Zondige Geheimen
Auteur
Lezers
517K
Hoofdstukken
15
Zondig Begin
Ik zit in de wachtruimte bij het advocatenkantoor Hartford & Associates, te wachten tot ik word binnengeroepen voor mijn sollicitatiegesprek. Mijn vingers spelen zenuwachtig met het uiteinde van mijn asblonde vlecht terwijl ik probeer niet te wiebelen op mijn stoel. Dit is mijn eerste grote sollicitatiegesprek sinds ik drie dagen geleden ben afgestudeerd, en ik wil het gewoon heel graag achter de rug hebben.
Ik heb deze baan echt nodig. Ik heb vier jaar lang hard gewerkt om goede cijfers te halen en me aan de regels gehouden voor mijn diploma, en nu ik dat heb, ben ik eindelijk klaar om echt te gaan leven. Maar proberen rond te komen van een deeltijdbaan met het minimumloon is niet de beste optie.
„Mevrouw Casidy? Meneer Lambert wil u nu zien,“ zegt de receptioniste.
Ik sta op en wrijf met mijn handen over mijn knielange, zwarte kokerrok. Mijn handen trillen.
Shit... Misschien ben ik er nog niet klaar voor, denk ik terwijl ik het kantoor binnenstap met Evan Lambert op het naambordje.
„Gaat u zitten, mevrouw Casidy.“
De man achter het bureau is ongelooflijk knap. Zelfs nu hij zit, kan ik zien dat hij lang en gespierd is. Zijn koele, bruine ogen eisen mijn aandacht op en zijn donkerbruine haar ziet eruit alsof hij er steeds met zijn vingers doorheen is gegaan.
Ik loop langzaam naar de stoel voor zijn bureau en ga zitten.
„Dank u. Ik waardeer de kans op een sollicitatiegesprek voor deze functie.“
Hij knikt kort en kijkt weer naar beneden naar mijn cv. Hij kijkt me amper aan.
„Het lijkt erop dat u net bent afgestudeerd in strafrecht, maar heel weinig relevante werkervaring heeft. Heeft u praktijkervaring?“
Zijn verveelde, neerbuigende toon maakt me ontzettend kwaad.
„Nee, meneer. Het was lastig om ervaring te krijgen toen niemand me zonder diploma wilde aannemen, maar nu ik het wel heb, wil niemand me zonder werkervaring aannemen. Dat klinkt als een vicieuze cirkel, als u het mij vraagt.“
Oh shit... Ik en mijn stomme grote mond ook.
„Dat vroeg ik u niet, mevrouw Casidy. Helaas...“
Een plotselinge klop op de deur laat me schrikken.
„Binnen,“ beveelt hij. Meneer Lambert lijkt zich te ergeren aan de onderbreking.
De man die binnenkomt is lang, met doordringende blauwe ogen en zwart haar dat is opgestoken in een sexy knotje. Zijn dure pak sluit strak aan om zijn spieren.
„Hé Evan, gaan we zo lunchen?“ vraagt hij.
Wat in hemelsnaam? Is elke man in dit gebouw gebouwd als een Griekse god?! Niet staren, Danny. Verdomme, niet staren!
„Ik ben hier bijna klaar. Ik zie je zo in de wachtruimte,“ zegt meneer Lambert, terwijl hij met zijn vingers zijn slapen masseert.
Hij heeft duidelijk geen interesse om me een baan aan te bieden. Ik ben niet van plan om hier te blijven zitten en me minderwaardig te laten behandelen. Ik sta op uit de stoel.
„Mevrouw Casidy...“
Ik werp hem een strenge blik toe.
„Nee, ik denk dat we klaar zijn. U heeft geen interesse om me aan te nemen, en ik heb er geen zin in om gekleineerd te worden om mijn gebrek aan ervaring. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het waardeer dat u de tijd heeft genomen, maar ik denk dat we allebei weten dat dat een leugen zou zijn. Een fijne dag nog, meneer Lambert.“
Ik verlaat snel zijn kantoor en de deur slaat achter me dicht. Als ik langs de receptie loop, kijkt de vrouw me verontschuldigend aan. Ze weet vast heel goed wat voor een klootzak die man is.
Ik loop het gebouw uit en ga door de straat naar het kleine eetcafé op de hoek waar mijn vriendin Carla werkt.
„Hé, knapperd! Ga maar ergens zitten waar je wilt. Ik kom er zo aan!“ roept Carla zodra ze me ziet binnenkomen.
Ik loop naar een zithoekje achterin en schuif op de bank.
„Het is hier rustig vandaag,“ zeg ik als ze naar me toe komt.
Carla kijkt me bestraffend aan, waarbij haar grote, bruine ogen zich iets samenknijpen.
„Zeg dat nou niet! Dat is alsof je een eerste hulp binnenloopt en zegt: 'Het is een rustige avond.' Dan komt opeens de halve stad naar binnen!“
Ik schud mijn hoofd en pak de menukaart uit haar handen.
„Mag ik een koffie, lieverd?“
Ze knikt naar me, loopt terug tot achter de balie, pakt een koffiekopje en de kan, en komt dan weer naar me toe. De deur gaat open en er komen meteen meerdere mensen tegelijk binnen, waardoor ik zachtjes moet giechelen.
„Dus, hoe ging het gesprek?“ vraagt ze terwijl ze een kopje voor me inschenkt.
Ik rol met mijn ogen en slaak een overdreven zucht.
„Ik heb niet genoeg praktijkervaring. En die vent was een arrogante lul. Ongelooflijk knap, maar fuck...“
„Nou, als ze niet zien hoeveel geluk ze met jou zouden hebben, dan is dat hun verlies,“ zegt ze met een troostende glimlach.
Ik ben klaar met kijken op de menukaart en geef hem aan haar terug.
„Mag ik gewoon een club sandwich om mee te nemen? Ik moet terug, zodat ik verder kan met al mijn shit uit mijn studentenkamer te verhuizen.“
Ze knikt, buigt zich dan voorover en kust mijn voorhoofd.
„Natuurlijk. Ik weet dat we het er al eerder over hebben gehad, maar Chaz zoekt nog een paar mensen om in de club te werken. Het betaalt goed en het is fulltime. Waarom ga je vanavond niet met me mee om met hem te praten?“
Mijn wangen gloeien alleen al bij de gedachte aan de club van Chaz. Van wat Carla me vertelt, is het een soort herenclub, maar dan met een beetje extra. Ze is niet in detail getreden, maar alleen de gedachte eraan was al genoeg om het voor me uit te schuiven.
Ik ben altijd het brave meisje geweest en heb niet veel ervaring op dat gebied. Wat voor baan zou Chaz eigenlijk voor mij hebben? Zou ik moeten dansen of strippen, of erger? Ik zucht als ik in mijn tas kijk en besef dat ik amper genoeg contant geld heb om mijn lunch te betalen.
„Vooruit dan maar. Elke baan is beter dan de baan die ik nu heb,“ zeg ik.
We lachen terwijl ze terugloopt en mijn bestelling aan de kok doorgeeft. Ik kijk hoe ze rondrent, bestellingen opneemt en klanten bedient. Dan zie ik hem. Die goddelijke klootzak met bruin haar, meneer Lambert, en hij kijkt recht naar mij.
