanneer Maddox in de microfoon zong en Jaxons drums samenkwamen met Mavericks bas, alsof onze harten één machine waren. Dat was mijn kick, mijn drug, mijn reden.
De rest? De felle lichten, de gillende fans en de mooie spullen? Die waren al lang niet meer spannend.
Ik klonk als een zeikerd, en dat wist ik. Verdomme, ik was pas vijfentwintig, geen oude rocker die zich aan het verleden vastklampt.
En het was niet alsof ik een triest, verschrikkelijk verleden had om te verklaren waarom ik me opgebrand voelde. Mijn leven was heel normaal geweest: goede ouders, hoewel mijn vader het grootste deel van mijn leven weg was, een huis in de buitenwijken, een hond die Pepper heette.
Ik ontmoette de jongens op de middelbare school. We speelden muziek in mijn garage totdat de buren dreigden de politie te bellen. We speelden op verjaardagsfeestjes en op straat voor de lol. Tot Colin ons op een dag op de stoep zag en alles veranderde.
Geen traumatisch verleden. Geen arm-naar-rijk-verhaal.
Gewoon vier idioten die muziek wilden maken en per ongeluk beroemd werden. Ik liet me op de bank in de kleedkamer vallen, stak een sigaret op en staarde naar het plafond terwijl de rook dunne grijze slierten in de lucht tekende.
Toen vloog de deur open. "Alles goed?" vroeg Colin. Zijn voorhoofd stond vol rimpels en hij keek bezorgd, terwijl hij tegen de deurpost leunde.
Hij zag er altijd gespannen uit, waardoor hij ouder leek dan drieëndertig. "Ja. Gewoon een verdomd zware hoofdpijn," loog ik. Liegen was makkelijk.
Colin geloofde leugens niet, maar hij stelde ook geen vragen. Hij was altijd als een vader voor ons geweest, ook al was hij maar acht jaar ouder dan ik.
De man had ons gevonden, voor ons gevochten en elk belangrijk moment met ons meegemaakt. Hij was niet alleen onze manager, hij was familie.
En familie hoefde niet te horen dat ik me leeg voelde, terwijl hij nachten had doorgewerkt om ervoor te zorgen dat ons schema ons niet kapot zou maken. "Oké," zei hij. Maar zijn ogen bleven op me rusten alsof hij meer wilde vragen.
"Het feest is aan de overkant van de gang als je er klaar voor bent." En toen vertrok hij.
Ik moet daar heel lang hebben gezeten. De as van mijn sigaret brandde tot aan mijn vingers. Toen trilde mijn telefoon door een bericht in de groepschat.
Maddox
Waar ben je verdomme, Sky?
Maddox
Kom met je lekkere kont hierheen.
Jaxon
Ja man, schiet op. Mavericks flirt skills vermoorden de sfeer.
Jaxon
Hij jaagt de vrouwen weg, en ik heb geen zin om weer met blauwe ballen wakker te worden!
Maverick
Ik praat tenminste met vrouwen in plaats van alleen maar naar ze te drummen.
Jaxon
Mijn drums krijgen meer actie dan jij, bro.
Maverick
Rot op, Jaxon!
Ik lachte een beetje en schudde mijn hoofd. Idioten. Getalenteerde, slimme idioten die ik als mijn broers beschouwde.
Sky
Ben er zo.
Jaxon
Dat moet ook, anders stuur ik iemand naar binnen om op je te komen.
Jaxon
Ik bedoel voor je.
Jaxon
Typfout. Sorry.
Ik moest lachen. Jaxon meende het maar half, dat wist ik.
De gast was totaal niet subtiel en wilde constant seks. Ik drukte mijn sigaret uit en maakte me klaar om mezelf de gang op te slepen toen de deur weer openging.
Deze keer was het niet Colin. Het was een lange vrouw met grote borsten en blond haar. Ze zag eruit alsof ze in haar glimmende jurk was geperst.
Grote bruine ogen, te veel make-up, en lippen zo glanzend dat ze het licht weerkaatsten. "Hé," zei ze met een hijgerige stem, terwijl ze haar haar om haar vinger wond.
"Jaxon zei dat ik hierheen moest komen. Ik ben Amanda." Natuurlijk was ze dat.
Ze was mooi, zeker. Maar ze zag er gepolijst en simpel uit, op een manier die me deed denken aan Hollywood-audities: Groupie Nummer Zeven. Normaal gesproken zou het zien van zo'n vrouw, gretig en agressief, mijn lichaam hebben laten reageren voordat mijn hersenen konden nadenken.
Vanavond? Niets. Mijn lul deed het niet.
"Is dat zo?" zei ik langzaam, en kantelde mijn hoofd terwijl ik naar haar keek. Haar glimlach werd groter.
Ze stapte naar binnen en sloot de deur achter zich. Binnen twee seconden had ze me achterover op de bank geduwd. Ze zwaaide een been over me heen en ging op mijn schoot zitten. Ze drukte zich tegen me aan met het soort zelfvertrouwen dat kwam van te veel mannen die nooit nee zeiden.
Haar vingers raakten mijn borst aan, volgden mijn buikspieren en gingen verder omlaag. "Ik kan je dingen laten voelen die je nog nooit hebt gevoeld, Sky," fluisterde ze. Haar ogen keken intens.
Ja. Die had ik eerder gehoord.
Samen met "Ik heb er altijd van gedroomd backstage te zijn" en "Mijn vriend vindt het niet erg als jij het bent." Iedereen leek wanhopig om me iets te laten voelen tegenwoordig. En eerlijk? Die druk maakte me meer boos dan geil.
"O ja?" zei ik zonder emotie. "Als je een condoom hebt, ga je gang. Anders kunnen we het voor vanavond hier bij laten."
Haar gezicht veranderde, heel even, voordat ze de sexy blik weer opzette. Ik wist dat ik een lul was, maar het kon me niet schelen.
Ik had geen zin om aardig te zijn alleen omdat iemand wilde opscheppen dat ze met me was geweest.
Ze leunde dichterbij. Haar lippen waren centimeters van de mijne verwijderd. Haar parfum was te zoet en maakte het moeilijk om te ademen. Ik maakte me klaar om haar op de aardigst mogelijke manier van me af te duwen, zodat het geen probleem zou veroorzaken, toen...
De deur vloog zo hard open dat hij bijna uit zijn scharnieren knapte.. Terwijl we geschokt opkeken, verstijfde Amanda op mijn schoot. Haar mond hing open en ze keek geïrriteerd.
Ik keek naar de persoon die in de deuropening stond en was van plan ze later te bedanken voor de onderbreking. Maar de persoon die ons stoorde, was geen groupie.
Het was ook niet Jaxon die om zijn eigen grap lachte, en het was zelfs niet Colin die even kwam kijken.
Haar ogen boorden zich in de mijne met een blik die zo scherp was, dat het door de rook en parfum heen sneed. Mijn maag verschrompelde. Hitte prikte in mijn nek.
Ze was de dochter van Griffin Hayes: rocklegende, zanger en gitarist van Death Phenomena, en de man die ons label bezat.
Van alle avonden, van alle kleedkamers in LA, moest ze juist nu deze binnenlopen.
Ik had haar al twee jaar niet meer bij een van onze shows gezien. En nu koos ze vanavond, toen ik hoofdpijn had, misselijk was van de sigaretten en een groupie-in-spe op mijn schoot had zitten.
Wat een verdomd geluk.
