De Skylar Rains 2: Illusie van Dromen Boek Twee
Auteur
E. Hereygers
Lezers
18.6K
Hoofdstukken
63
Wanneer buitenaardse bezoekers op de aarde neerstorten, spat het leven van Lux Elmrose uiteen. Ze groeide op samen met Jax, een mysterieuze Rainer, en dacht dat hun band alles kon overwinnen—totdat hij zonder waarschuwing verdwijnt en haar met een gebroken hart en vol vragen achterlaat.
Maar de waarheid achter zijn verdwijning is duisterder dan ze ooit had kunnen vermoeden. Terwijl gevaarlijke geheimen van voorbij de sterren aan het licht komen, raakt Lux gevangen tussen twee werelden. Ze raakt verstrikt in liefde, loyaliteit en een kosmisch mysterie dat alles wat ze dacht te weten over zichzelf, Jax en de fragiele grens tussen hun planeten, voorgoed kan veranderen.
Hoofdstuk 1
LUX
De zomer in Moira was geen lachertje. Het was buiten zo heet dat ik meteen badend in het zweet stond. Skylark vertelde me dat ze iets vierden wat de Zomerzonnewende werd genoemd. Iedereen had een hele week vrij om dat te vieren.
Ik was blij met de kans om even weg te zijn van de campus en al haar geweldige bewoners. Ik ging op reis naar hun beroemde vakantieoord genaamd Key Mainer.
Met lichte tegenzin ging ik mee met de familie Welkin. Een van zijn vaders had me uitgenodigd voor hun familietrip. Dit was nog voordat het misging tussen ons. Ze probeerden me nog steeds aardig te vinden — of tenminste, zijn vaders deden dat. Het zou nog interessant worden. Melixes en zijn moeder mochten me namelijk niet echt. Zij namen onze relatieproblemen met Kai een stuk serieuzer.
We namen de Helibus naar de badplaats. Terwijl ik met lichte aarzeling met mijn koffers op Kai afstapte, hoorde ik een hoog gegiechel achter me.
„Verrassing!“ riep Skylark. Ze rende met geheven armen op me af. „Wij gaan deze week ook mee!“ Achter haar kwamen de twee irritante tweelingbroers op me afgestapt. Ze hadden allebei dezelfde grijns op hun gezicht.
„Skylark, wat the fuck doe jij hier?“ siste ik naar haar.
„Nou, ik vertelde mijn familie over de trip naar Key Mainer. Omdat we de hele week toch niets te doen hebben en we daar een huis hebben… dachten we dat we wel konden aanhaken.“
Ze had duidelijk geen flauw idee van wat er speelde tussen mij en de tweeling. Ze wist ook niets van de situatie met Kai. Ik liet haar arm los en kneep gefrustreerd in de brug van mijn neus.
„Morgen, lekker ding.“ Ash gaf een klap op mijn kont en liep door naar de Helibus. Het kon hem letterlijk geen fuck schelen.
„Dat zou hij niet moeten doen,“ zei Oak bijna robotachtig. Hij liep wat sneller om zijn broer eens flink de waarheid te vertellen.
„Mam en pap zijn al in Key Mainer. Ze hebben net gebeld. Ze zijn al in het strandhuis,“ zei Kai.
Hij gaf me een ongemakkelijke kus op mijn voorhoofd en trok me haastig mee naar de Helibus. We waren nog maar net binnen toen de deuren sloten. We hadden slechts enkele seconden om onze stoelen te bereiken voordat het hele gevaarte opsteeg.
Ze maakten geen grapje toen ze zeiden dat het daar prachtig was. Paarse golven sloegen stuk op een strand met roze zand. De hoogste palmbomen die ik ooit had gezien, waaiden in de wind. Verder deed het me precies denken aan Miami. De levendige boulevard en de restaurants bedekten de hele kustlijn.
We verbleven in het strandhuis van de Welkins. Dit lag twee gebouwen verwijderd van het strandhuis van de Briareves. Ik had stiekem gehoopt dat ze niet de hele week zo dichtbij zouden zijn. Maar met mijn geluk zaten ze natuurlijk maar twee huizen verderop.
Het strandhuis van de Welkins leek op een Barbie-villa, strandeditie. Het was wederom behoorlijk groot. Het had twee roze torens en een ovaal zwembad dat uitkeek over de oceaan. Helaas kregen we bij het huis ook de andere Welkin cadeau. De kwaadaardige Welkin en haar gestoorde vriendje.
Dat was iets wat Kai best had mogen vermelden — dat ik dit weekend een huis zou delen met Melixes en Sebastian.
Ik was aan het genieten van de twee zonnen en probeerde een beetje bruin te worden. Ik droeg een kleine, witte bikini. Skylark lag naast me in een rode bikini. Ze was druk aan het typen op haar Telvice. Kai en Melixes waren met hun ouders naar de markt.
Ze hadden de familie Briareve uitgenodigd voor een ouderwetse barbecue. Sebastian was om God mag weten welke reden bij ons op het strand komen zitten. Een paar meter verderop was hij in gesprek met de strandwachten. Zijn tatoeages glansden in het zonlicht. Zijn knaloranje, veel te korte zwembroek was zo fel dat het gewoon pijn deed aan mijn ogen.
„Laten we gaan zwemmen, Lulu.“ Skylark gooide haar Telvice aan de kant alsof het ding niet veel geld kostte en sprong op van haar ligstoel.
„Nah… ik lig hier wel goed. Bedankt, Sky.“
„Kom op, Lulu, alsjeblieft!“ Ze wist niets van mijn watervrees, dus bleef ze aandringen.
„Vooruit dan. Ik ga alleen even met mijn tenen in het water.“ Met tegenzin liep ik met haar mee naar de vloedlijn. Mijn keel kneep al samen. Dat kwam door de angst die me altijd overviel als ik naar water keek. Het water voelde koel aan. Skylark rende het water in. Ze gilde het uit van vreugde en dook met haar hoofd vooruit een gigantische golf in.
„Nope…“ zuchtte ik. „Gaat niet gebeuren.“ Ik wilde me omdraaien en nooit meer zo dicht bij open water komen.
Plotseling sloegen er twee gigantische armen om mijn middel. Ze tilden me zo de lucht in. Ik gilde. Ik was letterlijk zo doodsbang dat ik mijn stem nauwelijks kon vinden. Ik keek niet achterom. Toch wist ik door de geur van citroen meteen dat het Ash was.
„Nee, Ash, alsjeblieft nee! Je snapt het niet! Alsjeblieft!“ smeekte ik, terwijl ik in zijn armen klauwde. Hij dacht nog steeds dat ik een spelletje speelde.
„NEE!“ schreeuwde ik, al in tranen. Het water kwam nu tot mijn middel. Paniek — een gillende, allesverterende paniek — gierde door mijn aderen. Ik ging hier sterven.
Hij gooide me in de lucht, en ik landde met mijn gezicht naar voren in een golf.
Ik was niet meer kopje-onder gegaan sinds ik bijna verdronk op dat feestje bij het meer. Het was meteen ijskoud. Ik schreeuwde onder water. Ik krabbelde wanhopig omhoog. Stikkend en proestend brak ik eindelijk door het wateroppervlak. Omdat ik zo verlamd was van angst, kon ik mezelf niet eens drijvende houden. Ik ging weer kopje-onder. Ik zag zwarte vlekken. Mijn zicht werd wazig. Ik stond letterlijk op het punt om flauw te vallen van angst.
Ik voelde hoe twee handen me optilden. Ik werd tegen een hard lichaam opgetrokken.
„Schatje, wat is er aan de hand?“ Ash hield me omhoog en trok zich niets aan van de golven die tegen zijn armen sloegen. Ik was een compleet wrak. Blindelings probeerde ik van hem weg te klauteren. De golven die tegen me aan sloegen, voelden als monsters die me wilden vermoorden.
Ik schopte hem zo hard als ik kon in zijn ballen. Daarna strompelde ik terug naar de kust. Op handen en knieën zat ik te kokhalzen en te hoesten. Ik trilde heel erg. Ik dacht dat ik niet meer kon staan.
„V-verdomme…,“ proestte ik met een trillende stem. „V-verdomme…,“ huilde ik iets harder.
„Lux?“ Ash verscheen in mijn blikveld. Zijn zwarte zwembroek kon hem nauwelijks bedwingen, merkte ik nu pas op. Hij hield zijn handen nog steeds voor zijn ballen op de plek waar ik hem hard had geraakt. Zijn witte haar was kletsnat.
Hij hurkte voor me neer. „Wat was dat? Ik maakte maar een grapje… Je krabde me alsof ik je probeerde te vermoorden.“ Zijn stem klonk ver weg, alsof hij in een tunnel zat.
Ik wuifde hem weg en probeerde bij zinnen te komen. Ik zat nog steeds op handen en knieën. Ik moest kokhalzen en bijna overgeven.
„Ik voel me… niet…“ Ik knipperde met mijn ogen. Ik probeerde de mist en de duisternis te laten verdwijnen. Ik stond op het punt om flauw te vallen. Mijn ademhaling werd oppervlakkig. Hij pakte mijn gezicht vast en dwong me om hem aan te kijken.
„Je was doodsbang,“ zei hij, met een geschokte blik op zijn gezicht. Ik kon nog steeds geen hele zinnen vormen. Ik merkte vaag dat Oak van rechts aan kwam rennen. Sebastian riep iets met zijn Engelse accent. Mijn zicht werd waziger. Ik kon alleen nog recht voor me uit kijken, terwijl de randen zwart werden. Ik kon nauwelijks ademhalen.
Ik werd van het zand getild en naar hun strandvilla gebracht. Alles was er wit en kraakhelder. Waarschijnlijk had Oak de leiding in dit huishouden. Ze legden me met mijn benen omhoog op hun peperdure bank. Al die tijd protesteerde ik luid. Door het gesuis in mijn oren kon ik echter niet horen wat ze zeiden.
Oak gaf me een glas limonade met extra suiker. Ik klokte het met trillende handen in één keer naar binnen. Ash sloeg een grote, gele handdoek om me heen. Ik zag Oak een paar vernietigende blikken naar Ash werpen. Hij was woedend op zijn broer. Ash had tenminste nog het fatsoen om er beschaamd uit te zien.
Ik geloof dat ik daarna even buiten westen ben geraakt. Toen ik bijkwam, zaten ze allemaal op de banken en staarden ze me alleen maar aan.
„Ik ben bijna verdronken toen ik jong was… of ik… ik ben eigenlijk echt verdronken… Maddox heeft me toen moeten reanimeren. Sindsdien ben ik bang voor water,“ zei ik zwakjes. Opeens schaamde ik me er vreselijk voor. Ik zette het glas neer en stond op. Ze bleven stil.
„Nou, dat was leuk… Ik ga maar eens.“ Ik stond op en wankelde een beetje. Toch vond ik al snel mijn evenwicht.
Ash liep achter me aan naar buiten en pakte mijn hand. Ik zag dat zijn armen onder het bloed zaten. Dat kwam door de afdrukken die mijn nagels hadden achtergelaten.
„Het spijt me, oké… Ik heb je nooit pijn willen doen.“ Zijn stem sloeg over. Deze stoere gast, een boom van een vent, had er echt enorm veel spijt van. Ik zag het aan zijn gezicht. Hij nam het zichzelf vreselijk kwalijk. Ik had het gevoel dat hij zich voor meer verontschuldigde dan alleen voor vandaag. Met zijn duim draaide hij rondjes over mijn handpalm. Dit maakte allerlei gevoelens in me los.
„Flik mij dat nooit meer, Ash.“ Ik keek hem doordringend aan. Ook ik doelde niet alleen op vandaag. Hij knikte ernstig. Het moment was erg beladen toen hij me weer tegen zijn lichaam aantrok.
„Dat zal ik niet doen. Ik beloof het.“ Hij hield me een paar minuten stevig vast. Toen kuste hij mijn voorhoofd voordat hij me losliet.
„Tot vanavond, schatje.“ Ik knikte en ging op weg. Ik had het gevoel dat we eindelijk wat dingen hadden opgelost.
