Vechten voor meer
Hoofdstuk 2
VANDAAG
"Jake... Ik weet niet zeker of de operatie geslaagd is. Ik betwijfel of je weer kunt rennen en spelen zoals vroeger."
"Ik vraag me af of je knie de belasting aankan. Ik heb het verslag van de fysiotherapeut gelezen en het baart me zorgen."
Jake kon zijn oren niet geloven. Geen football meer spelen?
Hij speelde al sinds hij een kleine jongen was. Hij had geen idee hoe hij zonder football moest leven en dat joeg hem de stuipen op het lijf!
"Dus, dokter Mayfed, wanneer weten we het zeker? Het is nu zes weken na mijn blessure en vijf weken na de operatie. Ik doe drie keer per week fysiotherapie hier en alle oefeningen die hij me voorschrijft, plus training in het zwembad..."
"Nou, als ik je knie over twee weken niet beter zie bewegen, plan ik een speciale scan om te zien wat er aan de hand is," zei de dokter.
Jake keek hem met grote ogen aan en knikte.
Hij stond op en liep naar de deur, licht hinkend omdat hij nog een brace om zijn knie droeg voor steun. Hij ging naar de balie om nieuwe afspraken te maken en daarna naar de parkeergarage.
Hij was blij dat de blessure aan zijn linkerbeen zat zodat hij nog kon autorijden. Hij stapte in zijn dure zwarte SUV, deed de deur dicht en bleef even zitten piekeren over de afgelopen weken.
Hij speelde al zes jaar professioneel football en deed het als een tierelier. Hij was als eerste gekozen in de draft en werd uitgeroepen tot rookie van het jaar. Hij verbrak verschillende teamrecords.
Hij tekende een mooi tweejarig contract en kreeg daarna een vette nieuwe zesjarige deal met meer dan 70 miljoen dollar gegarandeerd.
Dat contract zou volgend jaar aflopen, maar als hij geblesseerd was, zou dat roet in het eten gooien voor het krijgen van een nieuw contract.
Hij was erg geliefd in de stad waar hij speelde en hij was dol op de omgeving: niet te koud zoals thuis en lekker weer in de zomer. Hij had goede vrienden, geweldige teamgenoten en knappe vrouwen die in en uit zijn bed en huis kwamen.
En dat alles kon op losse schroeven komen te staan.
Allemaal door die ene actie.
Eén actie.
Een verdediger had Jake geraakt. De speler werd gestraft voor het raken van een weerloze speler. Hij kreeg een flinke boete en mocht de eerste drie wedstrijden van het nieuwe seizoen niet spelen.
Het was een vuile actie en iedereen wist het. Jake had de winnende touchdown gevangen met nog vijfendertig seconden op de klok. En niet zomaar een wedstrijd - de verdomde Super Bowl, de belangrijkste wedstrijd!
Ze hadden net hun tweede kampioenschap in drie jaar binnengesleept en hij stond op krukken terwijl papier en confetti op hen neerdaalden.
Het publiek was oorverdovend terwijl verslaggevers hem probeerden te interviewen. Hij had de laatste twee touchdowns gescoord, één om gelijk te maken en één om te winnen, en was uitgeroepen tot MVP van de wedstrijd.
Door de pijnstillers, opwinding en overal rondspuitende champagne voelde hij zich de volgende dag beroerd toen het team naar huis vloog. Hij moest nog naar de parade en overwinningsviering.
Hij had al een röntgenfoto gehad die schade liet zien. Na de overwinningsparade zou hij een MRI-scan krijgen. De medicijnen hielpen niet tegen de pijn en hij wilde alleen maar slapen. Maar hij kon geen comfortabele houding vinden en voelde zich zenuwachtig.
De parade en viering waren geweldig, maar hij kon niet wachten tot het voorbij was. Hij was opgelucht toen zijn beste vriend Kevin Brucks, een andere speler van het team, hem naar dokter Mayfed's praktijk reed.
Sindsdien waren het scans, operatie en fysiotherapie geweest.
Een claxon schudde hem wakker en hij besefte dat hij naar huis moest. Hij was doodmoe en wilde alleen wat lunch en een dutje.
Hij reed weg uit de parkeerplaats, uit de garage en de drukke binnenstad in.
Thuis warmde hij pittige Thaise noedels op van gisteren. Hij at ze aan het aanrecht en ging daarna op de bank liggen voor een dutje. Terwijl hij daar lag, besloot hij dat hij een plan moest smeden.
Als hij geen football meer kon spelen, wat zou hij dan doen?
Hij pakte zijn telefoon en bekeek wat foto's, zachtjes over het scherm strijkend alsof hij kon voelen wat er op de foto's stond en de bijbehorende geuren kon opsnuiven.
Hij voelde een steek in zijn hart en zijn ogen werden vochtig. Hij zuchtte, sloot toen zijn ogen en viel in slaap.
***
"Sammy, bedankt dat je naar deze vergadering bent gekomen. We wilden met je praten over Gracie en een paar dingen die ons opvallen," zei mevrouw Webson.
Sammy was erg zenuwachtig over deze bijeenkomst.
Gracie zat op de lokale kleuterschool bij de basisschool waar Sammy zelf op had gezeten. Het was niet alledaags dat de directeur en het hoofd van de kleuterschool een oudergesprek wilden over je kind.
Om het nog erger te maken was Sammy ziek wakker geworden. Ze wenste dat ze Derek of Lynn had gevraagd om mee te komen, maar ze wist dat ze beiden de hele middag vol zaten.
Dit was een van de nadelen van alleenstaand ouder zijn: er was niemand om je te steunen.
Ze ging rechterop zitten, haalde diep adem en vroeg hen door te gaan.
"Maak je geen zorgen, het is niets ergs. Gracie is een geweldig kind en daarom hebben we je uitgenodigd. Sammy, we denken dat ze hoogbegaafd is en getest moet worden," zei mevrouw Patricia, het hoofd van de kleuterschool.
"Hoogbegaafd? Weet u dat zeker?" vroeg Sammy verbaasd.
"Ja, ze leest op een zeer hoog niveau voor een kind dat net vijf is geworden. Ook kan ze veel beter rekenen dan de meeste kinderen van haar leeftijd," zei mevrouw Webson.
"Oké... Ik kan haar laten testen en kijken wat eruit komt. Ik had geen idee dat dit zou gebeuren toen ze me vroeg haar te leren lezen.
"Dus, wat gebeurt er na de test? Als blijkt dat ze hoogbegaafd is, wat gebeurt er dan als ze naar groep 3 gaat?"
"Nou, dat is het punt, Sammy. Als ze scoort zoals wij denken, zal een gewone basisschool niet goed voor haar zijn.
"Gracie zal zich erg vervelen, zelfs in ons speciale programma voor slimme kinderen. Ze zou moeite hebben om uitdaging te vinden.
"We denken dat je haar naar een privéschool moet sturen, waar ze het onderwijs kan krijgen dat ze nodig heeft. De Stevens School is uitstekend en ik denk dat Gracie daar goed zou passen.
"Ik stel voor dat je daar een keer gaat kijken en met de leiding praat om te zien wat je ervan vindt," besloot mevrouw Webson.
Sammy was met stomheid geslagen terwijl ze naar de vrouwen luisterde praten over haar kind.
Ze was beleefd, speelde goed met anderen, kende veel woorden en was over het algemeen een heel goed vijfjarig meisje; ze was gewoon erg slim.
Ze gaven haar een stapel papieren met namen en nummers van mensen die ze moest bellen om dingen te regelen. Sammy bedankte hen beiden en liep terug naar haar geliefde jeep en startte hem. Ze bleef even zitten om hem op te warmen.
Het was een koude maart in Colorado en de wind waaide weer, waardoor het tien graden kouder aanvoelde dan het was. Ze haatte de kou en het koud hebben. Ze wist niet waarom ze nog steeds in Colorado woonde.
Ze droomde ervan om in Florida aan het strand te wonen en altijd warm te zijn. Vorig jaar was ze met Gracie op vakantie geweest en hadden ze een geweldige tijd gehad, spelend in het zand en water en Disney World bezoekend.
Sammy was zo moe van het zien van prinsessen en het zingen van hun liedjes dat ze zich na die week lange trip misselijk voelde. Ze wilde echt terug en wat volwassen plezier hebben: drinken, varen, snorkelen en jetskiën.
Binnenkort, beloofde ze zichzelf. En ze zou Kate, haar beste vriendin, meenemen. Ze zouden gaan en plezier hebben langs de kust, mannen het hoofd op hol brengend.
Ze lachte hardop om dat idee. Wat een grap!
Niet veel mannen zouden meer dan een korte relatie willen met een bijna zevenentwintigjarige met een kind. Sammy was knap; ze had het vaak gehoord tijdens het opgroeien.
Met haar lange roodbruine haar, felgroene ogen en mooie figuur had ze geen probleem om mannen aan te trekken.
Haar probleem was dat ze al haar dates bleef vergelijken met hem.
Ze wist niet waarom hij in haar gedachten kwam als ze serieus werd met iemand, maar het gebeurde en het verpestte haar gevoelens en gedachten. Ze wist dat ze altijd van hem zou houden en dat zou nooit veranderen.
En ze kon hem nog steeds niet vergeten. Het hielp niet dat haar dochter precies op hem leek, behalve het haar, dat van haar was.
Bovendien zei haar broer altijd dat ze geen afsluiting had omdat hij gewoon was vertrokken en sindsdien niet meer terug was geweest.
Dan moest ze hem ook nog op tv zien als er wedstrijden waren. Ze hielden allemaal van football en keken er veel naar, dus Jake zien was onvermijdelijk.
Hij liet haar hart nog steeds stilstaan elke keer als hij glimlachte, en omdat hij veel scoorde, was er veel geglimlach. Ze zuchtte en zette de radio harder om de gedachten in haar hoofd te overstemmen.
Ze zette de verwarming op de hoogste stand en probeerde wat op te warmen, maar ze rilde. Als ze geen koorts had, zat ze er dichtbij. Na die vergadering moest ze nog één stop maken en praten over wat er was gebeurd.
Ze reed weg van de parkeerplaats en de weg op.
Continue to the next chapter of Vechten voor meer