Ghosted Soul (Nederlands)
Auteur
Sapir Englard
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
30
Claire Hill, een gewone mens, en Chloe Danes, een weerwolf, worden onwaarschijnlijke partners wanneer ze samen opgesloten raken in Chloe's lichaam. Wanneer ze allebei hun zielsgenoten ontmoeten, moeten ze naar het magische land Logia reizen om een oplossing te vinden of het risico lopen hun geliefden voor altijd te verliezen.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
De Koffiepauze 🌶
CLAIRE
Ik keek naar de klok aan de muur van het kantoor. De wijzers leken wel vastgeroest.
Die moet kapot zijn.
Ik controleerde de tijd op mijn telefoon.
10:34 uur.
Nee, toch niet kapot. Misschien staat de tijd wel stil?
Of misschien was dit gewoon de langste vrijdagochtend ooit.
Ik legde mijn armen op mijn bureau en liet mijn hoofd erop rusten. Even deed ik mijn ogen dicht.
"Juffrouw Hill!" Een scherpe stem met een Texaans accent deed me opschrikken.
Ik draaide me om en zag Ruby Hendricks, de kantoormanager van Lopez & Martin, me boos aankijken vanaf de andere kant van het bureau.
Ruby's felblonde haar zat strak in de krul en was stijf van de lak.
Haar knalgroene nagels tikten op mijn metalen bureau.
"Claire, dit is een van de beste accountantskantoren in Amarillo. Als je hier wilt blijven werken, moet je er wat enthousiaster uitzien, begrepen?"
Ik werd vuurrood. "Ja, mevrouw Hendricks. Sorry," mompelde ik, terwijl ik naar mijn gestreepte rok keek.
Dit was niet de eerste keer dat ze me op mijn kop gaf, maar het viel niet mee om elke dag enthousiast te zijn over mijn baan als secretaresse.
Ik was blij dat ik werk had en het betaalde de rekeningen, maar spannend was het niet bepaald.
"Ach Clay-yah, zit toch niet zo krom," zei mevrouw Hendricks, mijn naam uitrekkend. "Hoe wil je ooit een vriend krijgen als je gebogen zit als een—"
Ik kwam nooit te weten waar ik op leek, want mevrouw Hendricks stopte plotseling met praten, alsof iemand op 'pauze' had gedrukt.
Haar gezicht werd knalroze, bijna net zo roze als het mijne.
Haar ogen werden groot en haar mond viel open terwijl ze diep ademhaalde.
Even dacht ik dat ze onwel werd.
"Mevrouw Hendricks, gaat het wel?"
Ik stond snel op en liep om mijn bureau heen naar mijn baas. Ze stond nog steeds voor mijn bureau, haar borst ging snel op en neer.
Ik raakte haar arm voorzichtig aan. "Mevrouw Hendricks?"
Het was alsof ze een schok kreeg; het hoofd van mijn baas draaide zich razendsnel naar mij. Haar bruine ogen leken wazig.
Vanaf waar ik stond, zag ik dat mevrouw Hendricks niet de enige was die zich vreemd gedroeg.
Twee mensen van de verkoopafdeling liepen samen door de gang.
Terwijl ik toekeek, gingen ze samen een bezemkast in en deden de deur op slot.
Mevrouw Hendricks legde een hand in haar nek, en ik zag haar pols kloppen onder haar gebruinde huid.
"Ja, juffrouw Hill, ehm... dat was alles. Bedankt," zei ze, haar lippen nauwelijks bewegend.
Ze liep weg bij mijn bureau en beende op haar hoge hakken de gang af naar de deur met het bordje 'Mr. Lopez'. Hij was een van de grote bazen van het bedrijf en een zeer machtige man.
Hij was ook een weerwolf.
Net als Ruby Hendricks.
O nee. Alsjeblieft niet vandaag. Ik kreunde hardop toen ik me realiseerde wat er op kantoor aan de hand was.
Het was de waas.
Verdorie. Verdorie. Waarom uitgerekend vandaag!?
Ik keek naar het grote raam van Mr. Lopez' kantoor, net op tijd om te zien hoe mijn baas voor hem op haar knieën ging en zijn broek begon los te maken.
Geen denken aan. Echt niet.
Ik was een van de slechts vijf mensen die voor Lopez en Martin werkten.
Met de waas zou het hele kantoor vol zijn met opgewonden weerwolven op zoek naar seks.
Ik ga ervandoor.
Ik griste mijn jas en tas mee en liep naar de lift.
Die ging eindelijk open en toonde een van de IT-jongens met zijn vingers diep in de rokken van onze marketingmanager.
"Gatsie, beheers je," zei ik terwijl het stel giechelend wegrende, waarschijnlijk op zoek naar een meer privéplek.
Als ik deze dag wilde doorkomen, had ik koffie nodig.
Een grote.
***
Het koffiehuis zat vol met zowel mensen als weerwolven. Zelfs ik kon de seks in de lucht ruiken.
Het was als een onzichtbare energie die door alle wolven ging, waardoor ze trilden van ingehouden opwinding.
Terwijl ik in de rij stond voor mijn koffie, vroeg ik me af hoe het zou voelen om geen controle te hebben over mijn eigen seksuele gevoelens.
Om toe te geven aan mijn passie wanneer ik die voelde.
Om volledig mijn impulsen te volgen...
Ik was niet onbekend met seks, maar terwijl ik nadacht over de paar keer dat ik het had gedaan, had geen enkele keer me het sterke verlangen gegeven dat ik in de ogen van de wolven om me heen zag.
Ik was zo verdiept in mijn gedachten dat ik niet zag dat de rij naar voren bewoog.
De persoon achter me kuchte luid, en ik schrok op, mijn tas zwaaide aan mijn schouder terwijl ik me omdraaide.
Hij raakte een lange, goed geklede man die een papieren beker hete koffie vasthield.
De drank viel uit zijn handen en morste op de groene tegelvloer, zijn pak en schoenen besmeurd.
"Wat de hel!" riep de man boos uit.
Mijn mond viel open van schaamte. "O jee! Gaat het wel!"
Ik bukte om de rommel op te ruimen, maar een vrouw in een rood schort kwam al aanlopen met een dweil en emmer.
"Ik keek niet uit—het spijt me zo—" stamelde ik, mijn wangen werden rood terwijl ik opkeek naar de man over wie ik net koffie had gemorst.
Hij was lang, met een donkerbruine huid en de meest ongewone ogen die ik ooit had gezien.
Ze waren een helder grijsgroen dat van kleur leek te veranderen met elk beetje licht.
Zijn hoofd was kort geschoren, maar je kon de schaduw van een baard zien op zijn sterke kaak.
Ik kon geen sorry meer zeggen. Ik staarde verwonderd naar de knappe vreemdeling, die met een geïrriteerde blik terugkeek.
"Je zou echt voorzichtiger moeten zijn," zei hij. Zijn stem was erg diep en liet me een beetje rillen.
Zeg iets, Claire. Iets slims en grappigs.
Maar ik kon mijn mond geen woorden laten vormen.
De man trok een wenkbrauw op, alsof hij probeerde te beslissen of ik een grapje met hem maakte.
"Laat maar. Maak je er geen zorgen over, oké?" zei hij op een vriendelijkere toon.
Hij draaide zich om om weg te gaan, zijn schoenen lieten natte koffievlekken achter op de vloer.
ZEG IETS, CLAIRE. JE ZIET ERUIT ALS EEN SUKKEL.
"Eh," wist ik uit te brengen. Maar het was te laat. De knappe donkere vreemdeling was verdwenen.
Ik kreunde inwendig. Dit bleek niet mijn dag te zijn.
***
Als het leven een Reese Witherspoon-film was, zou dat een "Meet Cute" zijn geweest.
In plaats daarvan was het een "Meet Weirdo."
Ik zat aan de rode plastic balie, roerend in mijn dubbele vanille latte met een kartonnen rietje.
Ik nam een slokje van de koffie, kijkend naar de mensen die buiten in het koele herfstweer liepen.
De vrolijke indiemuziek in het café begon me te irriteren.
Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak en plugde mijn koptelefoon in voordat ik een rustig, akoestisch nummer koos uit mijn Spotify-afspeellijst.
Ik bewoog mijn lippen zachtjes mee met de muziek, sloot mijn ogen en liet de zachte gitaar me meevoeren.
Al weken oefende ik dit nummer op mijn gitaar thuis in mijn kinderslaapkamer.
Ik woonde bij mijn ouders sinds ik vorig jaar was afgestudeerd.
Deze baan bij het accountantskantoor was pas een paar maanden oud, en ik keek uit naar de dag dat ik genoeg geld gespaard zou hebben om op mezelf te gaan wonen.
Wat een stuk langer zal duren als ik 7 euro blijf uitgeven aan één kop koffie...
Ik kreunde opnieuw. Het was niet zozeer dat mijn leven verschrikkelijk was, het bleek gewoon zo voorspelbaar te zijn.
Een slecht betaalde baan waar ik niet van hield. Een berg studieschulden. Vrienden die begonnen te trouwen en het contact verloren.
Bovendien zinspeelde mijn moeder, nu ik klaar was met studeren, bijna dagelijks op mijn gebrek aan een vriend.
Ik was wel op dates geweest, had zelfs een paar vriendjes gehad tijdens mijn studie, maar niets had ooit langer dan een paar maanden geduurd.
Ik was gewoon niet het feestbeest of de extraverte persoon waar de jongens op de universiteit naar zochten in een vriendin.
Ik dacht terug aan de man die ik per ongeluk met mijn tas had geraakt.
Hij had een erg knap gezicht - met een sterke kaak en een zacht uitziende mond.
Zucht.
Ik staarde leeg naar de drukke straat buiten, verloren in een droom van alle dingen die ik tegen de knappe vreemdeling had moeten zeggen.
"Mag ik u een drankje aanbieden om het goed te maken?"
"Als u me uw nummer geeft, betaal ik de stomerij."
Zelfs "Mijn naam is Claire Hill" zou beter zijn geweest dan mompelen.
Een man met oranje ogen staarde naar me vanaf de overkant van de straat.
Hij glimlachte op een angstaanjagende manier toen hij me zag kijken.
Dat is onmogelijk.
Geweldig, nu zie ik dingen.
Ik knipperde met mijn ogen. De man was verdwenen.
Wat is er aan de hand, Claire. Kom tot jezelf.
Dat is wanneer het café plotseling erg luidruchtig en chaotisch om me heen werd.
Het gebeurde allemaal snel - zo snel dat ik alleen vluchtige beelden kreeg van wat er gebeurde.
BAM! BAM! BAM!
Het geluid van geweerschoten.
De bange kreten van mensen en wolven toen ze zich realiseerden dat het café werd aangevallen.
De bittere geur van gemorste koffie.
Mijn spieren voelden verlamd.
Duizend veiligheidsoefeningen op de middelbare school vertelden me om op de grond te gaan liggen en mijn hoofd te bedekken, maar ik bleef bevroren zitten, starend naar de gewelddadige scène.
Er klonk een luide knal.
En ik wist niets meer.
