The Ranch Serie Boek 2: Ranch in het hart
Auteur
D. M. Farrell
Lezers
18.0K
Hoofdstukken
60
Ash en Cody keren terug naar de ranch met dezelfde vonk, dezelfde koppigheid en een hele reeks nieuwe uitdagingen die op hen liggen te wachten. Hun competitieve kant komt direct naar boven zodra Daryl zijn gewaagde plan onthult om de ranch te laten groeien, wat het paar dwingt tot beproevingen die zowel hun hart als hun doorzettingsvermogen op de proef stellen. De emoties lopen hoog op, er valt op precies de juiste momenten wat te lachen, en samenwerken blijkt niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Ondertussen stormt Allan weer het beeld in met verse chaos, waarbij hij Ernie meesleept in elk wild idee dat hij kan bedenken. Tussen triomfen, twijfels en kattenkwaad door blijven Ash en Cody vechten voor elkaar — en voor de plek die voelt als thuis.
Hoofdstuk 1: Jouw kont is van mij
CODY
Er zijn slechtere manieren om wakker te worden dan het gevoel van zachte lippen op je huid. Kleine warme ademstootjes glijden over mijn huid en verwarmen elke vezel van mijn lichaam van binnenuit. Heet verlangen klopt door mijn aderen, in het spoor van haar lippen. Eerst mijn voorhoofd, dan mijn wang, zacht dalend naar mijn kin.
Ik kan het niet laten om zacht te kreunen bij die sensuele aanraking. Ik wil meer. Zoveel meer. Deze vrouw. Ik ben machteloos onder haar handen. Ze heeft me volledig in haar greep en leidt me naar mijn ondergang, en ik zou haar zonder vragen volgen. Ik ben te ver gevallen. Er is geen weg meer terug. Ga niet langs Start, u ontvangt geen 200 euro. Alleen zij. Altijd zij. Alleen maar zij.
Noem me gerust een softie. Ga je gang. Want het kan me niets schelen. Ze zou mijn hart uit mijn lijf kunnen rukken en erop kunnen stampen, en ik weet dat ik nooit van een ander zou kunnen houden zoals ik van haar hou. Zonder Ash in mijn leven zou ik kapotgaan.
Ik draai mijn hoofd heel lichtjes en zoek haar mond voor meer van dat heerlijke contact met mijn vriendin. Hmm, vriendin. Ik glimlach. Net als ik haar zachte, volle lippen op de mijne voel, trekt ze zich terug. Plaag me niet, engel.
Ik ril bijna van haar fluweelzachte aanraking als ze haar hand over mijn lichaam laat glijden, over de ribbels van mijn buikspieren naar mijn borst, terwijl ze zacht neuriet in mijn hals. Als ze door mijn haar woelt, gaan mijn ogen open.
Nog half in slaap knipper ik tot haar prachtige gezicht scherp wordt. Dit is mijn favoriete moment van de dag, wakker worden met mijn meisje. Mijn ochtenderectie is het daar helemaal mee eens en drukt heerlijk tegen de lakens. Als mijn ogen eindelijk scherpstellen, duurt het even voor ik begrijp wat ik zie. Grote. Ronde. Zwarte. Ogen.
Wat in godsnaam? Mijn eigen ogen worden groot van schrik als ik omhoogstaar naar het wezen dat bekendstaat als Allan. Dit meen je niet. Oké, geen paniek.
De alpaca verstijft, en ik ook.
Het is oké. Het is gewoon een gestoorde alpaca in je slaapkamer. Niks bijzonders. Blijf kalm. Denk niet aan wat er net is gebeurd. Niet den— Ik kokhals.
Ik duw mijn hoofd zo ver mogelijk in het kussen, in een hopeloze poging om de indringer niet te laten schrikken, en probeer wat broodnodige afstand te scheppen. Terwijl ik probeer niet te denken aan wat ik bijna met die mond had gedaan, houd ik mijn kokhalsreflex tegen. Net aan. Hoe is hij in hemelsnaam hier boven gekomen?
Net als ik een plan bedenk om dat beest rustig onze kamer uit te krijgen, strekt Ash zich uit. Een arm zwaait onder de dekens vandaan. Ik kijk snel in paniek naar Allan en zie zijn oren plat tegen zijn hoofd gaan.
Oh nee. Nee, alsjeblieft niet.
Voordat ik me kan beschermen, krult Allan zijn lip op en, sneller dan je 'oh shit' kunt zeggen, schieten kleine kogelvormige brokjes recht in mijn gezicht. Pas dan realiseer ik me dat ik mijn mond niet dicht heb gedaan. Oh, kom op! Allans spuug en halfgekauwd voer zit in mijn fucking mond!
Ik schiet overeind en er is geen houden meer aan mijn kokhalsreflex. Evenmin aan het onvrijwillige kokhalzen en droog braken. En dat alles terwijl ik probeer overeind te komen. Allan springt achteruit, ramt tegen het bureau en gooit de lamp op de grond samen met een hoop andere spullen, wat hem alleen maar bozer lijkt te maken.
Meer gekauwd gras en speeksel vliegt in mijn gezicht terwijl ik uit bed probeer te klauteren. Maar nu ben ik blind omdat het in mijn fucking oog zit! Laat dit alsjeblieft een droom zijn. Word wakker, Cody! Word gewoon wakker en dan is het allemaal voorbij.
Er klinkt een klap, een gil en een bons tegelijkertijd, wat verdacht veel klinkt als Ash, die in alle chaos net uit bed is gevallen. Maar dit is geen droom. Dit is een nachtmerrie in het echt.
„Wat is er aan de hand? O jee.“ Mijn vaders stem komt van de deur.
Ik kan niets zien! Mijn ogen branden van God mag weten wat. „Ik ben blind! Wat gebeurt er?“ schreeuw ik.
„Allan! Wat doe je hier, o mijn God, Ash!“
„Pa?! Is ze oké?“ Ik strompel rond en reik blindelings naar haar, maar stoot mijn teen tegen de hoek van het bed. „Au! Shit!“
„Argh! Daryl!“ gilt Ash. „Ik moet kleren aan!“
„Shit, ben je naakt? Pa, ga weg!“ roep ik, terwijl ik mijn armen in haar richting uitsteek om haar af te schermen.
„Ik ga al! Heb niet, eh, veel gezien.“
Ik kan het ongemak in zijn stem horen. Het verbaast me dat zijn stem boven al die herrie uit komt. Het klinkt alsof onze kamer door een sloopkogel wordt vernield.
„Oké, ik ben aangekleed,“ zegt Ash kalmer dan ik vind dat ze zou moeten zijn in deze situatie.
„Kom, Allan, je hoort daar niet te zijn,“ zegt pa.
„Argh!“ schreeuw ik als iets groots en wolligs me achteruit duwt tegen mijn bureau. Ik val over de stoel en knál op de grond, met de stoel bovenop me.
„O nee, Allan! Cody, pas op!“ gilt Ash.
Alsof ik iets kon doen. Ik kan niets zien! Het gewicht van de stoel is niets vergeleken met het formaat van een volwassen alpaca die nu boven op me ligt. „Ik krijg geen lucht!“
En ik ben nog steeds fucking blind! Allan wriemelt en drukt zijn reuzenkont in mijn heup. Zijn hoeven zwaaien en trappen terwijl hij probeert op te staan. De stoel rolt van mijn borst, maar Allans poten maaien nog steeds in het rond. „Argh!“ piep ik. „Fuck!“ Recht in de kroonjuwelen!
Ik grijp mijn kruis vast om ze te beschermen tegen een volgende aanval, maar ik kan me niet bewegen. En heilige fuck, wat een pijn. Het voelt alsof mijn ballen geraakt zijn door een, nou ja, door een verdomde alpaca. Ik ga hem vermoorden. Als ik dit overleef tenminste.
„Kom, Allan, sta op. Braaf zo.“
Braaf? Braaf zo? Is ze gek geworden? Misschien kan ik nooit meer kinderen krijgen, en zij prijst hem? En bovendien ben ik door hem mijn zicht kwijt! Braaf?! Ik haal diep adem. „Als ik Allan te pakken krijg, gooi ik hem op de barbecue!“
„Ach, zo bedoelt hij het niet. Kom, we brengen je terug naar buiten.“ Ash maakt drukte om het beest.
„Let op mijn woorden, Allan, je bent dood vlees! Letterlijk!“
Ik rol op mijn zij, nog steeds mijn gekneusd edele delen vasthoudend. Een ruwe hand knijpt in mijn schouder. Ik krimp ineen bij de aanraking, maar besef al snel dat het mijn vader is.
„Gaat het, zoon?“
„Zie ik eruit alsof het gaat?“
Hij helpt me overeind en neemt mijn gezicht in zijn handen. Ik neem aan dat hij mijn ogen probeert te onderzoeken. Zijn vingers tillen voorzichtig mijn oogleden op, maar ik trek me terug, sissend van de pijn.
„Ik moet je ogen spoelen. Het voer eruit halen.“
Ik kokhals opnieuw bij de gedachte dat er alpacaspuug vermengd is met mijn oogvocht. O God. Kokhals.
„Het komt goed, Cody, trek eerst even wat kleren aan.“
Ben ik nog steeds naakt? Dit is een nachtmerrie. Mijn vader heeft me naakt gezien. En Ash! Allan gaat eraan. „Ik kan niets zien!“ Ik reik met één hand naar voren terwijl ik met de andere mijn kruis probeer te bedekken. Opluchting overvalt me als mijn vingers iets zachts raken.
„Hier, zoon.“
Pa geeft me mijn badjas. Ik draai me om en trek hem aan, waarna hij me naar de badkamer helpt. Ik leun met mijn hoofd over de wastafel terwijl hij koud water in mijn ogen laat lopen en mijn oogleden ophoudt. Het zal niemand verbazen dat mijn zicht gered wordt, met slechts een beetje ongemak achteraf.
„Hoe gaat het met de patiënt?“ Ash komt van achteren aanlopen en kust mijn slaap.
„Hij overleeft het. Geen schade.“
„Zeg dat maar tegen mijn geslachtsdelen.“
„O jee, wordt er blijvende schade verwacht?“ Ash' zachte, bezorgde stem is een genot om te horen.
„Nee, hij zal alleen een tijdje wat gevoelig zijn.“
De pijn zakt al. Gelukkig trapte hij niet met volle kracht, anders had ik een bal kunnen kwijtraken. „Waar is het aanstaande barbecuevlees?“ vraag ik.
„Weer buiten,“ antwoordt Ash.
„Hij kan maar beter uit mijn buurt blijven vandaag.“
„Hij heeft een streng gesprek gehad. Hij deed het niet met opzet. Hij schrok, dat is alles.“
Hij schrok?! Jezus, stel je de schok voor die ik had toen ik erachter kwam dat ik op het punt stond met hem te zoenen! Tongzoenen en alles! O, de verschrikking.
„Wat deed hij überhaupt binnen?“
„Waarschijnlijk op zoek naar Ash. Je weet dat hij een zwak voor haar heeft. En andersom.“
„Vertel mij wat,“ zeg ik.
„Ach, maar jij bent nog steeds mijn favoriete mens. En maak je geen zorgen, ik zal niemand vertellen over je kleine bestialiteits-fetisj.“ Ze knipoogt.
„Hij viel mij aan! Ik ben hier het slachtoffer!“
„Maar hij wist niet wat hij deed.“
„Ik dacht dat jij het was!“
„Vergelijk je mij met een alpaca?!“
„Natuurlijk niet, ik was half in slaap!“
„Oké, je bent vergeven.“
„Fijn… om… Bah, gadver.“ Proberen te praten terwijl je stukjes oud alpacavoer in je mond vindt is niet hoe ik verwachtte dat mijn ochtend zou verlopen.
Terwijl ik droog sta te kokhalzen boven de wastafel, voel ik dat pa een glas water in mijn hand drukt.
„Spoel je mond en poets je tanden. Dat helpt.“
Ik knik, pak het glas aan en poets mijn tanden een dikke vijf minuten.
„Goed, je bent klaar. Jullie ontbijt is over tien minuten klaar.“
„Bedankt, pa.“
Als hij weggaat, reik ik naar Ash en trek haar op mijn schoot, voorzichtig mijn kruis vermijdend. Ze bekijkt mijn bloeddoorlopen ogen. Ik kan zien; het prikt alleen een beetje.
„Ach, arme schat,“ zegt ze lief, en kust elk van mijn oogleden.
„Dat is meer zoals het hoort. Ik dacht al dat je alleen maar bezorgd was om je stille aanbidder.“
„Ik zou mijn vriendje nooit kunnen vergeten.“
„Ja, vriendje. En vergeet dat niet.“
„Hoe kan ik ervoor zorgen dat je je beter voelt?“
„Hmm, er schieten me een paar dingen te binnen.“
Haar lippen zweven net boven de mijne. Haar warme adem kriebelt op mijn huid. Ik leun naar voren, maar ze trekt zich giechelend terug.
„Oh, zo zit dat?“
„Je bent gewond; we kunnen onze handen en andere lichaamsdelen beter even bij ons houden.“
Ik sta op en neem haar met me mee, waardoor ze zich stevig aan me vast moet houden. „Laat mij daar maar over oordelen. Ik voel me al een stuk beter.“ Ik reik naar haar nek, streel zachtjes haar huid en geniet van de manier waarop haar adem stokt. Dan trek ik haar naar me toe en sluit haar mond volledig in een bezitterige kus.
„Ben je hier gelukkig?“ vraag ik haar.
„Meer dan gelukkig.“
„Zou je ooit terug willen naar huis?“
„Waarom? Behalve mijn vrienden en mijn vader is er niets voor me daar. Ik ben precies waar ik hoor te zijn.“
„Absoluut,“ grom ik, terwijl ik haar nog steviger tegen me aan druk en haar vurig kus. Als ik me terugtrek, kijkt ze beneveld. Fijn om te weten dat ik dit effect op haar heb.
„Je voelt je echt beter.“
„Grotendeels, maar ik voel me nog beter als ik diep in je begraven lig. Maar dat moet even wachten. Ik ruik bacon!“
Ash snuift verontwaardigd als ik haar neerzet.
„Fijn om te weten dat bacon vóór dit gaat,“ zegt ze, terwijl ze op haar kont slaat voordat ze onze kamer in verdwijnt.
O nee, dat deed ze niet. „Geloof me, engel, ik maak het goed met je. Die kont is van mij,“ zeg ik terwijl ik mijn spijkerbroek aantrek.
„Deze kont is van jou als je hem te pakken krijgt voordat ik beneden ben.“
„Jij kleine—“ Het scherpe gezoem van mijn telefoon onderbreekt me, en tegen de tijd dat ik het bericht heb gelezen, sleurt ze haar heerlijke kont al over het bed.
Ze ontwijkt mijn greep, laat me om mijn as draaien, en ik beland op het bed, terwijl ik nadenk over wat dat sms'je van een onbekend nummer in godsnaam betekent.
Onbekend
hoe goed ken je je vrouw eigenlijk?
What the fuck?
„Je loopt achter, cowboy,“ plaagt ze.
Ik spring over het meubelstuk en ren achter Ash aan. Ze landt op de begane grond met maar twee sprongen van de trap. De bons die ik maak als ik hetzelfde doe, laat mijn vader de woonkamer in rennen. Ash botst bijna tegen hem op, maar ze draait op de meest sierlijke manier, glijdt op haar sokken langs hem heen terwijl ik om hem heen race.
„Is alles altijd een spelletje bij jullie twee?“
„Ik heb gewonnen!“ zegt Ash terwijl ze zich omdraait. „Cody?“
Ze beweegt haar hoofd en kijkt rond, maar ik ben nergens te bekennen. Pa komt de keuken in en schudt zijn hoofd.
„Waar is Cody gebleven?“
Pa trekt een wenkbrauw op en wijst dan naar haar. Ze verstijft en draait zich langzaam om, waar ik geduldig achter haar sta te wachten.
„Hebbes,“ grom ik, terwijl ik haar bij haar middel grijp en haar lichaam tegen het mijne trek.
„Verdomme! Hoe ben je daar in hemelsnaam gekomen?“
„Dat zou verklappen zijn, nietwaar?“ zeg ik, terwijl ik snel haar neus kus. „En ik geloof dat je kont nu van mij is.“
Ze giechelt met die lieve toon waar ik zo van hou. Maar er knaagt iets. Ik pak mijn telefoon en pauzeer ons spelletje om het vreemde bericht nog eens te lezen, maar ik vind geen enkel spoor van zo'n sms.
