Een spel van dominantie Book 2
Auteur
Jen Byars
Lezers
131K
Hoofdstukken
27
Het leven van Adire is een wervelwind van liefde, gevaar en drama met hoge inzet. Van Peking tot Boston navigeert ze door een turbulente relatie met Davis, confronteert ze een duister verleden en wordt ze geconfronteerd met bedreigingen die haar en haar dierbaren in gevaar brengen. Terwijl ze vecht tegen persoonlijke demonen en externe vijanden, is Adire's reis er een van veerkracht en passie, die uitmondt in een strijd voor haar toekomst en de veiligheid van haar familie.
Proloog
Boek 2:Checkmate
ADIRE
Mijn ogen waren rood toen ik die kerstochtend de kamer van mijn moeder binnenstapte.
Lucy zat op de stoel en mijn moeder was bezig met het breien van een felroze deken terwijl ze naar 'A Christmas Story' keken op de kleine tv.
Toen ik binnenkwam, keek ik recht naar Lucy, die de tv-gids weglegde omdat ze wist dat ik met haar wilde praten, uit het zicht van mijn moeder.
Mijn moeder daarentegen had geen oog voor wat er om haar heen gebeurde. 'Schatje! Fijne kerst,' zei ze tegen me met die vreemde stem die ze steeds vaker gebruikte.
Ik liep naar binnen en gaf haar een kus op haar hoofd. Ik droeg nog steeds mijn kleren van het diner, met vuile knieën van het knielen op de grond om Allie's reservesleutel te pakken.
Ik hield mijn gezwollen hand achter mijn rug zodat ze niet zou zien hoe ik die had bezeerd. 'Fijne kerst, mam. Heb je een leuke ochtend gehad?' vroeg ik.
Haar haar zat in een strakke paardenstaart. Zo vond ze het fijn op rustige dagen. Maar zelfs als ze ontspannen was, bleef ze netjes en proper.
'O ja. Lucy heeft vanochtend confetti-pannenkoeken voor me gemaakt. En weet je wat ze met de siroop heeft gedaan?' vroeg ze, alsof het iets bijzonders was.
'Nee, wat?'
'Ze heeft de ahornsiroop in de magnetron gedaan, en toen die warm was, er een klontje boter in gedaan!' Ze lachte vrolijk. 'Het lekkerste wat ik ooit heb gehad,' vertelde ze me blij.
'Wauw, dat klinkt inderdaad heel lekker, mam. Ik kan niet wachten tot ze er voor mij ook maakt,' antwoordde ik, terwijl ik haar haar kuste.
Lucy liep naar het aanrecht en pakte haar sigaretten. 'Loretta, schat, ik ga even snel een sigaret roken.
'Ik wil het stukje niet missen waar ze de lamp in het raam zetten,' zei ze tegen mijn moeder terwijl ze naar de deur liep.
Ik legde mijn hand op mijn moeders schouder. 'Mam, vind je het goed als ik even met Lucy meega voor een frisse neus?' vroeg ik zachtjes.
Ze luisterde niet eens naar wat ik zei. Ze begon weer te breien terwijl ze naar de kerstfilm keek waar onze familie zo dol op was.
'O ja hoor, schatje. Ga maar,' mompelde ze terwijl ze lachte om de tv-show.
Lucy was al naar buiten gelopen. Ik zag dat ze een verband had gepakt voor mijn hand, ze had al gemerkt dat die gezwollen was.
Toen ik de kleine binnenplaats op liep, bekeek ze me van top tot teen en schudde haar hoofd. 'Je hebt nog steeds dezelfde kleren aan als gisteravond. En meid, waar is je jas? Het is hier buiten ijskoud!'
Ze stak haar sigaret op en liep naar me toe om mijn gezwollen hand te pakken. 'Volgens mij heb je hem misschien gebroken, lieverd. Hoe is dit gebeurd?' vroeg ze.
Ik schudde stilletjes mijn hoofd, nog niet klaar om haar alles te vertellen wat er net was gebeurd.
'Gaat dit over dat ik je moeder mee terugneem naar Georgia? Ik weet dat je van haar houdt, A.B., maar ik ook.
'Ik heb mijn kinderen al verteld dat we naar Savannah verhuizen. Ze vinden het prima, echt waar. Ze zullen allemaal net zoveel van je moeder houden, en je kunt haar komen bezoeken wanneer je maar wilt.'
Ik knikte. 'Mam is ziek, hè?' fluisterde ik, niet echt de waarheid willend maar het moest weten.
'Ja, dat denk ik wel, lieverd.'
Ik probeerde niet hardop te huilen. 'Dat dacht ik al. Denken we dat het alleen Alzheimer is, of is er meer aan de hand?'
'Ik denk dat er meer speelt, maar ja, Alzheimer is er zeker een deel van,' vertelde ze me bedroefd.
Ik keek naar haar op, en ze observeerde me terwijl ze langzaam mijn hand verbond.
'Lucy, wil je dit echt doen? Je neemt zoveel op je. Wil je dat ik mijn baan opzeg en met jullie twee naar Georgia verhuis? Ik ben er, en ik ben haar dochter,' fluisterde ik.
'Dat weet ik, en daarom dacht ik dat je boos op me zou zijn omdat ik haar bij je weghaalde. Want ik weet dat je heel veel van haar houdt.' Ze liet mijn hand los en nam de sigaret uit haar mond.
'Ik ben al elf jaar bij haar, Adire, en ik hou van haar.
'Ik wil voor haar zorgen, maar ik heb nodig dat jij wat papieren tekent waarin staat dat ik haar verzorger ben en het recht heb om haar te helpen en ook medische beslissingen voor haar te nemen. Vind je dat goed?' vroeg ze.
Ik hield mijn pijnlijke hand tegen mijn borst om de pijn te verlichten.
'Ik zal alles tekenen wat je nodig hebt en wanneer je het nodig hebt. Ik ben maar een telefoontje verwijderd,' zei ik tegen haar met een rilling die door mijn hele lichaam ging.
Ze wreef over mijn armen om me op te warmen. 'Meid, laten we naar binnen gaan,' lachte ze naar me.
Ik schudde mijn hoofd, nog steeds de echte reden voor mijn bezoek moetend vertellen.
Ik pakte de sigaret uit haar mond en nam er een diepe trek van. 'Ik wil dat je mam nu meeneemt... nu meteen. Ik wil dat jij en zij weg zijn uit Revere, uit Massachusetts, voor morgenochtend.
'Het maakt me niet uit wat je tegen mam zegt; je moet haar hier gewoon weghalen, en ik denk dat Georgia perfect klinkt,' zei ik.
'Als je hulp nodig hebt met verhuizen, laat het me weten, dan betaal ik ervoor. Als je denkt dat je alleen een koffer moet inpakken en verhuizers de rest moet laten komen halen, is dat prima. Dat betaal ik ook.'
Lucy's donkerbruine ogen werden groot van verbazing dat ik het met haar eens was en niet vocht tegen het feit dat ze mijn moeder uit de staat meenam.
'A.B., wat is er in hemelsnaam met je aan de hand?' vroeg ze, terwijl ze haar sigaret terugnam.
Mijn handen trilden en ik maakte een vuist met de onbeschadigde terwijl ik probeerde kalm te blijven. 'Ik heb vanavond iemand ontmoet bij Davis thuis,' zei ik zachtjes.
'Wie heb je ontmoet dat je zo van streek maakt?'
Er viel een traan en ik veegde die snel van mijn gezicht. 'Ik heb Davis' vader ontmoet,' fluisterde ik.
Haar ogen werden spleetjes terwijl ze me aankeek, niet begrijpend waarom het een groot probleem was. 'En...'
'Lucy, Davis' vader was de man die mam pijn heeft gedaan.'
'Wat?' riep ze uit over de lege binnenplaats.
'Ik vertel je, hij is de man,' zei ik vastberaden.
'Lieverd, dat is zo lang geleden. Hoe kun je daar na al die jaren zeker van zijn?' vroeg ze. Maar ik kon aan haar gezicht zien: ze hoopte, bad, dat ik het mis had.
Ik lachte triest. 'Als er één ding is dat me bijblijft van die avond, is het dat ik om de hoek gluurde en zag hoe hij haar achterwerk greep en wat smerige dingen tegen haar zei.'
Ik lachte pijnlijk. 'Het lijkt erop dat de oude klootzak nog steeds dezelfde oude dingen zegt en doet,' zei ik boos tegen haar, terugdenkend aan wat ik net had gezien.
Lucy ging op een bankje zitten. 'O, lieve hemel, schatje! Dat is iets wat ik nooit had gedacht van iemand te horen,' zei ze hardop, diep in gedachten.
'Nu wil je dat we naar Savannah verhuizen vanwege hem?'
Ik liep naar haar toe en ging op een onelegante manier zitten, mijn armen om mezelf heen slaand om warm te blijven.
'Ja, en ik wil dat je het zo snel mogelijk doet. Het laatste wat ik nodig heb is dat Davis' vader haar probeert te vinden of dat mam hem op straat ziet lopen.
'Kun je je voorstellen hoe erg het zou zijn als hij plotseling opdook om met mam te praten of haar te bedreigen?' zei ik vastberaden.
'Maar waarom zou hij haar komen zoeken?'
'Vanwege mij, Lucy. Vanwege wat ik vandaag heb gezegd, waarvan ik hem beschuldigde voor zijn hele familie. Ik heb hem een aanwijzing gegeven dat ze nog steeds hier in de buurt is, en ik ben Davis' verloofde.
'Nu weet hij dat er iemand is die echt weet wat hij heeft gedaan. En ik ben bang voor wat de man zou kunnen doen,' zei ik boos.
Ik rilde en ze sloeg haar arm om me heen. 'Vertel je me nu dat je met die jongen gaat trouwen?' vroeg ze.
Ik schudde mijn hoofd. 'Nee! Hoe kan ik nu met hem trouwen? Hij is de zoon van de man die mijn moeder probeerde te vermoorden... Ik kan het gewoon niet!' fluisterde ik, terwijl ik mijn lopende neus afveegde met mijn mouw.
Lucy hield een zakdoek voor me uit om te pakken. 'Oké, lieverd. Ik zal ervoor zorgen dat we vanavond ingepakt zijn en morgenochtend weg zijn.' Ze knikte, terwijl ze een laatste trek van de sigaret nam.
'Wat ga jij nu doen?'
De diepe teugen koude lucht deden pijn aan mijn longen voordat ik sprak. 'Ik ga weg. Ik verlaat hem, mijn herenhuis en Massachusetts helemaal. Ik ben van plan voor lange tijd weg te blijven.
'Ik kom jullie in Savannah bezoeken als ik klaar ben met mijn volgende klus.'
Haar donkere hand ging liefdevol over de mijne. 'En de jongen?' vroeg ze zachtjes.
Het lijkt erop dat ik weer een meisje van vijftien word als ik bij Lucy ben. Ik haalde mijn schouders op zoals ik vroeger zo vaak deed.
'Het leven heeft me weer een probleem voorgeschoteld. Hoe kan ik voorbijgaan aan wie zijn vader is voor mijn moeder?'
'De zonden van de vader, lieverd. Zouden niet op de schouders van zijn zoon moeten rusten,' zei ze. Ze draaide haar hoofd en bekeek me. 'Gisteravond vertelde je Loretta dat je van hem hield. Is dat waar?'
'Ja. Ik hou nog steeds van hem, ook al kan het niet,' ik keek naar mijn hand en ik wist dat ik de eerste hulp moest bezoeken voordat ik vertrok.
'Hoe dan ook, ik kom jullie en mam vanavond nog zien voordat ik vertrek.
'Ik ga eerst wat persoonlijke zaken regelen. Maar ik ga nieuwe telefoons voor jullie kopen zodat ik jullie altijd kan bereiken als ik wil,' vertelde ik haar.
Ze knikte. 'Ga je naar het ziekenhuis om je hand te laten verzorgen?'
Ik beet op mijn lip vanwege de pijn die nog steeds erg deed. 'Ja. Dat regel ik eerst.'
'Wat, je gaat je jongen niet eens vertellen dat je hem verlaat? Denk je niet dat hij het verdient om te weten wat je doet?' vroeg ze met een diepe frons op haar gezicht.
'Nee, en ik ben ook niet van plan het hem te vertellen,' antwoordde ik.
'Dus je gaat er nu gewoon vandoor?'
'Lucy, wanneer houdt dit ooit op voor mij? We kunnen allebei zien dat elke keer als ik serieus betrokken raak bij een man, het grote problemen lijkt te veroorzaken in mijn leven en mijn familie.
'Denk je niet dat het tijd is om de dingen te accepteren zoals ze zijn?' vroeg ik met een schouderophaling.
'Je hebt ja gezegd op zijn huwelijksaanzoek?'
'Ja, dat heb ik gedaan.'
'Ik denk niet dat een man die zo verliefd op je is zomaar verder gaat, A.B.,' zei ze.
'Ik weet zeker dat hij verder zal gaan, Lucy. Dat doen ze toch allemaal?' zei ik triest.
Ze schudde haar hoofd naar me. 'Het leek erop dat hij plannen voor je had, meid. Je moet settelen, A.B., een gezin stichten,' drong ze aan.
Maar ik schudde mijn hoofd naar haar, ongelukkig met waar het gesprek heen ging. 'De zaken zijn rommelig geworden, en rommelig staat een vrouw niet goed, Lucy.
'Ik laat hem gaan en ga terug aan het werk. Dat is alles wat er is.'
'Als dat alles is, waarom lijk je er dan zo verdrietig over?' vroeg ze, terwijl ze over mijn rug wreef.
Dat zorgde ervoor dat ik opstond van de bank en naar de deur liep voordat ik me omdraaide om haar aan te kijken.
'Sommige dingen zijn niet voorbestemd, Lucy, zelfs als we ze meer willen dan we ooit iets in ons leven hebben gewild.
'Ik ben altijd realistisch geweest over het leven en de beslissingen die genomen moeten worden.
'Ik heb altijd geaccepteerd wat er in de wereld om me heen gebeurde, en nu is het tijd om weer op het juiste spoor te komen en verder te gaan zoals het moet en zoals ik altijd doe,' zei ik eenvoudig.
Toen liep ik terug naar de deur die naar binnen leidde.
'Adire, Adire...,' riep ze.
Ik stopte om me weer naar haar om te draaien.
'Mensen veranderen ook, lieverd. Soms is het onmogelijk om terug te gaan naar wat je ooit was als je je hebt losgemaakt uit die vorm,' vertelde ze me.
'Of je het nu leuk vindt of niet, ik zie een verschil in jou. Er zullen problemen komen als je de dingen niet aanpakt en de man verlaat van wie je houdt.'
Ik fronste bij haar woorden, maar ze ging door. 'Onthoud gewoon dat als je voelt dat je valt door deze beslissing, zelfs met geschaafde en pijnlijke knieën, je jezelf altijd weer kunt oprapen, lieverd.'
We keken elkaar een minuut aan, deze tweede moeder van me en ik.
'Ik ga afscheid nemen van mam. Ik zal binnen een uur vliegtickets en een auto voor je klaar hebben staan in Savannah.
'Ik breng de telefoons langs voordat ik vanavond vertrek,' zei ik snel, niet willend luisteren naar de waarheid in haar woorden... niet willend toegeven aan de waarheid voor mezelf.
