De hybrideserie Book 2
Auteur
Bryony Foxx
Lezers
18,7K
Hoofdstukken
45
Mae, een jonge weerwolf die worstelt met het verlies van haar partner Rex, raakt verstrikt in een web van roedelpolitiek, duistere geheimen en bovennatuurlijke dreigingen. Terwijl ze haar verdriet en isolement verwerkt, ontdekt Mae verborgen krachten en sluit ze onverwachte bondgenootschappen. Wanneer het lot van Rex wordt onthuld, moet Mae haar diepste angsten onder ogen zien en vechten voor haar liefde en de toekomst van haar roedel. Zal ze haar partner terugwinnen en haar plek veiligstellen in een wereld waar gevaar op elke hoek loert?
Hoofdstuk 1.
MAE
Verdoofd.
Zo kan ik de afgelopen tien jaar het beste omschrijven. Verdoofd. Geen vreugde of geluk. Allemaal omdat hij van me werd weggenomen.
Soms lijkt het leven even op te klaren, maar dan komt de pijn altijd terug. Het vindt me altijd, hoe hard ik ook probeer te vluchten.
Ik sta voor mijn slaapkamerraam en kijk uit over het paleisterrein. Ik zie Ali en Anya - nu allebei 23 - spelen met hun vuurrode haar en kletsen met enkele van de roedelvechters.
Ze hebben hun voorbestemde partners nog niet gevonden. Amber en Eddie zijn van plan om ze binnenkort op pad te sturen om ze te helpen partners te vinden.
Het lijkt erop dat ze nog even lekker flirten voordat ze gebonden vrouwelijke wolven worden.
Ik zie Hunter en Ozzy - nu 17 - onze vader volgen terwijl hij toekijkt bij een vechtles.
Sinds hun dertiende leren ze hoe ze een roedel moeten leiden en trainen ze bij de beste roedellocaties.
Onze vader leert hen hoe ze rechtvaardige leiders kunnen zijn, maar ook streng wanneer nodig.
Toen Hunter 13 werd, ontdekten we dat hij de volgende alfakoning zou worden. Hij kreeg de gouden ogen van de wolf van onze vader, wat betekent dat hij de volgende in lijn is om koning te worden.
Sindsdien zijn de vrouwelijke wolven als vliegen op stroop achter hem aan gegaan - arme Hunter.
De meeste wolven zouden deze aandacht van meisjes geweldig vinden, maar Hunter is anders.
Hij speelt niet met meisjes, ook al zie ik dat hij soms in de verleiding komt.
Hij kan intimiderend overkomen, omdat hij een sterk gevoel van macht uitstraalt... maar als je hem leert kennen, is hij heel aardig!
Ozzy zal een ander soort leider worden. De hellehonden mogen hem steeds meer. Nu zijn ze altijd bij hem, dag en nacht.
Ik wed dat hij niet eens naar de wc kan gaan zonder dat ze janken om bij hem te zijn. Hij zal de volgende koning van de demonen worden als het tijd is.
Onze grootvader, Dominic, zal aftreden om Ozzy koning te laten worden zoals gepland. Maar Ozzy sluipt weg om Opa te helpen met zijn werk wanneer hij maar kan.
Hij was een ondeugd toen hij jonger was. Ik zag mijn moeder vaak met haar handen in het haar zitten omdat Ozzy door een van zijn portalen wegsloop.
Oh ja... hij kan deuren naar de demonenwereld maken wanneer hij maar wil. Dat is best een coole gave!
Ondertussen blijf ik op mijn kamer of houd ik me meestal afzijdig, terwijl ik het leven aan me voorbij zie trekken.
Ik ben niet voorbestemd voor iets bijzonders, ik ben voorbestemd om niemand te zijn... en ik ben zeker niet voorbestemd om iemands... misschien een prinses die nooit trouwt?
Of misschien word ik gewoon een van die zure oude vrijsters die alles haten maar ook klagen over eenzaamheid. Ja, dat klinkt als mijn toekomst.
Ik had vroeger dromen. Ik droomde van een grote, witte bruiloft onder de volle maan, gekleed in een koninklijke jurk, met de hele roedel die ons toejuichte.
Ik droomde over mijn huis en hoe ik het zou inrichten. Ik had niets extravagants nodig, alleen genoeg ruimte voor mijn partner en onze baby.
Maar al mijn dromen gingen in rook op toen hij werd weggenomen. Nu hoop ik alleen nog maar dat mijn pijn snel zal eindigen.
Ik kijk naar andere roedelwolven van mijn leeftijd die rondhangen en kletsen.
Ik wil daar bij zijn. Ik wil lachen en me gelukkig voelen. Oh, wat zou ik graag weer iets goeds willen voelen!
Ik heb geprobeerd om weer „normaal“ te doen. De laatste keer dat ik het probeerde, voegde ik me bij de groep terwijl ze aan het lachen waren en plezier hadden... totdat ik ging zitten.
Ik glimlachte naar hen en iedereen viel stil. Ik zat daar ongeveer 15 minuten met ongemakkelijke blikken en stijve gesprekken voordat ik de handdoek in de ring gooide en wegging.
Ali en Anya haalden me in. Ik zwaaide met mijn armen, hijgde en klaagde over het verspillen van mijn tijd. Je zou het een kleine inzinking kunnen noemen.
Ze vertelden me dat ik een onheilspellende sfeer en koude blikken uitstraalde. Oh, en de vriendelijke glimlach die ik hen gaf... was eigenlijk een boze blik - mijn fout.
Van alle wolven van mijn leeftijd hebben Ali en Anya me nooit laten vallen.
Ze dwingen me niet om mee te doen aan gesprekken, maar ze laten me in hun buurt alleen zijn.
Ze noemen het vriendschapstherapie. Ze weten hoezeer mijn wolf deel moet uitmaken van de roedel, maar sinds hij werd weggenomen, is zij op een bepaalde manier ook verdwenen.
Ze is diep in me weggekropen... Ik heb haar sindsdien niet meer gevoeld.
Ik kan niet van gedaante verwisselen zonder mijn wolf, Sierra, dus ik ben eigenlijk gewoon een demon nu, en dan nog een zwakke ook.
Mijn demonenkrachten stellen weinig voor vergeleken met de sterke kracht van mijn moeder.
Ik kan nauwelijks een vlammetje van een centimeter in mijn hand maken. Het is ongeveer zo groot als een kleine aanstekervlam, een leuke truc voor een mens, maar erg klein voor iemand anders.
Toch hopen Ali en Anya nog steeds dat hun wolven de mijne uit haar schuilplaats kunnen lokken.
Ook al laat ik het niet altijd merken, ik ben dankbaar voor hun inspanningen en vriendschap.
Ik besef dat ik te veel aan hem heb gedacht als zijn glimlachende amberkleurige ogen in mijn gedachten verschijnen, waardoor mijn hart pijn doet en opnieuw gebroken voelt.
Toen we hem net kwijt waren, lag ik dubbelgevouwen van de pijn. Mijn hart voelde alsof het werd samengeknepen, soms moest ik er zelfs van overgeven...
De verdoving heeft de overhand genomen, dus ik voel de pijn nauwelijks meer. Maar het beeld van zijn ogen... Rex' ogen... is genoeg om een traan over mijn wang te laten rollen.
Mijn Rex.
Dinah gelooft nog steeds dat hij ergens daarbuiten is; ze zegt dat ze het in haar botten voelt als moeder en als heks.
Toen ik jonger was, gaf me dit hoop, maar naarmate de jaren verstreken, begon ik het geloof in een gelukkige hereniging te verliezen.
Nu, als ze hoopvolle dingen als dat zegt, probeer ik te glimlachen en te knikken... hoewel het waarschijnlijk meer een grimas is.
Natuurlijk wens ik nog steeds dat Rex veilig terugkomt, maar met al het werk dat mijn vader heeft gedaan om hem te vinden en alle doodlopende sporen - is mijn hoop geslonken.
Mijn vader is vastbesloten om zijn belofte na te komen; hij is niet gestopt met zoeken om hem thuis te brengen. Hij zal nooit stoppen totdat we antwoorden hebben... zelfs als het niet de antwoorden zijn die we willen horen.
We moeten weten wat er is gebeurd, wat het ook mag zijn.
Wie hem ook meenam, wist precies wat ze deden.
Ze lieten geen geur achter, geen sporen van waar ze naartoe konden zijn gegaan na de plek waar het gebeurde. Nog zorgwekkender, ze wisten hoe ze een lycan konden uitschakelen...
Hij kan overal zijn.
Ik denk terug aan toen hij werd meegenomen. Zijn ogen waren zo vol geluk en vol beloftes voor de toekomst - onze toekomst.
Toen veranderde in een oogwenk alles - mijn hele wereld.
***
Later die avond ga ik naar het kantoor van mijn vader voor onze zondagse familiebijeenkomst; ik bezoek hem meestal de meeste avonden.
Als ik bij de grote houten dubbele deuren kom, hoor ik wat klinkt als papieren die worden rondgegooid en mijn vader die gefrustreerd schreeuwt.
Ik duw de deuren open terwijl zijn vuist op zijn bureau slaat.
„Verdomme!“ roept hij terwijl een groot stuk hout op de grond valt.
Ik denk dat ik mama later moet vertellen dat papa weer een nieuw bureau nodig heeft.
Hij laat zich in zijn stoel vallen, duwt zijn hand door zijn haar in frustratie terwijl hij zucht.
„Sorry, Mae-Mae, ik heb geen goede avond vanavond,“ zegt hij verontschuldigend, hoewel hij eigenlijk bedoelt dat hij geen nieuwe aanwijzingen heeft gevonden over Rex' verdwijning.
Mijn vader brengt de meeste avonden door met proberen nieuwe bewijzen te vinden die binnenkomen. Mijn moeder en vader gaan de meeste dagen „wandelen“.
Ik weet nu dat dit „zoeken naar nieuwe bewijzen“ betekent. Ik moet ze krediet geven, ze hebben nooit opgegeven. Ze weigeren te stoppen.
Papa beloofde dat hij zou vinden wie het gedaan heeft en dat is wat hij van plan is te doen. Zijn wolf zal niet rusten totdat deze belofte is nagekomen.
Ik weet dat dat voor sommigen egoïstisch kan klinken... maar ik maak me zorgen dat als ik niet eens voor mezelf zorg, de verdrietigheid en leegte terug zullen komen.
Ik ben bang dat het me zo zal overweldigen dat ik per ongeluk mezelf zou kunnen uithongeren.
In het begin bracht ik mijn dagen door met in bed zitten en leeg voor me uit staren naar de muur. Dit ging ongeveer een maand door.
In slaap vallen was de enige manier om mijn levenloze staren te stoppen. Mijn moeder en vader waren zo bezorgd dat ze mensen hadden die constant op me letten, ze huurden zelfs mensen in om me schoon te houden en te dwingen om te eten.
Ik wou dat ik meer kon helpen; ik wou dat mijn wolf terug zou komen zodat ik meer energie kon steken in het vinden van hem, maar tot nu toe, tien jaar later... geen geluk.
„Is er iets waar ik mee kan helpen?“
Ik lach inwendig om mezelf.
Wat een domme vraag. Er is niets waar een wolf zonder wolf mee kan helpen.
Ik heb dezelfde vaardigheden als een mens: geen extra kracht, snelheid, gehoor of reuk, alleen de basis voor een mens... gelukkig ik.
„Nee, lieverd, het is goed. Waarom ga je je niet klaarmaken voor het diner?“ zegt hij vriendelijk. Ik kan zien dat hij zijn best doet om me te beschermen tegen zijn slechte humeur.
Ik knik. Als ik me begin om te draaien om weg te gaan, valt mijn oog op een papier. Er zit een foto aan vast: een foto van het met bloed bedekte gras waar Rex verdween.
Mijn maag draait om en ik voel me misselijk.
Ik voel dat ik moet overgeven. Er was zoveel... bloed.
Het brengt me meteen terug naar tien jaar geleden, waardoor ik me weer als een bange veertienjarige voel, waardoor de fysieke pijn van het verliezen van hem door elk deel van mijn lichaam snijdt.
Ik leg mijn hand op mijn mond terwijl mijn knieën het begeven en ik begin te vallen. Sterke, troostende armen vangen me op voordat ik de grond raak. Papa.
Zie je, Papa + wolfsnelheid = behulpzaam. Ik + geen wolf = probleem.
Ik nestel me tegen hem aan terwijl hij zachtjes over mijn bruine haar strijkt en me terug naar mijn kamer draagt. Ik voel me weer een klein meisje.
Ik hou heel veel van mijn moeder, maar ik zal altijd het dichtst bij mijn vader staan.
Hij legt me voorzichtig op mijn bed terwijl wat paleispersoneel binnenkomt met een groot glas water en wat er uitziet als een snack voor het diner.
„Eet en drink maar, lieverd. Als je je beter voelt, kom dan naar beneden en voeg je bij ons voor het diner... Oh, en vertel mama niets over de snack. Ze zal boos zijn als ze erachter komt dat ik je eetlust heb verpest met snacks.“
Hij glimlacht speels naar me.
„Ik beloof het.“ Ik glimlach terug voordat hij zich omdraait en mijn kamer uitloopt.
Ik kan niet anders dan het gevoel hebben dat ik soms nog steeds als een kind word behandeld, maar ik weet dat ze het doen omdat ze van me houden.
Ze weten dat ik moeite heb om voor mezelf te zorgen, dus zijn ze me weer gaan opvoeden om ervoor te zorgen dat ik niet verhonger.
Ongeveer 45 minuten later ga ik naar de eetzaal. We eten hier met onze familie op willekeurige avonden tijdens de week, maar altijd elke zondag.
Met familie bedoel ik mijn moeder en vader; broers - Hunter en Ozzy - bèta Dinah en Idris; Amber en Eddie; Ali en Anya; gamma Jude; zijn partner, Maria; en hun zoon, Hector, die 25 jaar oud is.
Als ik de grote deuren openduw, maken ze een luid geluid. Hoofden draaien mijn kant op en ogen kijken naar me.
Ik buig mijn hoofd en probeer een kleine glimlach te geven om sorry te zeggen dat ik te laat ben.
Ik hield vroeger van deze familiemaaltijden, maar sinds die dag, en het feit dat hij er niet meer is... vind ik ze erg moeilijk om van te genieten.
Ik kan soms voelen dat mensen me verdrietig aankijken... medelijden met me hebben... ik kan er niet tegen. Ik weet dat ze me niet ongemakkelijk willen laten voelen.
Ik bedoel, ik maak hen waarschijnlijk ook ongemakkelijk. Niemand weet wat ze moeten zeggen tegen het meisje dat haar mogelijke zielsverwant verloor, de persoon die haar andere helft had kunnen zijn.
Wat kan iemand zeggen? Ik denk dat het moeilijk is voor mensen om te doen alsof er niets is gebeurd met het meisje dat nog steeds elke dag erg verdrietig en gebroken is door het verlies.
Terwijl ik ga zitten, zucht ik inwendig, me afvragend welke nieuwe ellende er vanavond besproken zal worden.
