IJshockeykoorts
Auteur
C.l.o.x.a.
Lezers
203K
Hoofdstukken
65
Sportverslaggeefster Savannah Carter krijgt de opdracht voor een exclusief achter-de-schermen-verhaal over de Denver Storm—om er vervolgens achter te komen dat de arrogante vreemdeling met wie ze mee naar huis ging Wes Dalton is, de sterspeler van het team. Gedwongen tot nauw contact tijdens interviews en in de kleedkamer, vecht Savannah om professioneel te blijven terwijl Wes de grenzen blijft opzoeken. Dan laat de gereserveerde verdediger Nolan Reed hints vallen over een begraven verhaal dat niemand verteld wil hebben—en moet Savannah beslissen wat ze bereid is te riskeren voor de waarheid.
De Opdracht uit de Hel
SAVANNAH
Ik staarde naar de e-mail en las de opdracht voor de derde keer, terwijl een barstende hoofdpijn dreigde op te komen.
Savannah Carter voor Een diepgaand artikel over het geliefde ijshockeyteam van de stad, de Denver Storm. Interviews met spelers, een kijkje achter de schermen en een analyse van de culturele betekenis van de sport.
Ik had een hekel aan sport. Niet op de manier van een dramatische, vuistschuddende, levenslange vendetta—maar meer met de achteloze desinteresse van iemand die nooit had begrepen wat er leuk was aan het jagen op een puck over een bevroren stuk ijs, of waarom ik een eindeloze reeks statistieken uit mijn hoofd moest leren over spelers die ik nooit zou ontmoeten en die me niets konden schelen.
Ik was een schrijver, verdomme, geen sportjournalist. En toch had ik op de een of andere manier een opdracht gekregen die me de komende drie maanden zou achtervolgen: een diepgaand kijkje achter de schermen bij professioneel ijshockey, door de ogen van een buitenstaander.
IJshockey. Uitgerekend ijshockey.
Mijn redacteur had het gepresenteerd als een nieuwe invalshoek, iets anders dan de gebruikelijke, keiharde sportanalyses. „De lezers zullen het geweldig vinden, Sav,“ had hij gezegd, terwijl hij me op de rug sloeg alsof hij me niet zojuist naar de sporthel had verbannen. „Je loopt mee met het team, praat met de spelers en krijgt een echt gevoel voor het spel. Zie het als een avontuur.“
Een avontuur. Ja hoor. Eerder een langzame, pijnlijke dood door een slap shot.
Ik kreunde, leunde achterover in mijn bureaustoel en wreef gefrustreerd over mijn slapen. Ik wist niets over ijshockey, behalve dat er ijs, sticks en een schrikbarend aantal ontbrekende tanden bij kwamen kijken.
Toch werd er op de een of andere manier van me verwacht dat ik een compleet artikel zou schrijven over het team dat de hele stad om zijn vinger had gewonden. Geen druk, toch?
Na een uur vruchteloos onderzoek—waarbij ik vooral probeerde te ontcijferen wat 'icing' in hemelsnaam betekende en me liet afleiden door YouTube-compilaties van brute gevechten op het ijs—gooide ik mijn laptop harder dicht dan nodig was.
Ik had een drankje nodig.
Tegen de tijd dat ik het kantoor verliet, waren mijn zenuwen gespannen. Ik had twee weken de tijd om de eerste interviews af te nemen voordat ik officieel met het team zou meelopen, en twee weken om uit te zoeken hoe ik in hemelsnaam moest doen alsof ik verstand had van ijshockey.
***
Ik liet mezelf zelden gaan. Mijn leven was een zorgvuldig geplande balans van deadlines, nachtelijke schrijfsessies en een ongezonde hoeveelheid cafeïne.
Maar vanavond wilde ik ijshockey vergeten, mijn opdracht vergeten, álles vergeten, behalve de aangename, brandende sensatie van de whisky in mijn keel.
De bar waar ik naar binnen strompelde, was niet mijn gebruikelijke soort plek. Het was er schemerig, de ruimte trilde van de zware bastonen van de muziek, en het stond vol met mensen die al helemaal opgingen in hun vrijdagavond. De lucht hing vol met de geur van gemorst bier, goedkoop parfum en iets wat lichtjes rokerig was.
Ik schoof op een barkruk, liet mijn ellebogen op de versleten houten bar rusten en bestelde een pure whisky, want als ik dan toch twijfelachtige keuzes ging maken, kon ik er maar beter helemaal voor gaan.
Ik was halverwege mijn tweede drankje en voelde de alcohol als een trage zoem door mijn aderen stromen, toen ik hem opmerkte. Lang. Brede schouders. Het soort man dat thuishoorde op de cover van een luxe sporttijdschrift of op zo'n brandweerkalender die elk jaar was uitverkocht.
Zijn donkere haar was net iets te warrig, alsof hij er één keer te vaak gedachteloos met zijn handen doorheen had gewreven. Zijn kaaklijn was scherp genoeg om glas te snijden en werd geaccentueerd door een lichte zweem van stoppels.
En toen hij vanaf de andere kant van de bar naar me grijnsde, trok er iets laag in mijn buik samen. Misschien was het de whisky. Misschien was het de stress van de opdracht. Misschien was het de manier waarop hij zich gedroeg—vol zelfvertrouwen, met een moeiteloze mannelijkheid en precies genoeg arrogantie om mijn hartslag een tikje te verhogen.
Wat het ook was, toen hij op de kruk naast me schoof en vroeg: „Zware avond?“, merkte ik dat ik eerlijk antwoord gaf.
„Je hebt geen idee.“
Ik draaide mijn hoofd en ontmoette de scherpe blauwe blik van een man die eruitzag als problemen verpakt in bijna twee meter pure verleiding, met een grijns die foute beslissingen beloofde en precies het soort afleiding waar ik zo wanhopig naar snakte.
Hij kocht nog een drankje voor me. We praatten—al kon ik me later nauwelijks herinneren waarover. Iets over reizen, over de winters in Montreal, en over hoe ik nieuw was in de stad.
Zijn stem was vol en zacht, en zijn woorden gleden over me heen als honing. Het ging makkelijk en moeiteloos, een gesprek vol plagerijen en geflirt, en voor het eerst die dag had ik niet het gevoel dat ik stikte onder het gewicht van mijn opdracht.
En toen streken zijn vingers over mijn pols, licht maar doelbewust, met een stille vraag in zijn aanraking. Mijn huid brandde waar hij me aanraakte en een tinteling schoot als een elektrische schok door mijn arm.
Ik antwoordde zonder na te denken en leunde iets naar hem toe, nauwelijks merkbaar, maar genoeg voor hem om het op te merken.
Zijn grijns werd breder en zijn stem klonk lager, verleidelijk en zacht. „Misschien moet je vanavond voor één keer stoppen met nadenken.“
De suggestieve klank in zijn stem stuurde een rilling over mijn rug. Ik zou nee moeten zeggen. Ik deed dit nooit—met een vreemde uit een bar meegaan en me overgeven aan roekeloze, impulsieve keuzes.
Maar vanavond, met de alcohol die door mijn aderen gonsde en de zware last van mijn opdracht die op me drukte, wilde ik me anders voelen dan gestrest en verloren.
Dus toen hij nog dichterbij leunde, zijn warme adem tegen mijn oor, en mompelde: „Wat zeg je ervan, schatje?“ – twijfelde ik geen moment.
