De achtervolging van Kiarra: de finale
Auteur
N. K. Corbett
Lezers
2,7M
Hoofdstukken
45
Confronteren met het Verleden
Kiarra
„Waarom zijn ze hier?“ vroeg ik met trillende stem terwijl ik heen en weer liep achter ons huis.
„Geen idee,“ zei Aidan. Hij stond met zijn armen over elkaar tegen een boom geleund en keek me fronsend aan.
Ik was helemaal in de war. Mijn ouders waren zomaar opgedoken. Mijn ouders. De mensen die me als tweejarige bij een brandweerkazerne hadden achtergelaten. Ik wist niets over hen, behalve wat Ares me had verteld.
Ik dacht aan alles wat er de afgelopen maanden was gebeurd.
Ik kwam naar Lunar Valley met het plan om maar een paar maanden te blijven. Maar ik raakte gehecht aan veel mensen.
Angela en Jack. Sean en Sam. Mensen die ik in korte tijd leerde kennen en van wie ik ging houden.
Ares vond me en ik vluchtte opnieuw - dit keer om anderen te beschermen, niet omdat ik bang was.
Ik raakte betrokken bij dit stadje en zijn inwoners. Bij Aidan. Ik vond hier een familie. Voor het eerst had ik een thuis gevonden.
Ik vertrok toen Ares hen bedreigde. Ik vluchtte weg van mijn familie om hen te beschermen.
Het liep anders dan gepland. Ares ving me en de roedel moest me redden. Maar ik deed het om hen te beschermen.
Ares ving me. Het was niet leuk, met hem die gek was en zei dat ik zijn partner was.
Hij was misschien doorgedraaid omdat hij zijn echte partner had verloren. Hij is nu dood, maar als ik aan hem denk voel ik me nog steeds misselijk.
Ik dacht dat we klaar waren met al die gekke dingen en van ons leven konden genieten. Toen gebeurde dit.
Ze doken zomaar uit het niets op.
Hoe wisten ze het überhaupt? Ik had niemand over hen verteld. Ik wilde aan niets denken dat met Ares te maken had.
Dus ik weet niet hoe ze me hebben gevonden.
Ik bleef heen en weer lopen, denkend aan alles wat ons hier had gebracht.
Aidan keek alleen maar toe. Zijn gezicht verraadde weinig, maar ik wist dat hij veel vragen had.
Wie zou er geen vragen hebben als de ouders van zijn partner opeens opduiken - ouders waar hij niets van weet? Ik wist niet hoe ik het hem moest uitleggen.
Ik keek weer weg van Aidan en probeerde te bedenken hoe ik deze puinhoop kon verklaren. Maar mijn hersenen werkten niet goed mee.
Ik bleef denken aan het moment dat ik over hen hoorde, over mijn ouders.
Ares hield me vast in die vieze kelder en vertelde me wat voor mensen het waren. Misschien moest ik die gekke man niet zo geloven, maar het was moeilijk om dat niet te doen.
„Alleen pure weerwolven. We voeden alleen weerwolven op. We paren alleen met weerwolven. We krijgen alleen weerwolfbaby's.
„Als iemand in de roedel met een mens paart, doden we de mens zodat de wolf een betere partner kan vinden.“
Daar kwam ik vandaan. Een roedel die mij niet wilde omdat ik geen weerwolf was, omdat ik niet veranderde toen ik twee was.
Is dat waarom ze nu terug zijn? Ik was niet meer van gedaante verwisseld sinds het gedoe met Ares, niet één keer. Daar waren veel redenen voor.
Toen ik hoorde dat ze eraan kwamen, besefte ik dat één reden was vanwege wat het zou betekenen over mijn biologische ouders.
Als ik een weerwolf zou worden, zou ik dan nog steeds mezelf zijn? Zou ik de nare herinneringen aan Ares, waar mijn ouders nu deel van uitmaakten, nog steeds kunnen vergeten?
Ik zag nog steeds zijn griezelige glimlach voor me toen hij me over mijn verleden vertelde. We zouden trouwen, zelfs voordat ik geboren was. Dat is walgelijk in een wereld die draait om het vinden van je voorbestemde partner, niet om kiezen met wie je trouwt.
Ik huiverde, vol walging bij de herinnering aan hem. Ik probeerde het van me af te schudden.
Alles was zo verwarrend.
Als iemand op dat moment in mijn hoofd kon kijken, zou hun hoofd ontploffen. Mijn gedachten sprongen alle kanten op, naar het verleden, naar de toekomst.
Flarden van gesprekken en gebeurtenissen, allemaal gerelateerd aan deze puinhoop waarin we zaten.
Het was verwarrend en frustrerend. Het hielp me niet om mijn gevoelens te begrijpen. Het maakte mijn hoofd alleen maar meer op hol.
„Hallo, dochter.“
Ik trok een walgend gezicht toen ik me die twee mensen herinnerde, die uit die chique zwarte auto stapten.
„Gaat het wel?“
Aidan sprak eindelijk en ik keek naar hem.
Hij leunde nog steeds tegen de boom met zijn armen over elkaar. Zijn gezicht stond ernstig, met een frons en zijn wenkbrauwen dicht bij elkaar. Zijn lippen waren op elkaar geperst.
Ik wist niet zeker wat zijn uitdrukking betekende. Ik kon me er niet op concentreren om erachter te komen. Het kon bezorgdheid, woede of frustratie zijn. Ik had geen idee.
Hij wachtte tot ik antwoord gaf maar kwam niet dichterbij waar ik liep. Hij probeerde me waarschijnlijk ruimte te geven.
„Oh, het gaat geweldig. Fucking fantastisch.“
Ik rolde met mijn ogen en gooide mijn armen in de lucht, vol frustratie. Ik bedoelde niet om mijn woede op hem af te reageren, maar echt, wat een stomme vraag.
Ik hoorde een ontevreden grom van hem, maar hij zei niets meer over mijn antwoord.
„Jack heeft ze in een huis bij de westgrens ondergebracht tot we de waarheid kunnen achterhalen.“
Mijn hoofd begon pijn te doen van al het nadenken. Het heen en weer lopen hielp niet meer, dus stopte ik en keek weer naar Aidan.
„We komen erachter wat de waarheid is, Kitten. Op dit moment weten we niet of wat ze zeggen waar is, maar we zoeken het uit. Het zijn misschien niet je ouders. Ze kunnen het mis hebben of liegen.“
Ik schudde mijn hoofd en zuchtte, terwijl ik met mijn hand door mijn haar ging.
„Het is waar, Aidan.“ Ik keek weg terwijl ik verder ging. „Die vrouw. Ze ziet er precies zo uit als op de foto.“
Ik dacht bijna dat ik dingen zag toen ze uit de auto stapte. Ze zag er precies zo uit als op de enige foto die ik had. Die in mijn medaillon. Ik hoefde het niet eens opnieuw te bekijken.
Ik had het medaillon verborgen sinds ik hier kwam, en ik had er lange tijd niet naar gekeken.
Maar voordat ik naar Lunar Valley kwam, keek ik elke dag naar die foto, me afvragend wie ze was en waarom ze me had opgegeven.
Ik bracht uren, dagen, maanden, zelfs jaren door met het fantaseren dat deze vrouw terug zou komen voor me en me zou vertellen dat ze van me hield. Ik wist dat het geen leugen was. Zij waren het.
Aidan was even stil en kneep zijn ogen een beetje samen terwijl hij hierover nadacht.
„Nou, dat verandert alles.“
Hij keek me weer aan, duidelijk diep in gedachten.
„We moeten uitzoeken wat we gaan doen. Hoe we dit gaan aanpakken.
„Als zij je ouders zijn, dan moeten we afspraken met hen maken en beslissen of we roedels moeten samenvoegen of niet en—„
Aidan begon dingen op te sommen alsof het simpel was. Alsof alles netjes geregeld zou worden en het leven door zou gaan.
Ik keek hem verbaasd aan terwijl hij bleef opsommen wat er moest gebeuren. Ik vond mijn woorden pas toen ik hem hoorde zeggen:
„We kunnen morgen met hen gaan zitten, en jij kunt hen beter leren kennen. Ze willen vast een tijdje blijven als dat kan en—„
„Ho eens even!“ Ik onderbrak hem en stak mijn handen op. „Ik wil ze niet zien! Stuur ze gewoon weg!“
Aidan keek me aan met opgetrokken wenkbrauw en een verward gezicht.
„Ik weet dat dit moeilijk voor je is, Kitten, maar je hebt eindelijk de kans om je ouders te ontmoeten en met hen te praten.
„Ik weet dat ik niet had moeten zeggen dat ze gek waren, maar dat was voordat ik wist wie ze waren. Ze hebben misschien wat rare ideeën, maar daar kunnen we mee omgaan zodat jij hen kunt leren kennen.“
„Nee!“ Ik riep het bijna terwijl ik hem weer onderbrak. „Het maakt me niet uit wat je zei, Aidan. Vergeet het gewoon! Gooi ze er nu uit!“
Aidans verwarde blik veranderde snel in woede, en ik voelde zijn grom meer dan dat ik hem hoorde.
„Dat kun je niet in je eentje beslissen. Dit is mijn roedel en mijn wereld waar je nu in zit, Kiarra. Hier werken dingen anders.“
Ik had even zin om hem te wurgen na die opmerking, en ik voelde mijn eigen woede groeien naarmate hij doorpraatte.
Waarom kon hij gewoon niet fucking luisteren? Ik wilde ze niet zien, en ik wilde niet horen wat ze te zeggen hadden.
Het enige waar ik aan kon denken was wat Ares me over hen had verteld, over hun roedel en hun ideeën. Ze waren hetzelfde als Ares. Precies hetzelfde.
„Ik wil ze hier niet, Aidan! Ik vertrouw ze niet!“ Normaal heb ik veel te zeggen, maar het leek alsof mijn hersenen zich maar op één ding concentreerden: krijg ze zo ver mogelijk bij me vandaan.
„Ik kan ze niet zomaar terugsturen, Kiarra! Er zijn regels en manieren waarop we dingen moeten doen!“
Aidan raakte net zo gefrustreerd als ik, en zijn antwoorden hielpen niet. Het maakte me alleen maar geïrriteerder, en ik werd nog koppiger.
„Het kan me niet schelen! Stuur ze weg, ik wil ze niet zien! Ik wil ze niet in mijn buurt hebben! Ze zijn gek. Compleet gestoord en krankzinnig.“
„Dat weet je niet. Je bent boos en verward, maar je weet niets over hen, Kiarra.“
Hij bedoelde het misschien goed met die opmerking, maar ik werd er woedend van.
„Oh, dus ik weet niet hoe ik me voel? Ik weet niet wat ik wil en hoe ik zelf beslissingen moet nemen, is dat het?
„Moet ik gewoon alles wat ik voel vergeten en je als een fucking schoothondje volgen, zonder zelf na te denken?“
Het kon me niet eens meer schelen of het logisch was. Ik was kwaad en dacht niet helder, en ik wilde gewoon dat hij me fucking steunde.
„Dat is niet wat ik zei!“ Aidan liet weer een lage grom horen en deed een stap in mijn richting.
„Je kunt niet zomaar zeggen 'vergeet alles' en doen wat je wilt zonder na te denken over de gevolgen.
„Je weet niet wat er kan gebeuren als we ze wegsturen, en je weet verdomme niet wat er zal gebeuren als we met ze praten!“
„Het kan me geen fuck schelen wat er gebeurt als we ze wegsturen! Ik wil ze hier niet hebben! Ze zijn slecht! Ik wil niemand in mijn buurt die fucking vrienden was met Ares!“ schreeuwde ik terug.
Zodra ik het zei, wist ik dat ik te ver was gegaan. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond alsof dat de woorden die ik al had uitgesproken zou tegenhouden.
Aidan stopte met lopen, en ik zag zijn ogen donkerder worden toen ik Ares' naam noemde.
„Wat zei je daar?“ Zijn stem was heel kalm, wat angstaanjagend was, en ik deed onbewust een stap achteruit terwijl ik probeerde te bedenken wat ik moest zeggen.
Er kwamen geen woorden uit. Ik had geen idee hoe ik dit in godsnaam moest uitleggen.
Ik wist dat ik hem moest vertellen dat ik over mijn ouders wist, maar ik was niet van plan om dat nu te doen. Niet midden in een fucking ruzie.
„Wat bedoel je met 'vrienden met Ares'?“
Ik kon niet spreken. Ik had geen idee wat ik moest zeggen.
Aidan wist niet dat ik wist waar ik vandaan kwam, tenminste een beetje. Hij wist niet dat ik met Ares had gepraat, die me over mijn geweldige ouders had verteld.
Hoe moest ik hem in godsnaam uitleggen dat ik dat voor hem verborgen had gehouden?
„Ik...hij...wat?“ Ik kon niets bedenken om te zeggen, en het was waarschijnlijk niet het beste moment om niets te kunnen zeggen.
Aidan liep langzaam op me af, woede straalde in golven van hem af terwijl hij me aankeek, zijn ogen een wervelwind van zwart en blauw.
„Kiarra. Je moet het nu verdomme uitleggen.“
Zijn stem was veel te kalm. Het was bijna beangstigend, en hoewel ik wist dat hij me geen pijn wilde doen, was het heel intimiderend.
„Aidan, ik—kijk, ik had geen idee. Ik dacht niet dat het—Ik had nooit in een miljoen jaar gedacht dat...“
Ik kon mijn gedachte niet afmaken en bleef maar onzin uitkramen terwijl hij over me heen stond, duidelijk proberend zijn woede te beheersen.
„Kiarra!“
Aidan liet een lage grom horen, en dat plus zijn strenge stem zorgde er eindelijk voor dat ik helderder kon denken.
„Toen Ares me vasthield in dat smerige pakhuis, was hij zo vriendelijk om een stukje van zijn eigen geschiedenis te delen, waar ik deel van uitmaakte.
„Hij vertelde me over mijn ouders en hun gestoorde roedel en hun hele idee van een pure weerwolvenroedel, en dat toen ze erachter kwamen dat ik het weerwolfgen niet had, ze me daarom hebben achtergelaten.“
„Ze lieten me niet achter omdat ze moesten, maar omdat ze dachten dat ik zwak was en niet goed genoeg voor hen.“
Ik denk dat Angela trots zou zijn geweest op hoe snel ik praatte. Alles kwam er gewoon uit en ik begon te huilen terwijl ik doorging, eindelijk alle emoties van alles voelend.
„Ze wilden me niet omdat ik geen weerwolf was. Ze hadden mijn hele leven al uitgestippeld. Ze hadden me zelfs beloofd aan die gekke man toen ik geboren werd.
„Maar zodra ze wisten dat ik geen weerwolf was, was ik niet meer goed genoeg.
„Ze gaven niets om mij en moesten gewoon van me af zien te komen voordat iedereen erachter kwam dat ik de grootste schande was die hen ooit was overkomen.“
Ik veegde boos de tranen weg die waren begonnen te vallen terwijl ik sprak.
„Het spijt me dat ik het je niet heb verteld. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik wilde Ares niet geloven, en ik wilde niet dat het waar was.
„Dus ik negeerde het. Ik probeerde te vergeten dat ik het ooit had gehoord, en ik hoopte dat het allemaal gewoon zou verdwijnen en dat ik er nooit meer aan hoefde te denken of aan hen.“
De woede die ik eerder voelde was er nog steeds, maar was van heel sterk naar minder sterk op de achtergrond gegaan, waardoor mijn angsten en zorgen de overhand namen.
Ik kon Aidan niet aankijken en de woede en teleurstelling zien die er zeker zouden zijn.
Ik bleef alleen maar boos de tranen wegvegen die over mijn wangen bleven rollen terwijl ik naar de grond keek.
Ik weet niet zeker hoe ik dacht dat hij zou reageren, en ik denk dat hij het zelf ook niet wist. Aidan liet nog een geïrriteerde en boze grom horen, maar tegelijkertijd omhelsde hij me stevig.
Het troostende gevoel zorgde ervoor dat ik nog harder moest huilen en de tranen die gestaag hadden gestroomd kwamen er opeens veel sneller uit.
Ik begon heel hard te huilen terwijl ik mijn armen om hem heen sloeg, me zo stevig mogelijk aan hem vastklampend.
Aidan hield me vast en liet me instorten in zijn armen zonder nog iets te zeggen.
Ik wist dat hij nog steeds boos was, en ik wist dat onze ruzie nog maar net begonnen was, maar terwijl ik mijn ogen uit huilde, hield hij me vast en troostte me zo goed als hij kon.
„Ik ben nog steeds fucking woedend op je,“ zei hij toen mijn luide gehuil eindelijk overging in gesnuif.
„Je hebt dit voor me verborgen gehouden! Je had genoeg fucking kansen om me te laten weten wat er was gebeurd, maar dat deed je niet.“
Hij bleef me in zijn armen houden terwijl zijn ruwe stem de boze woorden uitsprak.
„Ik weet het.“
„Je hebt geen idee wat dit fucking kan betekenen! Je weet nog niets van onze wereld, en in plaats van met me te praten, in plaats van me verdomme te vertellen wat je denkt, hou je het gewoon voor jezelf.
„We zouden fucking partners moeten zijn, maar je laat me er gewoon niet in! Je blijft dingen in je eentje doen.“
Aidan liet me langzaam los en deed een paar stappen achteruit, er erg gefrustreerd uitziend.
„Ik weet het. Ik—„
„En je blijft maar in je eentje beslissingen nemen, ongeacht wat of wie het kan kwetsen. Ben je zo fucking niet in staat om mensen toe te laten?“
Zijn ogen focusten zich op mij terwijl hij schreeuwde, en ik kon opnieuw de strijd tussen mens en wolf in zijn ogen zien.
Ik wist dat ik fout was geweest. Ik had hem eerder over alles moeten vertellen, maar hoe zeer ik zijn woede ook verdiende, zijn woorden deden pijn, en mijn fucking brutale zelf kon het niet laten passeren.
„Oh, dat is rijk komend van jou!“ schreeuwde ik meteen terug, een nieuwe golf van energie voelend.
„Wat?“ Het was meer een boze klank dan een echte vraag.
„Ik neem beslissingen in mijn eentje? Jij bent de fucking koning van beslissingen voor mij nemen!“ Ik gooide mijn armen in de lucht, mijn nieuwe woede gaf me meer energie.
„Zoals wat?“ Aidan deed weer een stap in mijn richting, me uitdagend aanstarend.
„Oh, ik weet niet. Wat dacht je van toen je besloot dat ik in het huis ging wonen zonder het me te vragen?
„Of wat dacht je van die keer dat je besloot me te merken?
„Oh—oh! Wat dacht je van toen je besloot me weg te duwen omdat ik mens was, helemaal in je fucking eentje?“
Ik zette de laatste stap naar hem toe terwijl ik dingen opsomde, waardoor we nog maar centimeters van elkaar verwijderd waren, hem tonend dat ik niet zou wijken.
Ik zag een snelle blik van pijn op zijn gezicht voor ongeveer een halve seconde toen ik de slechte start van onze relatie ter sprake bracht, maar ik probeerde me er niet door te laten beïnvloeden.
Het was misschien niet helemaal eerlijk, maar dat waren zijn opmerkingen over mijn beslissingen ook niet.
„Dat is niet hetzelfde!“ gromde hij, zijn ogen een beetje samenknijpend terwijl hij me aanstaarde. „Je weet verdomd goed waarom ik dat fucking deed. Hoe lang ga je me dat nog kwalijk nemen?“
„Hoe lang ga jij mij dit kwalijk nemen?“ gromde ik terug, zwaar ademend terwijl ik recht in zijn erg donkere ogen keek.
„En ik bedoel niet alleen deze puinhoop nu.“ Ik zwaaide wild met mijn handen.
„Je geeft me nog steeds de fucking schuld dat ik de vorige keer wegliep. Ik probeerde iedereen te beschermen. Ik dacht dat ik het juiste deed om de roedel te beschermen, om jou te beschermen, klootzak!“
Ik raakte gefrustreerd, en hoe meer ik praatte, hoe luider het eruit kwam. Aan het eind schreeuwde ik in zijn gezicht, mijn borst snel op en neer bewegend.
Aidans kaak verstrakte, duidelijk erg boos, terwijl hij op me neerkeek. Zijn ogen waren donker, en zijn stem klonk ruw toen hij door zijn tanden sprak.
„Kalmeer verdomme. Nu meteen.“
Ik beantwoordde zijn blik, en ik kon me alleen maar voorstellen dat mijn eigen ogen net zo donker en boos waren als de zijne, hoewel mijn woede een beetje vermengd was met een ander gevoel, wat alleen maar frustrerend was.
Hoe fuck kon deze man grommen en snuiven en schreeuwen en me zo boos maken, maar tegelijkertijd er op de een of andere manier zo sexy uitzien?
Hoe was hij zo verdomd aantrekkelijk?
Hoe kon iets als zijn gespannen kaak en de woede in zijn ogen die normaal gesproken 'pas op of je krijgt pijn' betekende, op de een of andere manier in mijn rare hoofd veranderen in 'trek mijn kleren uit'?
Ik probeerde mijn gedachten op het juiste spoor te houden, het boze ruk-zijn-kop-eraf spoor, maar mijn brutale zelf had de slechtste fucking timing.
„Kalmeren of wat?“
