Ik denk dat dit liefde is
Auteur
Tatiana Mendoza
Lezers
240K
Hoofdstukken
38
Er klopt iets niet...
Dat is wat Gabriela altijd dwarszit als ze Kevin Saldivar ziet, de neef van haar grote liefde, Francis Saldivar. Kevin is de absolute koning van St. Therese: een steratleet, allemansvriend en verblindend knap. Maar terwijl de rest van de school zwijmelt, weet Gabriela dat er een bedrieger schuilgaat achter het masker van de ideale schoonzoon.
Nu ze in haar examenjaar zit, is Gabriela van plan om eindelijk de aandacht van Francis te trekken. Maar om dicht bij de goedaardige en briljante jongen te komen naar wie ze al sinds de brugklas smacht, moet ze dealen met Kevin — precies de persoon die ze liever zou vermijden!
Hoofdstuk 1: Proloog
GABBY
„GABBY!!!“
„Oh, wat is dit nou weer—?!“ schreeuw ik, terwijl ik mijn lepel en vork met een harde klap op de vloer van de kantine laat vallen.
Kayes stem is schel, alsof ze een microfoon heeft ingeslikt. Ik snap niet dat mijn oren er in de vier jaar dat we vriendinnen zijn nog niet zijn afgevallen. Misschien gebeurt dat dit jaar wel? Even afkloppen!
„Waarom schreeuw je zo? Wat wil je?“ vraag ik, terwijl ik mijn bestek opraap en het vuil er met een servetje afveeg. De lunch is voor mij officieel voorbij — ik heb toch niet zoveel honger meer.
Ik pak mijn lunchtrommel in. Toch luister ik nog aandachtig, klaar om elk teken op te vangen van de komst van mijn crush. Janine en Kaye, mijn beste vriendinnen, eten rustig verder.
„Jeetje, ik praat en ik praat, en je luistert niet eens. Waar ben je met je gedachten? Zit je weer te dagdromen?“ moppert Kaye, terwijl ze op haar worstje kauwt.
Ja, misschien ben ik wel weer aan het dagdromen. De examens slokten een paar weken geleden al mijn tijd op. Ik wed dat Francis het ook druk had, dus kon ik hem helemaal niet zien. Ik mis hem ontzettend. Hij zou er nu al moeten zijn. Waar is hij?
„Ben je daar inmiddels niet aan gewend?“ mengt Janine zich in het gesprek, terwijl ze giechelt.
Kaye kijkt boos. „Ja, dat zou ik wel moeten zijn. Het is mijn schuld dat ik met mijn beste vriendin wil kletsen—“
„Sst!“ zeg ik, terwijl ik een vinger voor mijn lippen houd. „Hij is er!“
Kayes mond beweegt nog steeds, maar ik hoor er niets van. Alles lijkt ineens in slow motion over te gaan. Mijn hart denkt daar echter anders over en begint wild tegen mijn ribbenkast te bonzen.
Francis loopt de kantine in. Zijn dikke, zwarte haar steekt aan de uiteinden een beetje overeind. Zijn bril verbergt de warmste ogen die ik ooit heb gezien. Hij zwaait. Niet naar mij natuurlijk, maar naar iemand anders. Maar wat maakt het uit? Ik ben weer helemaal opgeladen!
Hij komt dichterbij en ik slik. Keer op keer. Dan verslik ik me en blijft mijn speeksel in mijn keel steken. Is dat überhaupt mogelijk?
Maar de sfeer slaat om wanneer ik besef dat hij niet alleen is. Hij is met… Kevin. De jongen met wie ik absoluut niet gezien wil worden. Dat denkt hij waarschijnlijk ook over mij. Ik kan niet zo snel een reden bedenken, maar ik heb het vreemde gevoel dat hij… iets verbergt. Alsof er achter zijn glimlach een compleet ander persoon schuilgaat.
Mensen voelen zich van nature aangetrokken tot Kevin, omdat hij de sterspeler van het basketbalteam is en er best goed uitziet. Ik hoor echter niet bij die mensen.
Ik ben een fan van Francis. Hij wordt vaak overschaduwd door Kevin, maar ik zal hem nooit niet zien. Ik sta achter je, F.
Het is belangrijk om te weten dat Kevin en Francis neven zijn, en ze zijn praktisch onafscheidelijk. Ze lijken wel een tweeling! Zoals verwacht stroomt de kantine langzaam vol en vormt zich een menigte om hen heen, waardoor ik helemaal niets meer kan zien.
„Oei, er zijn te veel mensen,“ fluister ik gefrustreerd.
„Waarom doe je er dan niet iets aan?“
„Zoals wat?“ antwoord ik, terwijl ik mijn nek een beetje uitrek in de hoop een glimp op te vangen. Ik zie nog steeds niets.
Kaye fronst en dringt aan: „Zoals je bij die groep aansluiten. Kom op, ik dacht dat je jezelf in ieder geval zou voorstellen? Voordat we onze diploma's halen?“
Ik krimp ineen en houd mijn lippen stijf op elkaar. Dat is waar. Ik heb gezworen dat ik er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat Francis me leert kennen. Alleen al het weten van mijn naam zou me blij maken. De eerste tentamenperiode is echter net achter de rug en ik zit hier nog steeds op mijn stoel. Ver weg van hem.
Het is alleen zo dat… ik geen flauw idee heb wat ik tegen hem moet zeggen. Hij herkent me waarschijnlijk niet eens. Hij zal niet onbeleefd zijn, want hij is ontzettend aardig, maar ik ben bang dat hij me straks negeert. Daar kom ik nooit meer overheen. Dan ga ik dood van schaamte.
„Waarom wring je jezelf niet in die groep en geef je hem iets? Ik heb gezien dat mensen dat bij Kevin doen, en dat lijkt prima te werken,“ stelt Kaye voor. „Bovendien ga je met Francis praten. Hij heeft nu toch niets te doen.“
Ik werp haar een boze blik toe. „Wat bedoel je daarmee?“
Ze haalt nonchalant haar schouders op en negeert mijn irritatie. „Het zou me niets verbazen als hij straks zomaar wegsmelt, aangezien je veel te veel naar hem staart zonder iets te doen.“
Ik ontbloot mijn tanden naar haar.
Wat kan ik doen? Hoewel ik heel graag op hem af wil stappen en mezelf wil voorstellen… is het niet zo simpel als er gewoon naartoe lopen. Ik zie er gemiddeld uit. Gemiddelde lengte. Gemiddelde cijfers. Hij is voorbestemd om de beste leerling van de klas te worden, terwijl ik in een veel lagere groep zit.
Als iemand me ooit naar een leuk feitje over mezelf zou vragen, zou ik niets weten te zeggen. Ik ga op in de achtergrond. En dat is wat ik ook het liefst heb. Ik wil al die aandacht niet.
„Kaye heeft wel gelijk, hoor,“ stemt Janine in.
„Zie je wel?“ Kaye pakt mijn dichte blikje sap. Ze grijpt mijn hand en sleurt me van mijn stoel. Mijn rok blijft nog maar net niet haken aan de rand van de tafel.
„Wat doe je?“ vraag ik, half in paniek en half in de war.
„Kom,“ houdt ze vol, terwijl we naar de verboden kring van studenten lopen. De paniek stijgt me naar de keel terwijl ik me probeer te verzetten.
„Nee, nee, Kaye!“
„Sst! Geef dit gewoon aan hem. Dit is zijn lievelingsdrankje, toch?“
Ik worstel om haar greep om mijn hand los te maken. Kaye is ruim tien centimeter langer dan ik en heeft de kracht van wel drie jongens. Als voorzitter van de karateclub is ze me met gemak de baas.
Naar adem happend probeer ik het blikje van Kaye af te pakken, maar mijn armen zijn niet lang genoeg. Mijn voeten glijden over de vloer terwijl ze me meesleurt. Studenten kijken naar ons. Mijn zenuwen slaan op hol. Ik wil helemaal niet dat mensen naar mij kijken.
Gedreven door de adrenaline lukt het me eindelijk om het blikje vast te pakken. Kaye maakt het me echter niet makkelijk. We duwen en trekken als twee gekken aan het sapje.
„Gabby, we geven het alleen maar af! Je zorgt er gewoon voor dat hij je even ziet, oké?“
„Nee, laat het gewoon!“ weiger ik, terwijl ik het sap uit haar handen probeer te rukken.
Het goede nieuws: het blikje glipt uit haar vingers. Het slechte nieuws: het vliegt precies in de richting die ik absoluut wilde vermijden — recht op de groep van Francis af.
Ai.
„Kaye!“ kreun ik.
„Hé, dat is niet mijn schuld,“ mompelt ze verdedigend, maar zonder ook maar enige spijt. „Je had het ook niet moeten proberen af te pakken!“
De sfeer in de ruimte slaat om en het achtergrondgeluid verdwijnt in een ongemakkelijke stilte. Ik weet niet wat er precies is gebeurd, maar mijn gevoel zegt me dat we het goed verpest hebben. Er zijn nu nog meer ogen op mij gericht. Ik haat dit. Ik haat dit. Ik haat dit…
„Wie gooide dit naar mij?“
Mijn mond valt open. Ik ken die stem — het is niet mijn favoriet, maar ik weet zeker van wie hij is.
„K-Kevin?“ stamel ik, terwijl ik me omdraai om in hun richting te kijken.
De groep studenten om hen heen stuift meteen uiteen. Het goede nieuws: ik kan Francis nu zien. Het slechte nieuws: Kevin houdt het blikje sap stevig vast, en zijn blik is ijskoud en strak op mij gericht. Zijn voorhoofd is vuurrood. Alsof hij ergens hard door is geraakt.
Oh, nee.
Van alle mensen hier, waarom moest het nou precies Kevin zijn?!
„Jij,“ zegt hij, terwijl hij een vinger naar me wijst. Zijn toon is verdacht kalm, maar ik laat me niet foppen. Ik heb altijd al zo mijn twijfels gehad over Kevin.
Ik kan zien dat hij boos is, wat volkomen logisch is. De rode plek op zijn voorhoofd wordt met de seconde dikker.
„Is dit van jou?“
„Sorry,“ antwoord ik. Ik ben me enorm bewust van de dodelijke blikken die iedereen me toewerpt. „Ik deed het niet expres. Het was een ongelukje.“
Ik had nooit gedacht dat ik me ooit nog bij deze jongen zou verontschuldigen. En waarom ben ik de enige die sorry zegt? Ik pak Kaye hier echt nog wel voor terug!
Kevin blijft me woedend aankijken. Ik word er steeds zenuwachtiger van, en het zweet breekt me uit op mijn rug en voorhoofd. Ik slik en voel dat ik iets moet zeggen. Wat moet ik doen? Moet ik hem om vergeving smeken? Kevin? Recht voor de neus van Francis? Echt niet.
„Het is oké.“
Godzijdank — wacht, wat?
Ik was er zo zeker van dat Kevin zou gaan schreeuwen. Ik was niet eens verbaasd geweest als hij het blikje als wraak keihard naar me had teruggegooid. In plaats daarvan worden zijn ogen, die eerst donker en woedend waren, een stuk zachter.
Er ontstaat gefluister in de kantine. Velen prijzen Kevin om zijn vriendelijkheid tegenover een niemand zoals ik. Ik wil het liefst door de grond zakken en onzichtbaar worden. Dit hele gedoe is zo frustrerend!
Kevin glimlacht zo breed dat het wel een tandpastareclame zou kunnen zijn. En nog erger: hij loopt rustig op me af, legt het blikje in mijn handpalm en herhaalt: „Het is oké.“
Ik kan geen enkel woord uitbrengen. Ik heb hem eigenlijk nog nooit van zo dichtbij gezien. Met zijn brede schouders is hij zo lang dat de bovenkant van mijn hoofd maar net tot zijn borstkas reikt. Mijn aandacht verschuift weer naar de bult op zijn voorhoofd, en er loopt een rilling over mijn rug.
Diep vanbinnen voel ik nog steeds een bepaalde vijandigheid… Of denk ik er nu gewoon te veel over na?
