Mijn drie partners
Auteur
K.K.S.
Lezers
3,4M
Hoofdstukken
32
Verloren
Het begon met rood, pijnlijk en fel.
Bloed.
Een grote druppel vloog door de lucht naar mijn gezicht. Alles leek in slow motion te gaan. Achter die druppel was het chaos: angstige gezichten, geschreeuw, maar het was allemaal wazig.
Het bloed kwam van iemand van wie ik hield die met een mes werd aangevallen. Ik kon hun gezicht niet zien, maar ik voelde dat het familie was. Mijn moeder.
De druppel raakte mijn ooghoek. Ik knipperde en alles werd rood.
Heet bloed bedekte mijn witte nachtjapon. Ik staarde ernaar, verdrietig en doodsbang, terwijl het geschreeuw wegstierf.
Daarna was het een waas tot ik bij de deur kwam. Ik stapte om een lichaam heen en vluchtte de vroege ochtend in.
Ik keek om naar een prachtig huis tussen de bomen. Het stond er in z'n eentje, ver weg gebouwd om veilig te zijn.
Mijn thuis.
Maar het was niet langer mijn thuis. Ik moest rennen. Ergens heen waar de boeven me niet konden vinden.
Ik hoorde geluiden toen ze het huis uit kwamen en de achtervolging inzetten.
Ik rende op blote voeten door het bos, onder het bloed. Druppels vielen op elke tak en blad, en wezen de weg die ik ging.
Ik wist dat het bloed niet van mij was. Het rook niet naar mij.
Mijn innerlijke wolf huilde en leed door wat ons was overkomen.
Ik was in bekend bos, maar ik rook alleen maar bloed.
Ik deed het enige wat ik kon.
Ik rende.
Ik was snel, maar ik kon niet wegrennen van wat er was gebeurd.
Ik rende door de koude ochtendlucht en de hele dag terwijl de zon over de Vrije Wouden trok. Het bloed op me droogde en werd plakkerig, maakte mijn lichte haar vies en mijn gezicht strak. Mijn kleren waren stijf en smerig, als boomschors.
Ik had het ijskoud, maar ik kon niet stoppen.
Mijn voeten raakten hard de grond terwijl ik rende in een richting die me bekend voorkwam.
Ik voelde ze achter me. Ik was een vrouw, misschien nog jong, maar ik voelde me zo bang als een klein meisje alleen in het bos.
Maar deze schurken zouden nooit opgeven.
Ze zijn hier buiten, en jagen op me als een gevaarlijke wolf.
***
De avond viel zwaar.
Ik kon in het donker zien, maar niet goed. Ik had zo hard gerend dat ik de rots pas zag toen ik erover struikelde en voorover viel. Mijn hoofd raakte de rots en mijn kin sloeg tegen mijn nek. Alles werd zwart.
Ik werd wakker van geel licht dat mijn natte kleren verwarmde en mijn huid verhitte. Ik knipperde hard met mijn ogen en ging rechtop zitten. Mijn hoofd bonsde en alles tolde.
Ik raakte mijn hoofd aan en mijn hand was nat en rood. Ik veegde mijn ogen af en probeerde scherper te zien.
Ik kon me niet herinneren waarom ik aan het rennen was. Ik voelde me alleen doodsbang en wist dat ik moest opstaan.
Mijn wolf.
Ze schreeuwt dat ik niet lang op één plek kan blijven. Ik had niet de hele nacht moeten stoppen.
Ik had geen keus, zei een klein stemmetje in mijn hoofd.
De bomen en geuren om me heen waren vreemd en sterk. Ik was diep in gevaarlijk gebied waar ik niet hoorde te zijn.
Mijn hart ging tekeer en mijn longen brandden. Mijn voeten bleven struikelen over stenen, gevallen takken en doornige planten. Ik wrong me door bomen die zo dicht op elkaar stonden dat mijn nachtjapon scheurde. Ik zou niet stoppen.
Blijf in beweging! Ze komen eraan. Die angstaanjagende woorden bleven door mijn hoofd spoken.
***
Ik verloor het besef van tijd terwijl ik door de bossen dwaalde, een onbekend pad volgend. Ik dacht dat ik ergens heen ging waarover lang geleden was verteld.
Maar waar is het, of wat is het?
De antwoorden zaten in mijn hoofd, maar ik kon er niet bij. Het was als proberen iets te pakken net buiten bereik.
Ik had een rammelende maag. Mijn buik deed pijn van de honger.
Ik bleef achterom kijken, bang dat de boeven elk moment zouden opduiken.
Toen bewoog er iets snel door de bomen naast me.
Ik sprong opzij en probeerde van het pad af te komen. Maar ik knalde hard tegen een boom en zag sterretjes.
Wat het ook was, het ging om me heen en kwam op het pad.
Toen mijn zicht weer scherp werd, zag ik dat het een man was.
Ik snoof. Nee. Een wolf. Net als ik.
Hij zat onder de modder en as. Ik voelde me verdrietig omdat het vuil waarschijnlijk zijn geur maskeerde.
Daarom rook ik hem niet aankomen.
Hij keek me aan met felblauwe ogen. Maar hij was hetzelfde soort wezen als waar ik voor wegvluchtte.
Wolven. Een man.
Ik was doodsbang.
Is hij degene voor wie ik wegvluchtte?
Ik trilde toen ik me een mes en bloed herinnerde. Een herinnering zo sterk dat zelfs mijn hoofdwond hem niet kon uitwissen.
Ik gilde, zelfs toen hij iets zwaars om mijn schouders legde.
Ik deinsde terug voor zijn aanraking en gooide het bijna af terwijl ik achteruit strompelde. Maar het was stof, een mantel.
Toen ik opkeek was hij weg. Waarschijnlijk weggejaagd door mijn gegil.
Dus hij achtervolgt me niet. Maar wie is hij?
Ik schaamde me, wetend dat hij aardig voor me was geweest, maar ik was zo bang en onder het bloed dat ik hem waarschijnlijk had weggejaagd.
Nog meer dan hij mij bang maakte.
Hij bewoog snel door de bomen en was verdwenen. Rennend sneller dan ik ooit iemand had zien rennen.
Of in ieder geval, voor zover ik me nu kon herinneren.
„Dank je,“ fluisterde ik. Mijn hoofd tolde nog steeds en ik kon me niet herinneren hoe hij eruitzag.
Ik vergat het zodra hij weg was.
Ik keek naar mijn voeten en gaf toe dat ik niet meer wist waar ik was.
***
Die nacht klom ik in een boom, waarbij mijn jurk verder scheurde aan een scherpe tak. Ik ging hoog genoeg zodat mijn geur op de grond moeilijker te vinden zou zijn.
Ik omhelsde de boom en trok de mantel strak om me heen. Veel warmer nu, legde ik mijn wang tegen de ruwe schors en sloot even mijn ogen.
Het volgende moment werd ik wakker in de ochtendmist, nog steeds de boom vasthoudend.
De zon was nog niet op en er hingen dunne wolken tussen de bomen beneden. Er hing een geur die ik niet kon weerstaan.
Het was de geur van een dode eekhoorn.
Eten.
Ik klom snel uit de boom, schramde mijn been maar het kon me niet schelen omdat ik zo'n honger had.
Ik pakte de eekhoorn op die op het mos aan de voet van de boom lag. Ik beet er gulzig in en probeerde zoveel mogelijk te eten.
De wolf in me had vreselijke honger, maar ik was te zwak door de shock, verwondingen en honger om nu in een wolf te veranderen.
Het zou me kunnen doden als ik het probeerde.
Ik hurkte met mijn rug tegen de boom. Ik keek rond in het bos en een gedachte kwam bij me op.
Wolven geven niets voor niets.
Ik beet op mijn lip terwijl mijn maag zich samenkneep.
Dus, wat wil hij in ruil?
Ik liet vallen wat over was van mijn eten en probeerde wanhopig me te herinneren hoe te jagen, hoe te vechten. Mijn wolf was boos, gefrustreerd vanbinnen.
Ik kon me niet herinneren hoe ik mezelf moest beschermen. Mijn lichaam kon zich niet herinneren hoe me veilig te houden.
Laag bij de grond blijvend, dwong ik mijn vuile voeten te bewegen.
Er klonk geritsel van bladeren en een windvlaag. Ik keek op net toen iets snel door de bomen vlakbij bewoog. Het kon die modderige man zijn die me de mantel gaf.
„Wie ben je?“ riep ik zachtjes in de richting waar ik als laatste beweging zag.
Maar van rechts bewoog iets snel door de bomen in een andere richting.
Ik verstijfde. Er zijn er meer.
Ik kende er maar één die aardig was.
Ik zag iets bewegen aan mijn linkerkant en ik piepte. Ze zijn overal.
Ik raakte in paniek en rende. Rende zonder na te denken.
Iets kruiste mijn pad, waardoor ik naar links ging en rechtdoor in die richting. Ik hoorde takken breken en stenen bewegen achter me.
De druk in mijn hoofd werd erger. Alles om me heen voelde kleiner.
Ze zitten me op de hielen.
Ik rende zo hard als ik kon, wat niet snel genoeg aanvoelde.
Buiten adem bewoog ik mijn benen zo snel mogelijk. Toen openden de bomen zich en onthulden een enorme muur.
Ik stopte abrupt, trapte stof op terwijl ik ophield met rennen. Ik stond voor een gigantische muur van hout, steen en modder.
Ik zag maar één deur in de muur. Het was een groot, massief stuk hout in de muur gesneden als een grote open mond.
Ik draaide me om en keek naar de bomen achter me. Ik speurde de bosrand af, met mijn rug tegen de muur gedrukt. Ik zag of hoorde niets bewegen.
Waar zijn ze?
