Noem me meneer boek 2: Penny
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
19.7K
Hoofdstukken
48
Ze leeft volgens de regels en draagt perfectie als een harnas, tot de verveling begint te knagen. Elke week glipt ze een bar binnen die ruikt naar problemen en smaakt naar vrijheid. Er is daar een man die haar vanuit de schaduw observeert, magnetisch en verboden terrein, het soort verleiding dat haar uitdaagt om als eerste met haar ogen te knipperen. Een roekeloos aanbod zindert tussen hen, opwindend en riskant, en het wekt een kant in haar die ze diep begraven hield.
Verlangen raakt verstrengeld met gevaar, zelfvertrouwen met angst, en de nacht belooft meer dan ze had gepland. Hoe ver zal ze gaan wanneer op safe spelen niet langer voelt als leven?
Hoofdstuk 1: De man aan het einde van de bar
RUNE
Fuck, wat ben ik kapot.
Werken als huurmoordenaar voor een elite-organisatie begon vermoeiend te worden. Natuurlijk was het geld goed. Geweldig zelfs. Maar in de afgelopen tien jaar had ik meer geld verdiend dan ik in twee levens kon uitgeven.
Ik had buitenlandse rekeningen om mijn geld te verbergen en huizen over de hele wereld. Ik kon overal ter wereld wonen, maar om de een of andere reden wilde ik dit land of zelfs deze stad nog niet verlaten. Ik was hier puur bij toeval beland.
Mijn laatste klus zat erop. Ik was op doorreis en stopte in een opwelling bij deze kleine bar genaamd the Crow. Ik was op zoek naar een rustige plek waar niemand me kon vinden.
Niemand schonk me hier aandacht, maar ik wist zeker dat dit kwam omdat ze zagen dat ik niet zomaar iemand was. Natuurlijk, ik kleedde me net als zij: een donkere spijkerbroek, een zwart T-shirt en soms een leren jas.
Maar de tatoeages op mijn armen en in mijn nek vertelden het verhaal van mijn verleden en soms mijn heden.
Ze stonden voor de dood en verwoesting die ik overal achterliet. Ik hield niet van mijn werk, maar ik was er verdomd goed in. Ik liep nu tegen de dertig en dacht erover na om met dit alles te stoppen.
De laatste klus kwam te dichtbij. Het was de eerste keer dat ik erover dacht om er even tussenuit te gaan. Misschien was dit wel de beste plek om dat te doen. Niemand zou verwachten dat ik in Amerika zou blijven, of zelfs naar een stad als deze zou komen.
Ik kon hier opgaan in de menigte. Ik kon mijn hackvaardigheden oefenen, want ik had net ontdekt dat ik daar talent voor had. Ook kon ik op zoek gaan naar nieuwe hobby's.
Even voelde ik een diepe rust over me heen komen. Mijn besluit stond eindelijk vast, en ik gaf me over aan dit onbekende gevoel.
PENNY
Fuck, wat ben ik kapot.
Ik bracht mijn dagen vooral door in de les of studerend in de bibliotheek, precies zoals het brave meisje dat iedereen van me verwachtte te zijn.
Sommige middagen bracht ik door met mijn beste vriendinnen: Jordan, Camille en Regina. We aten dan pizza en dronken wijn, of we hielden gewoon onze meidenavond.
Maar zes maanden geleden vertrok Jordan voor een semester naar Londen met haar knappe leraar, professor Lev Volkov. Sindsdien waren onze pizza- en wijnavonden geslonken tot misschien één keer per maand.
Mijn huisgenootje Camille en haar vriendje Greg hadden in ons appartement altijd ruzie, of ze hadden juist goedmaakseks. Daardoor bracht ik nog meer tijd door in de bibliotheek.
Wisten ze dat het allemaal schijn was? Dat mijn ouders, Rod en Martha, hun enige kind hadden klaargestoomd om het perfecte voorbeeld te zijn. Onberispelijke manieren, bescheiden kleding en een lijst met onderscheidingen zo lang als de Mississippi.
Ik wilde wel schreeuwen. Ik had er gewoon genoeg van. Ik was het zat om altijd maar zo godverdomd perfect te moeten zijn.
Ik was altijd zo gefocust op school dat ik nooit tijd had gehad voor een vriendje. Nou, dat ging veranderen. Ik wilde geen standaard studentenjongen zoals Camille had. Ik zag wel wat haar dat opleverde. Nee, bedankt.
Ik wilde ontmaagd worden, en ik wilde niet dat een of andere jongen zich daarna aan me vastklampte en dacht dat we verliefd waren. Ik had een man nodig. Het liefst iemand die wist wat hij deed. Na het zien van Jordan en Lev samen, twijfelde ik er niet meer aan dat het voordelen had om samen te zijn met iemand die ouder was.
Ik wist dat mijn ouders na mijn studie zouden verwachten dat ik samen zou zijn met iemand uit de hogere kringen, misschien een politicus. Een dokter of advocaat was voor hen ook acceptabel. Dat was precies de reden waarom ik al die dingen niet wilde. Nu niet. Niet zolang ik de vrijheid had om voor mezelf te kiezen.
Twee weken geleden had ik willekeurige bars opgezocht die ver genoeg van de campus lagen. Ik wilde er zeker van zijn dat ik niemand zou tegenkomen die ik kende, of nog erger, iemand die mijn ouders kenden. Ik belde de Uber en stuurde de chauffeur gewoon naar de laatste bar op de lijst.
De eerste keer was ik de drempel nog maar net overgestrompeld toen ik de zware blikken vanuit de hele ruimte op me voelde branden. Ik moest bijna glimlachen toen ik aan die avond terugdacht.
Ik had mijn keel geschraapt, was naar de hoek van de bar gelopen en op een lege kruk gesprongen. „Ben je verdwaald, klein meisje?“ had de magere barman vol piercings me gevraagd, maar hij klonk vooral geamuseerd.
Ik schudde gewoon mijn hoofd en bestelde een Mai Tai. Zijn glimlach verdween en hij keek me boos aan. Hij liet me weten dat hij niet aan meidendrankjes deed, dus bestelde ik in plaats daarvan maar een chardonnay. Hij vroeg niet eens om mijn identiteitsbewijs.
Het volgende halfuur nipte ik van mijn wijn en keek ik naar de mensen, alsof ik in het winkelcentrum zat in plaats van in een louche bar in een vage buurt.
Een paar mannen waren op me afgestapt alsof ze nieuwsgierig waren, maar ik had hun aanbod voor een drankje beleefd afgeslagen en was opgelucht toen ze geen scène schopten.
Toen kwam hij binnen. Ik wist zeker dat mijn mond openviel, maar niemand leek het op te merken, omdat opeens iedereen in de bar op scherp leek te staan.
Het voelde alsof alle lucht uit de kamer was gezogen en dat de man, die naar de kruk in de andere hoek van de ruimte liep, mijn reddingslijn was.
Ik draaide mijn lichaam een beetje om hem van onder mijn dikke wimpers te observeren terwijl ik van mijn wijn nipte. Hij zag er lang uit, met een lichaam dat je zou verwachten van een sportschoolfanaat en niet van iemand die doelloos aan een bar hing. Het zwarte T-shirt dat hij droeg sloot strak aan op zijn schouders, borst en wat ongetwijfeld geweldige buikspieren waren.
Zijn chocoladebruine haar was nat en naar achteren gekamd alsof hij net had gedoucht, en hoewel het avond was, droeg hij een Wayfarer-zonnebril zodat ik zijn ogen niet kon zien. Mijn hartslag versnelde naarmate ik hem langer bekeek, en er verscheen een kleine glimlach op mijn lippen.
Hij zou perfect zijn, had ik gedacht. Maar ik kwam hier nu al twee weken, en hij was hier ook geweest, maar hij was nog nooit op me afgestapt.
Natuurlijk, ik was niet prachtig op die sexy manier zoals Camille of zelfs Jordan. Ik zag mezelf liever als een klassieke schoonheid. Meer Nicole Kidman en minder Christina Hendricks.
Ik had aardbeiblond haar dat meestal in een hoge paardenstaart zat, en mijn kledingkast bestond vooral uit truien en spijkerbroeken.
Ik was er zeker van dat de bril op mijn erg sproetige neus ook niet meehielp. Ik vertelde mezelf dat ik hem nog één week zou geven, en dat ik daarna zelf de eerste stap zou zetten. Hij kon toch geen nee zeggen, of wel? Ik bedoel, welke man weigert er nou een aanbod voor seks zonder verplichtingen?
