Latino miljardair boek 3: Een vergeten schuld
Auteur
E. F. Boni
Lezers
376K
Hoofdstukken
30
“Maar als je een brave jongen bent, zal ik, als we terug zijn bij jou thuis, die bijzondere fantasie waar je altijd over praat, werkelijkheid laten worden.”
“Je bedoelt...”
“Ja. Maar bind de touwen niet te strak vast. Ik wil niet met pijnlijke enkels en polsen vertrekken als we klaar zijn.”
Racquels wereld stort in wanneer het nieuws over het huwelijk van Tito en Kelly als een storm over haar heen komt. Net wanneer het verdriet haar volledig dreigt te overspoelen, komt er een miljardair naar de stad, met zowel een enorm imperium als een duister stukje van haar verleden. Jaren geleden heeft hij iets voor haar opgeofferd, iets zo groots dat ze het nooit zal kunnen vergeten. Nu is hij terug, en hij is hier om zijn schuld te innen. Maar de prijs die hij wil, is geen geld. Terwijl hun onmiskenbare aantrekkingskracht steeds sterker wordt, ontdekt Racquel dat er iemand op de loer ligt, klaar om de fragiele band die ze probeert op te bouwen, te vernietigen. Met dreigend gevaar en oude verlangens die weer oplaaien, wordt één waarheid duidelijker dan ooit: het verleden laat je nooit echt los.
Hoofdstuk 1
Boek 3: Vergeten schuld
RACQUEL
'Klootzak!'
Ik smeet de fles wijn zo hard als ik kon tegen de muur.
Ik wendde mijn blik af van de rode wijn en de glasscherven op de vloer. Ik ging op de bank zitten en begroef mijn gezicht in mijn handen.
'Verdomme,' zei ik hardop. 'Ik kan niet geloven dat hij met die hoer is getrouwd.'
Ik bleef de blije gezichten van Tito en Kelly op het scherm van mijn laptop voor me zien. Ik hief mijn gezicht weer op.
'Verdomme,' zei ik nog een keer.
Ik liep snel naar de tafel en klapte de laptop dicht voordat ik me nog beroerder kon voelen.
Ik tikte met mijn vingers tegen mijn slapen en kneep mijn ogen stijf dicht. Het nieuws over het huwelijk voelde als een vergiftigde pijl die door mijn hart ging.
Een flinke domper, zoals sommige mensen zouden zeggen. Was ik jaloers op Kelly? Echt niet! Maar ik had me dus wel vergist en stond nu met mijn mond vol tanden.
Ik schudde mijn hoofd en stond op van de tafel.
'Maakt niet uit,' zei ik. 'Ik denk niet dat het lang zal duren. Die twee gaan toch wel scheiden.'
Dat gaf me een iets beter gevoel. Het was wel duidelijk dat hun huwelijk een tikkende tijdbom zou zijn. Ik wist wat voor type Kelly was: ze was zoals de meeste vrouwen die hun uiterlijk en lichaam gebruikten om te krijgen wat ze wilden.
Als ik gelijk had, zou ze waarschijnlijk een kind van hem krijgen en dan de scheiding aanvragen. Ze zou hem gebruiken om alimentatie te krijgen of de helft van zijn geld af te pakken.
Ik schudde mijn hoofd.
'Verdomme, ik heb een borrel nodig,' zei ik zachtjes.
Ik keek naar de glasscherven op de vloer.
'O,' zei ik zonder een spier te vertrekken.
***
'Echt waar? Je hebt eindelijk het nieuws gehoord.' Thelma lachte boven haar drankje aan de andere kant van de tafel. 'Ik vroeg me al af waarom het zo lang duurde.'
Ik schudde mijn hoofd en nam een slok door het rietje. 'Ik kan het zelf ook niet geloven.'
'Nog grappiger is dat je niet was uitgenodigd.' Haar grijze ogen straalden van plezier en ze nam ook een slok.
'En bedankt dat je me nog beroerder laat voelen.' Ik keek haar boos aan. 'Het is niet alsof jij er iets aan overhoudt.'
'Op een bepaalde manier wel.' Ze haalde haar schouders op en de rimpeltjes bij haar bruine ogen werden zichtbaar. 'De manier waarop je erover klaagt is best grappig. Ik wou dat ik nu een camera had.'
Ik begroef mijn gezicht in mijn handen en kreunde luid. Thelma Vasquez en ik kenden elkaar al heel lang. Jaren geleden hadden we elkaar ontmoet op de universiteit. Ik weet niet meer wat ons bij elkaar had gebracht, maar we waren goede vriendinnen geworden. Nadat we waren afgestudeerd, bleven we contact houden en we zagen elkaar nog vaak.
'Trouwens,' zei ze, 'ik heb iets waardoor je je beter zal voelen.'
Ik haalde mijn gezicht uit mijn handen. 'Als het iets te maken heeft met een podcast of interessant nieuws is, ben ik geïnteresseerd. Iets anders? Vergeet het maar.'
'Misschien wil je daar nog op terugkomen.' Ze glimlachte. 'Er zit een lekkere gast in dit restaurant die je niet hebt opgemerkt voordat je ging zitten.'
'Thelma, ik ben nu niet geïnteresseerd in een man.' Ik wreef over mijn slapen. 'Het laatste waar ik behoefte aan heb, is een herinnering aan wat er vandaag is gebeurd.'
'Kijk nou gewoon even en wees niet zo bang.' Ze bewoog haar hoofd naar links.
Ik volgde haar blik en zag een man een paar tafels verderop. Een flesje sap en een bord met wat eten stonden voor hem op tafel.
Hij had capuchon van zijn witte sweater over zijn hoofd getrokken en ik kon alleen zijn lippen zien.
Ik trok een wenkbrauw op en keek terug naar Thelma.
'Leuk, toch?' Ze knipoogde.
'Hoe weet je dat?' Ik schudde mijn hoofd. 'We hebben zijn gezicht niet eens gezien.'
'Moet dat dan?' Ze rolde met haar ogen. 'Het is duidelijk dat hij lekker is. Kijk naar die sexy lippen en die kaak. Hoe dan ook, je weet wat dat betekent.'
'Ik ken die blik, Thelma.' Ik keek haar boos aan terwijl er een speelse glimlach op haar gezicht verscheen. 'Ik ga geen steen, papier, schaar met je spelen.'
'Serieus?' Ze kantelde haar hoofd.
'Sí. Mijn gedachten zijn nu helemaal in de war. Bovendien was de laatste keer dat we dat probeerden toen we Tito zagen.'
Ik kneep mijn ogen toe. Jaren geleden, op het studentenfeest, hadden Thelma en ik Tito gezien. We speelden steen, papier, schaar en zij had gewonnen. Maar toen ze met hem probeerde te praten gebeurde er iets vreemds en verschoof zijn aandacht naar mij.
'Dus je zegt dat ik het kan proberen bij dat lekkere ding?' Ze trok haar wenkbrauwen op.
'Ga je gang.' Ik maakte een handgebaar dat ze kon gaan.
'Oké dan.' Ze stond op van haar stoel. Toen greep ze naar haar buik en haar ogen werden groot. 'O jee.'
'Wat is er?' Ik trok mijn wenkbrauwen op. 'Gaat het?'
'Ik denk dat ik te veel sap heb gedronken.' Ze zag eruit alsof ze pijn had. 'Ik moet naar de wc.'
'Dat meen je niet,' zei ik uitdrukkingsloos.
'Ik moet echt naar de wc.' Ze liep snel weg.
Ik schudde mijn hoofd toen ze vertrok en keek naar de grote fles op haar plek aan de tafel. Ze dronk altijd te veel.
Ik wierp mijn blik op de man die was opgestaan van zijn stoel. 'O nee,' zei ik zachtjes. 'Thelma, je kunt maar beter opschieten.'
De man begon naar me toe te lopen.
'Hé, wacht eens even?' Ik kneep met mijn ogen zodat ik hem eindelijk goed kon bekijken. Ondanks de losse sweater met capuchon kon ik zijn gespierde lichaam zien. Zijn donkerblauwe spijkerbroek toonde zijn goed gevormde dijen en kuiten.
Mijn ogen werden groot toen hij op Thelma's stoel ging zitten. 'Hé, je kunt daar niet zitten,' zei ik. 'Daar zit iemand.'
'Ik weet het.' De hoeken van zijn lippen krulden omhoog en hij trok de capuchon naar achteren. Ik kon nu zijn gezicht zien.
Thelma had gelijk. Zijn diepbruine ogen pasten bij zijn krullende haar en hij had een rechte neus. Ik keek naar het litteken dat verticaal over zijn linker wenkbrauw liep en keek toen naar zijn vierkante kaak. Ik hoorde een luid geluid in mijn oren.
O nee, dat was mijn hart dat hard in mijn borst bonkte.
'Dat is lang geleden, Racquel.' De manier waarop hij praatte, verraadde dat hij latino was.
'Ken ik jou?' Ik kantelde mijn hoofd opzij.
Hij deed hetzelfde. Hij trok zijn wenkbrauw met het litteken op.
'Ik bedoel, het is niet moeilijk om me te herkennen,' snoof ik terwijl ik naar mijn nagels keek. 'Ik ben een van de populairste journalisten, bloggers en influencers. Minstens de helft van de mensen in dit restaurant keek naar me toen ik binnenkwam.'
'Si, dat weet ik.' Hij knikte langzaam en lachte. 'Racquel Mendes. Eigenaar van RM.com. Natuurlijk weet ik dat.'
Hij perste zijn lippen op elkaar terwijl hij over zijn kin wreef. 'Maar het is meer dan dat. Jammer dat je me niet kunt herinneren.'
'Een naam zou me misschien kunnen helpen,' zei ik mat. 'Als ik zo'n gezicht als dat van jou eerder had gezien, geloof me, dan zou ik het me herinneren. Nou ja, het hangt ervan af wat ik van je vond.'
Zijn hoofd ging achterover terwijl hij luid lachte. 'Nog altijd even pittig en brutaal. Die trekjes van een cheerleader ben je nooit kwijtgeraakt. Die persoonlijkheid van een aanvoerster is er nog steeds, ook al is het nu maar een beetje.'
'Zat je op mijn middelbare school?' Mijn ogen werden even groot, toen smaller. 'Wie ben je?'
'Het zou de lol bederven om het nu te vertellen.' Zijn mond krulde in een lach.
'Waarom ben je dan verdomme naar me toe gekomen?' Op dit punt was ik er helemaal klaar mee. Knap of niet, ik was niet in de stemming voor de spelletjes van deze vreemdeling.
'Ik hoopte dat dat slimme brein het zou uitvogelen.' Hij schudde lichtjes zijn hoofd. 'Ik ben teleurgesteld.'
'Deze wereld zit vol teleurstellingen.' Ik klakte met mijn tong.
'Gelukkig ben je je vreemde gevoel voor humor nooit kwijtgeraakt.' Hij opende zijn om mond om zijn perfecte witte tanden te tonen.
'Goed om te weten.' Ik knipperde met mijn wimpers alsof ik onschuldig was. 'Het is een van mijn talenten.'
Ik keek langs hem heen naar Thelma, die nu de toiletten uit kwam lopen. Haar verwarde blik ging heen en weer tussen de vreemdeling en mij. Toen gingen haar wenkbrauwen vragend omhoog.
Eindelijk dacht ik. De vreemdeling volgende mijn blik. 'Het lijkt erop dat je vriendin terug is.'
'Ja.' Ik glimlachte toen hij weer naar me keek. 'Misschien kun je van haar stoel afgaan.'
'Tuurlijk.' Hij stak zijn handen omhoog alsof hij zich overgaf en stond op. Hij keek op me neer met een speelse glimlach op zijn gezicht. 'Geloof me, we zijn nog niet klaar. We zien elkaar weer.'
'En waarom denk je dat?' Ik snoof ongelovig.
'Het is eigenlijk heel simpel.' Zijn ogen straalden en zijn lippen trilden alsof hij een glimlach probeerde te onderdrukken. 'Je reputatie en baan zullen het perfecte middel zijn om ons samen te brengen.'
De geur van zijn parfum drong mijn neus binnen toen hij langs me liep en ik slikte een brok weg die zich in mijn keel vormde.
Nadat hij was vertrokken, ging Thelma weer zitten. 'Waar ging dat over?' Ze bewoog haar hoofd naar de deur.
'Ik weet het niet.' Ik haalde mijn schouders op. 'Iemand die beweerde dat hij me kende.'
'Beweerde?' Ze keek bedenkelijk.
'Hij zat op mijn school,' zuchtte ik.
'Heeft hij zijn naam gezegd?'
'Nee.' Mijn wenkbrauwen kwamen samen. 'Dat deel liet hij weg, alsof hij een spelletje met me wil spelen.'
'Vreemd.' Haar lippen persten zich op elkaar. Heeft hij niet om je telefoonnummer gevraagd?'
'Nee.' Ik schudde mijn hoofd. 'Maar ik heb het gevoel dat hij dat wel had gedaan als jij niet was teruggekomen.'
'Nou, dat is balen.' Ze schudde haar hoofd. 'Wel cute trouwens. Gaan we hem nog zien?'
Ik keek naar de deur. Ik kon zijn parfum nog steeds ruiken.
'Ik weet het niet.'
