Ride or Die
Auteur
Nathalie Hooker
Lezers
863K
Hoofdstukken
36
Deze roman is een hedendaagse bewerking van HATED BY MY MATE. — President Brutus van de Blood Riders had de ziel van de duivel.
En typisch mijn geluk, ik was voorbestemd om met hem te trouwen dankzij de regels van onze MC.
Ik serveerde drankjes in het clubhuis op de avond dat we elkaar ontmoetten. Toen hij me voor het eerst aankeek, kon ik zien dat hij mij niet als zijn meisje wilde. Sterker nog, hij leek woedend toen hij besefte dat we aan elkaar gekoppeld waren.
“Alsjeblieft, ik weet dat je me wilt afwijzen,” bracht ik trillend uit. ”Maak je geen zorgen. Ik zal de club verlaten.”
“Je hebt gelijk,” zei hij, terwijl hij zijn stevige lichaam tegen dat van mij drukte. “Ik wil je niet...”
“...Maar wat geeft je het idee dat ik je bij me weg laat gaan?”
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Moord)
Hoofdstuk Eén
Andi
Patches uitdelen...
Regelingen...
Ride or Die...
Ware liefde...
Ik ben opgegroeid in de motorcultuur. Daarom hoorde ik deze woorden vaak in ons kleine dorp in Alaska. Mensen droomden van het moment waarop de tatoeage in hun nek hen naar hun ware liefde zou leiden. Het moment waarop ze de bijpassende tatoeage in de nek van een ander zouden vinden. Dan hadden ze plotseling een partner voor het leven. De clubpresident had deze partner al gekozen toen we werden geboren. Daarna stikte de motorrijder zijn persoonlijke patch op de kleding van zijn Ride or Die. In ruil daarvoor gaf zij hem een tatoeage.
Zelf droomde ik er ook vaak over. Hoe kon ik ook anders? Wie wil er nu geen belangrijke liefde, speciaal geregeld door de president zelf?
Maar het was ook allemaal heel onzeker.
Wat als mijn Ride or Die een klootzak was?
Wat als het een politieke match was? Dan moest ik mijn koffers pakken en in een ander clubhuis gaan wonen bij motorrijders die ik nog nooit had ontmoet.
Het is spannend en zenuwslopend.
Traditioneel en politiek.
Het is een zegen en een vloek tegelijk. Je wordt aan iemand anders gekoppeld. Je wordt gedwongen om het meteen te laten slagen. Het is geweldig en angstaanjagend.
Geloof je me niet? Denk je dat zoiets moois als een Ride or Die niet zo ingewikkeld kan zijn? Ik spreek uit eigen ervaring. Ik weet als geen ander hoe woede, liefde, lust en pijn met elkaar kunnen mengen. Het vormt een duizelingwekkende storm die je machteloos achterlaat.
Want ik vond mijn Ride or Die.
En hij haatte mij uit de grond van zijn hart.
***
„Je hebt wat gedaan?“ vroeg ik. Ik staarde mijn stiefmoeder met open mond aan.
„Ik heb een baan voor je geregeld,“ herhaalde ze. Ze deed alsof het heel normaal was dat zij over mijn leven besliste. „Als house chick, om precies te zijn. Het is in het huis van de president. Je bent dan in het clubhuis te vinden en je helpt de rijders met wat ze maar nodig hebben.“
„Waarom in vredesnaam zou je dat doen?“
„Omdat je te veel met je hoofd in de wolken loopt, Andi. Je wordt bijna achttien. Je bent binnenkort een volwaardig lid van de club.“ Mijn stiefmoeder pakte mijn halflege bord pasta en liep naar de gootsteen. „Bovendien raakt het pensioen van je vader een keer op.“
Ik zuchtte en stond op om haar te helpen met afruimen. We waren nog maar met z'n tweeën. Sinds mijn vader was gestorven tijdens de laatste grote Club Clash, waren wij alleen overgebleven. Soms vochten motorclubs tegen elkaar. Maar de laatste jaren vochten we vooral tegen freeriders. Dat waren gevaarlijke motorrijders zonder een officiële club.
„Had je het mij niet op z'n minst eerst kunnen vragen?“
„Zodat je met een of andere smoes kon komen? Dacht het niet.“
Ik trok een gezicht, want dat was precies wat ik van plan was. Tallahassee kende me te goed. Mijn echte moeder overleed tijdens mijn geboorte. Daarna was Tallahassee er altijd voor me geweest, zelfs al voordat mijn vader een officiële relatie met haar kreeg.
„Als je zo klaar bent met de was binnenhalen, meld je je meteen bij het huis van de president. Er is vanavond een feest en jij gaat helpen met de voorbereidingen.“
„Een feest?“ Motorrijders wisten wel hoe ze moesten feesten. Soms iets té goed. „Waarvoor?“
„Wie zal het zeggen?“ zei Tallahassee. „Maar het is een kans voor jou om de deur uit te gaan. Misschien vind je zelfs je Ride or Die,“ zei ze enthousiast.
Ik rolde met mijn ogen. „Tuurlijk, alsof dat gaat gebeuren.“ Door de dreiging van de freeriders had de club het al zwaar genoeg om te overleven. Laat staan dat ze tijd hadden om Ride or Dies te vinden.
„Zeg nooit nooit, Andi. Hup, aan de slag.“
Ik zuchtte en deed wat ze me vertelde. Ik liep naar buiten en haalde de droge kleding van de waslijn. Het was buiten nog steeds zonnig. Dat was heel zeldzaam voor deze tijd van het jaar in Alaska. Ik begreep niet waarom de motorclub Blood Riders zich op deze donkere, koude plek had gevestigd. Maar Alaska was mijn thuis.
Mijn telefoon trilde in mijn zak en ik glimlachte. Ik wist al dat de berichten van mijn beste vriendin Erin zouden zijn.
Erin
OMG heb je het gehoord?
Andi
Nee.
Andi
Maar je gaat het me vast zo vertellen.
Erin
President Brutus is terug van zijn verkenningstocht!
Erin
Alle meiden waren bang dat hij zijn Ride or Die zou vinden terwijl hij weg was.
Erin
Maar nee! Hij komt terug als single en is nog net zo lekker als altijd.
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen terwijl ik de kleding opvouwde in de wasmand. Erin was geobsedeerd door President Brutus. Dat gold eigenlijk voor alle meiden in onze club.
Ik bedoel, natuurlijk was hij knap. Ongelooflijk sexy, zelfs. Maar iedereen wist dat hij onbereikbaar was. Hij toonde niet de minste interesse in het vinden van een Ride or Die. Hij was altijd te gefocust op het vechten tegen de freeriders en het veilig houden van onze club.
Ik wist als geen ander hoe gevaarlijk de freeriders waren. Mijn vader was de sergeant-at-arms voor de vorige president van onze club. Ze hadden hun leven gegeven om ons te beschermen.
Iemand als President Brutus was absoluut verboden terrein voor een gewone lifer zoals wij. Dat is wat ik was, een lifer. Iemand die in de club is geboren, maar geen rijder is en niets te zeggen heeft over clubzaken. Nou ja, ik reed wel motor, maar dat moest ik in het geheim doen. Ik reed nooit samen met de club.
Andi
Je moet het opgeven, meid.
Andi
Brutus en zijn soort zijn gereserveerd voor de knappe vrouwen van de elite in de club.
Erin
Als hij een van hen wilde, had hij die allang gehad.
Erin
En jij wordt morgen 18...
Ik glimlachte en schudde mijn hoofd. Kon ik maar net zo zorgeloos zijn als Erin. Ik zeurde erover dat Tallahassee een baan voor me had gevonden. Maar het was waar dat we het geld nodig hadden. Ik had geen tijd om me zorgen te maken over het vinden van mijn Ride or Die als we binnenkort misschien wel dakloos zouden zijn.
Andi
Oké, genoeg fanfictie van jou.
Andi
Ik moet me nu gaan melden bij het huis van de president.
Andi
Tallahassee heeft me achter mijn rug om aangemeld voor een baan als house chick.
Erin
OMG?!?!?!?
Erin
WAT?
Erin
JE WORDT EEN HOUSE CHICK VOOR Brutus EN JULLIE ZIJN ALLEBEI SINGLE.
Erin
DE FANFICTIE SCHRIJFT ZICHZELF!
Andi
LOL oké stuiterbal, vast wel. Spreek je later, meid.
Ik zette de wasmand binnen weg. Daarna begon ik aan de lange wandeling door het dorp richting het clubhuis. Hier woonde de leiding van de club. Het clubhuis werd ook wel het huis van de president genoemd, omdat hij de club vanuit daar leidde. Het was een gigantisch houten gebouw. Het stelde eigenlijk niet veel voor, maar we noemden het toch het „landgoed“. Motorrijders vonden het grappig om te doen alsof ze heel deftig waren.
Ik hoorde hoe een motor werd uitgezet. Ik zocht er niets achter. Ik was ten slotte in het hart van het gebied van de Blood Rider motorclub. Maar toen zag ik een man uit de bossen lopen.
Hij hoorde niet bij ons. Ik boog mijn hoofd en liep stug door.
„Wat is er aan de hand, schatje?“ lalde hij. Hij slingerde met een fles whiskey langs zijn been.
„Ik moet gaan,“ zei ik. Ik kon zo snel niets anders bedenken. Ik moest zo ver mogelijk van deze freerider vandaan komen.
Maar toen pakte hij me vast en duwde me tegen een boom.
„Denk je dat je te goed bent voor mij?“ zei hij.
Dat was de druppel. Woede nam de overhand. Ik deelde een klap uit, maar ik miste.
Hij lachte en liet zijn stiletto zien.
„Laten we gewoon een beetje meewerken, oké?“ zei hij. Hij drukte zich dichter tegen me aan.
Ik raakte in paniek. Ik probeerde te slaan en te schoppen, alles om deze engerd van me af te krijgen. Ineens werd hij achteruit de bossen in getrokken en hard tegen een boom gekwakt. Ik had mijn redder niet eens horen aankomen.
De freerider duidelijk ook niet. De freerider had zijn fles nog weten vast te houden. Nu stormde hij af op de andere man. Mijn redder was sneller. Hij was ook niet stomdronken. Hij ontweek de aanval en rukte de fles uit de handen van de freerider.
„Denk er niet aan om met mijn club te sollen,“ zei hij. Hij sloeg de freerider bewusteloos met een klap van de fles tegen zijn hoofd.
Deze man kwam naar me toe. Hij sloeg zijn armen om me heen, zodat ik de bebloede freerider achter me niet hoefde te zien.
Ik bewoog.
Ik opende mijn ogen en keek omhoog. Ik zag de meest opvallende, felblauwe ogen die op me neerkeken.
Het was President Brutus.
En hij droeg me in zijn armen, als een bruid.
```
