De Diablonserie Boek 2
Auteur
G. M. Marks
Lezers
15.7K
Hoofdstukken
23
In een wereld waarin mensen en Diablons in een broos evenwicht naast elkaar leven, voelt Lilitha zich verscheurd tussen twee identiteiten. Na een toevallige ontmoeting met Damon, een machtige Diablon, belandt ze in een verborgen samenleving waar overleven betekent dat ze haar duistere instincten moet omarmen. Terwijl ze haar weg zoekt in haar nieuwe leven, moet Lilitha beslissen waar haar ware loyaliteit ligt en welke offers ze bereid is te brengen voor liefde en vrijheid.
Hoofdstuk 22.
Boek 2
Lilitha werd in de namiddag wakker in Damons armen. Ze glimlachte, maar voelde zich stijf van het liggen op de harde bosgrond. Hij keek haar aan met stralende ogen door zijn rode haardos. Zijn hoorns glansden in het middaglicht.
Damon streek haar haar opzij en kuste haar nek en gezicht. Lilitha sloeg haar armen stevig om hem heen. Hij hield haar nek voorzichtig vast en kuste haar op de mond.
'Hoe voel je je?' vroeg hij zachtjes.
'Gelukkig.'
'De dingen zullen nu anders zijn. Ik zal voor je zorgen. Van je houden.' Hij kuste haar oor. 'Je zult de groep ontmoeten. Je familie.'
'Zijn ze zoals jij?' vroeg ze een beetje zenuwachtig.
'Ja, dat zijn ze.'
Ze beet op haar lip.
'Maak je geen zorgen,' zei hij. 'Ze zullen net zoveel van je houden als ik. Dat beloof ik.'
Hij kuste haar opnieuw.
Ze likte haar lippen en legde haar voorhoofd tegen het zijne, met zijn hoorns aan weerszijden van haar hoofd.
Het bos zag er anders uit nu ze niet bang meer was. Het hielp dat de zon scheen, met licht dat door de bladeren filterde en haar schouders verwarmde.
Lilitha liep naast Damon, alleen haar laarzen dragend. Damon droeg zelfs die niet. Zijn laarzen en broek lagen samen met haar mantel ergens tussen de bomen. Ze hielden elkaars hand vast terwijl ze liepen, elkaars lichamen bewonderend. Ze struikelden steeds over dingen.
Lachend sloeg Damon zijn arm om haar middel. Hij was lang en breed gebouwd en knap, veel beter dan de stille, gesloten persoon die haar de afgelopen dagen door het bos had geleid.
Ze nam zijn trekken gretig in zich op: zijn sterke kaaklijn, zijn volle lippen, zijn heldere groene ogen, zijn lange rode haar dat over zijn rug viel, zijn gespierde lichaam. Ze bloosde en glimlachte naar zijn mannelijkheid die tussen zijn benen bewoog. Toen keek ze naar zijn hoorns. Ze slikte. Daarna zag ze zijn bewegende staart.
Hij glimlachte om haar nieuwsgierigheid. 'Wil je ze aanraken?' Hij knielde voor haar en boog zijn nek, zijn lange haar viel naar achteren. Lilitha aarzelde. 'Kom op. Ze doen geen pijn.'
Voorzichtig raakte ze zijn rechterhoorn aan, voelde eraan vanaf zijn oorschelp, langs de kromming, tot aan het uiteinde vlak voor zijn voorhoofd.
'Ze zijn zo glad,' zei ze. Ze pakte ze allebei vast, wreef erover, raakte de punten aan met haar vingers. Ze waren vreemd warm. 'Kun je voelen dat ik je aanraak?'
'Ja. Ze zijn niet zo gevoelig als huid, maar het lijkt er wel op.'
'Hoe voelen ze? Zijn ze zwaar?'
Hij haalde zijn schouders op. 'Ik weet het niet. Voor mij voelen ze gewoon normaal.'
Terwijl ze ze nog steeds aanraakte, keek Lilitha naar zijn staart. Ze voelde zich verdrietig. Ze raakte haar rug aan. Damon pakte haar heupen vast en trok haar dichterbij.
'Wees niet verdrietig,' zei hij. 'Dit zou een gelukkige tijd moeten zijn. We hebben nu elkaar.'
Ze glimlachte flauwtjes. Grijnzend plaagde hij haar door zijn mond op haar navel te zetten en erop te blazen tot ze lachte en bewoog in zijn handen.
'Het kietelt!'
'Kietelt het? Nou, misschien vind je dit leuker,' en hij bewoog omhoog, zijn mond op haar taille, haar ribben, haar borst—
Daar stopte hij, genietend. Lilitha rolde met haar ogen, zijn tong latend bewegen en zuigen aan haar tepel tot ze naar adem hapte en zijn hoofd tegen zich aandrukte.
Hij trok zich terug, keek op, hijgend, met glanzende ogen.
Lilitha boog voorover en kuste hem. 'Later moet ik Clara gaan zoeken.'
Hij maakte een geïrriteerd geluid. 'Ik begin er genoeg van te krijgen om over haar te horen.' Hij trok haar tegen zich aan en likte opnieuw aan haar navel.
'Damon! Ik meen het.'
Met een zucht liet hij haar los.
Hand in hand liepen ze door de plek waar ze voor het eerst de liefde hadden bedreven. Het zag er kleiner uit dan ze zich herinnerde. De bomen waren bekrast en gebroken.
'Je was zo boos,' zei ze.
'Ja. Het spijt me. Ik ben een leider. Ik word soms emotioneel. Vooral rond vrouwen.'
Lilitha keek naar de krassen terwijl ze haar mantel aantrok, zich afvragend wat hij een menselijk lichaam zou kunnen aandoen. Damon trok zijn laarzen en broek aan en droeg zijn mantel. Hij droeg zijn broek laag, zijn staart stak er bovenuit.
'We moeten niet langer wachten,' zei Lilitha. 'We moeten Clara naar Mainstry brengen.'
'Ze gaat nergens heen.'
'Wat?'
'Ik was nooit van plan haar naar Mainstry te brengen. Het was allemaal een list om jou te vangen.'
'Dat begrijp ik. Maar nu je mij hebt, waarom heb je haar dan nog nodig?'
'Het gaat niet om nodig hebben. Het gaat om overleven. Als zij terugkeert, zal ze praten en zullen alle mensen snel weten van onze zwakte.'
Lilitha fronste. 'Wat bedoel je? Welke zwakte?'
'Als zij terugkeert, zullen de mensen in twijfel trekken hoe angstaanjagend we zijn. In plaats van ons te vrezen, zullen ze leren ons te jagen.'
Lilitha schudde haar hoofd. 'Daar zou veel meer voor nodig zijn.'
'Het is een begin.'
'Ze wil zich verstoppen.'
'Ze zal gevonden worden—en ondervraagd.'
Lilitha kruiste haar armen. 'Ze kan niet, zal niet, hier buiten blijven.'
Hij gaf haar een gemene glimlach. 'En hoe ben je van plan daar te komen? Je kent de weg niet, en je kunt me niet verslaan, al zou ik je misschien laten proberen.' Hij lachte.
'Dit is niet grappig.'
'Nee, dat is het niet.' Hij fronste. 'Denk niet dat mijn gegrapt betekent dat ik niet serieus ben. Mijn leven, jouw leven, alle levens van onze groep, kunnen in gevaar zijn als zij praat, als zij gevonden wordt. Ze kan niet, zal niet, vertrekken.'
Lilitha stond vastberaden. 'Ik zal haar daar krijgen, en jij zult me niet tegenhouden.'
Ze struikelde toen hij haar pols greep en haar dichtbij trok. Hij keek op haar neer, meer monster dan man. Plotseling zag Lilitha niet Damon maar een angstaanjagend wezen, en gedurende enkele beangstigende momenten stelde ze zich voor hoe het zou zijn om door hem opgegeten te worden. Herinner je je het doden? Ze slikte.
'Probeer te vertrekken, en ik zal je vangen. Je vriendin probeert te vluchten—en ik zal haar doden.' Hij draaide haar om en hield haar tegen zich aan. Met zijn lippen bij haar oor zei hij: 'Twijfel niet aan mijn liefde, maar twijfel nog minder aan mijn woede. Gehoorzaam of draag de gevolgen.'
Lilitha duwde hem weg, geschokt achteruitstappend. Hij staarde haar aan, stil en onbeweeglijk, als een van Gods gebeeldhouwde engelen—of demonen.
Zijn gezicht verzachtte. 'Lila, ik zal je geen pijn doen. Ik zal je nooit pijn doen. Je moet begrijpen dat ik een leider ben, en het is mijn taak—en instinct—om jou en de groep te beschermen. Het is wat ons in leven houdt.' Hij stak zijn hand uit. 'Kom. Ik zal je naar haar toe brengen.'
Lilitha staarde naar zijn hand. Haar ogen gingen naar zijn hoorns. Toen vielen ze op zijn zachte lippen. Langzaam pakte ze zijn hand.
Zijn hand was warm in de hare terwijl ze liepen. Ze waren dicht genoeg bij elkaar dat hun heupen elkaar steeds raakten. Lilitha voelde plotseling een pijn in haar achterwerk. Net zo snel als het kwam, was het weer weg.
Damon merkte het op. 'Hoe voel je je?'
'Ik denk dat het beter wordt—wat het ook is.' Ze keek vragend naar hem op.
'Je lichaam verandert—is veranderd.'
'Waarom? Hoe?'
'Je weet het.'
Lilitha keek naar haar voeten terwijl ze knikte.
'Je zult nu anders zijn. Sterker. Gezonder. In staat om baby's te krijgen. Je maag is veranderd. Je ogen zullen scherper zijn. Wat betreft je staart—dingen zouden anders zijn. Het probeert te zijn wat het niet kan zijn.' Hij klonk verdrietig. 'Ik haat dat. Ik haat dat voor jou.'
Het duurde niet lang voordat ze Clara's locatie bereikten. Damon liet haar los en bleef achter, verdwijnend tussen de bomen. 'Onthoud, ik kijk toe,' zei hij.
Lilitha keek om zich heen. 'Clara?'
Er klonk een ritselend geluid, toen voetstappen. 'Lilitha?'
'Het is oké. Het is-het is veilig.'
Clara's blonde hoofd verscheen om een boom. Meteen vulden haar ogen zich met tranen, en ze rende naar haar toe. 'Je leeft!'
Clara omhelsde haar, en Lilitha omhelsde haar terug.
'Wat is er gebeurd? Hoe ben je ontsnapt? Al dat harde geluid!'
'Ik was bij Damon,' zei Lilitha. 'Hij beschermde me—en jou. Het monster was buiten bezig met...wat het ook aan het doen was.'
'O, dus hij is terug.' Ze fronste. 'Maar is hij niet het probleem?'
'Hij is niet wat je denkt.' Lilitha had kunnen lachen om hoe waar en onwaar dat was.
'Gaat hij ons naar Mainstry brengen?'
Lilitha haalde diep adem. 'Nee.'
Clara staarde haar geschokt aan.
'Ik wil je zo veel vertellen,' zei Lilitha. 'Je weet niet hoeveel. Maar het is allemaal zo—moeilijk te geloven.'
'We moeten weg, Lilitha.'
'We moeten niet. Damon heeft me gewaarschuwd dat de monsters je—ons—zullen pakken als we het proberen.'
Clara trok haar wenkbrauwen samen. 'Een waarschuwing—of bedreiging?'
Lilitha beet op haar onderlip.
'Ik vertrouw hem niet. Jij vertrouwt hem niet. Het is gevaarlijk hier.' Ze keek rond tussen de bomen. 'Ik voel het. Als we blijven, sterven we. Of, in ieder geval, ik zal sterven.'
Na Damons angstaanjagende dreiging kon Lilitha het niet ontkennen. Clara had gelijk. Het zou misschien dagen of weken of jaren duren, door zijn hand of die van de andere monsters, maar het zou gebeuren. Ze zouden haar doden.
Clara moest ontsnappen.
'Ik zal iets bedenken.'
Clara keek haar bezorgd aan.
'Kijk me niet zo aan. Ik zal het doen,' zei Lilitha boos. 'Maar laat me dingen uitzoeken. We moeten slim en veilig zijn.'
'Wat je ook moet doen.'
