Ja, meneer Knight
Ik hou wel van een uitdaging
JAMIE
Na een snelle lunch in de koffieshop vlakbij kantoor, liepen Carmen en ik naar Knight & Son.
Meestal probeerden we elkaar minstens twee keer per week te ontmoeten om te lunchen; we vonden het leuk om de extra tijd te hebben om te roddelen.
"Ben je enthousiast om hem te ontmoeten?" vroeg Carmen, haar stem gedempt door de sjaal die haar gezicht bedekte. Ze haat de winter door en door.
"Natuurlijk ben ik dat. Een beetje nerveus ook, je weet dat het een tijdje geleden is voor me."
Het is zeker een tijdje geleden. Ik zou niet willen dat hij te snel te veel verwacht. Zoals seks.
"Ryan is schattig. Ik denk dat hij goed voor je kan zijn."
We stopten voor de deur en Carmen keek me aan.
"Wees gewoon jezelf en hij zal je leuk vinden."
Mijn lippen vertrokken in een glimlach.
"Ik denk dat we het zullen zien."
Ik zag de uitdrukking op Carmens gezicht veranderen. Haar mond hing open en haar ogen waren rond.
Wat was er mis? "Carmen? Ben je..."
Ze draaide me om voordat ik de kans had om mijn zin af te maken en ik zag wat het was dat haar zo sprakeloos maakte.
Mason Knight liep onze kant op in een van zijn perfect passende Armani pakken. Daarover droeg hij een dure wollen jas met de kraag omhoog om de kou buiten te houden.
Je kan niet ontkennen dat de man stijl heeft.
Carmen staarde hem aan als een uitgehongerde vrouw die naar een stuk vlees kijkt.
"Ik zou alles geven om hem in mijn handen te krijgen-"
"Eerlijk, ik weet niet wat je in hem ziet."
En ik wist het echt niet. Spieren, gebeitelde kaak, donkere ogen, lichte stoppels.
Totaal geen idee.
Mason kwam aan bij de ingang en merkte ons meteen op, ik denk door de blik op Carmens gezicht. Hij greep de klink van de deur en opende hem.
"Je moet snel uit de kou naar binnen, Jamie, ik heb geen vervanging voor je als je ziek wordt."
Natuurlijk wilde hij dat niet. Ik draaide mijn hoofd in Carmens richting. "Ik zie je thuis."
Ze gaf me een sluwe knipoog zodat Meneer Knight het niet zou zien.
Het verbaast me dat ze me nog niet gevraagd heeft een goed woordje voor haar te doen.
Ik liep het gebouw in voor Meneer Knight, richting de lift. Hij was niet ver achter me. De deuren gingen open en we stapten naar binnen.
Alleen wij twee. Alweer.
Hij stond naast me en rook lekker, net als de vorige keer.
"Wie was dat meisje waar je mee was?"
"Eh...Carmen. Ze is een goede vriendin."
Ik keek hem aan, niet in staat om me nog langer in te houden.
"Probeer niet met haar naar bed te gaan. Ze zal hopen op iets meer, en dat kunt u haar niet geven."
Carmen had anders tegen me gezegd, maar ik kende haar. Ik wist dat één keer niet genoeg zou zijn, dat ze meer zou verwachten. Dat deed ze altijd.
Meneer Knight trok een wenkbrauw op toen ik zo brutaal was. "Rustig maar, Jamie. Brunettes zijn mijn type niet."
Ik trok mijn onderlip tussen mijn tanden, keek naar voren en vouwde mijn armen over elkaar.
Dat verbaasde me, gezien zijn opmerking over de bril.~
"Je hebt wat daar." Hij stak zijn rechterhand uit en ik deinsde voor hem terug. "Het is gewoon sneeuw van buiten."
Hij stond dicht bij me, zo dicht dat het me opviel hoe moe hij eruitzag.
Hoogstwaarschijnlijk moe van een vluggertje in de pauze- deze man is seksverslaafd.
Meneer Knight hield een krul van mijn haar tussen zijn duim en wijsvinger en keek op me neer.
"Brunette."
Had hij dat nu pas door?
De deuren gingen open en hij bewoog niet, nog steeds hield hij mijn haar tussen zijn vingers. Het was vreemd, het gevoel - ik kon het niet beschrijven.
"Daar ben je," zei Harry, gekleed in een net zo mooi pak als zijn zoon. "Alles goed hier?"
Ik bloosde knalrood. "Alles is prima, Harry. Ik...moet aan het werk."
Harry keek naar zijn zoon toen we uit de lift stapten.
"Onze vergadering van twee uur is in de vergaderzaal, Mason. Hou ze niet langer op."
"Ik ga," antwoordde hij op harde toon. "Jamie, wil jij even bij meneer Henderson checken of het diner vanavond nog doorgaat?"
"Ja, meneer Knight. Ik zal hem bellen."
Ik liep door, legde mijn spullen neer op mijn bureau en ging weer in mijn draaistoel zitten.
Nog maar een paar uur voordat Ryan me zou komen ophalen voor onze date. De zenuwen begonnen toe te slaan.
MASON
Ik stond bij de deur van mijn kantoor en keek naar haar.
Gebogen over haar bureau, haar dossiers aan het opruimen.
Ik kon haar kont goed zien in dat rokje.
Had ze dat eerder aan gehad?
Ze moet zich tijdens de werkdag omgekleed hebben. Maar waarom?
Ik denk dat ik niet verbaasd zou moeten zijn. Vrouwen kunnen zo zijn.
Ik val niet op brunettes, nooit. Maar ik werd nu door haar verleid - sinds dat open knoopje, sinds ze me meneer Knight noemde.
Een keer, op mijn bureau, haar ruw neuken. Precies zoals ik ze graag heb.
Het was duidelijk dat ze het me niet makkelijk ging maken. Waardoor ik haar nog meer wilde. Ik hield van een uitdaging, en zij was dat zeker.
Brent stond naast me bij de deur van mijn kantoor.
"Je ziet eruit alsof je van het uitzicht geniet!"
"Nou, het is nogal een uitzicht," zei ik terug.
Mijn vader en ik doen zaken met het bedrijf waar Brent voor werkt, dus hij is vaak op kantoor.
We kunnen het goed met elkaar vinden. We hebben dezelfde interesses. Geld. Macht. Vrouwen.
Brent vouwde zijn armen over zijn borst. "Ik kan zien dat je er al aan denkt om dat te knallen!"
"Ze haat me, weet je. Maar ik hou wel van een uitdaging. De stille zijn altijd de beste in bed."
Ik had het gevoel dat Jamie Harris vol verrassingen zat.
"Nou, het lijkt erop dat je concurrentie hebt."
Brent wees in Jamie's richting en ik keek om. De date was er. En hij had bloemen meegenomen.
"Je zei dat je van een uitdaging hield? Hier is er een voor jou."
JAMIE
Ryan zag er in het echt nog knapper uit.
Behoorlijk wat gezichtshaar en hij had zachte en blauwe ogen.
De ogen van een vriendelijke man - het was duidelijk dat hij dat was.
Ik was al nerveus geweest, maar nu hij voor me stond was ik nog nerveuzer. Ik wilde het niet verpesten en iets totaal belachelijks zeggen.
"Ik hoop dat het goed is dat ik naar boven ben gekomen? Toen je niet naar beneden kwam dacht ik dat je misschien moest overwerken of zo."
Mijn beigekleurige lippen bogen zich in een geruststellende glimlach.
"Ja, het is prima. Ik liep gewoon een beetje achter, maar ik ben klaar om te gaan."
Ik pakte de laatste spullen en we liepen naar de lift.
"Dus, Ryan, waar gaan we eten?"
Hij drukte op de knop. "De Bradford."
Die verdomde Bradford.
Precies waar de dinerbijeenkomst van meneer Knight plaatsvond.
Continue to the next chapter of Ja, meneer Knight