Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for De zilveren wolf

De zilveren wolf

Auteur
Maivy
Lezers
15.2K
Hoofdstukken
68
Auteur
Maivy
Lezers
15.2K
Hoofdstukken
68
🥵Erotiek🧛🏻Vampiers⚔️Van vijanden naar geliefden🐺Weerwolven en Shifters👩‍❤️‍👨Uitverkoren partner💘Voorbestemde partners💪🏻Beschermer🧙‍♂️Paranormaal en fantasy💪🏻Alfamannetjes💪Sterke vrouwen⚔️Actie en avontuur👑Royalty en aristocraten🐉Draken🐺Paranormaal

Acht jaar nadat haar koninkrijk tot as werd gereduceerd, overleeft Aurora in de door monsters geteisterde Verboden Landen door zich in het volle zicht te verbergen. Vermomd als een naamloze, met roet bedekte zwerver, vertrouwt ze op haar vindingrijkheid en magie om te gedijen op een plek waar geen gewone wolf zich durft te wagen.

Haar eenzaamheid wordt verstoord wanneer ze het pad kruist van Kieran Blackwood, de Alpha King van Valdora. Terwijl hij zijn voorhoede leidt op een verkenningstocht door de verraderlijke wildernis, verwachtte hij monsters aan te treffen. In plaats daarvan botst hij op een uitdagende, mysterieuze overlevende die weigert te buigen of zich te laten intimideren. In een meedogenloos landschap waar zwakte de dood betekent, staan twee wolven op het punt elkaar te ontmoeten... Geen van beiden is voorbereid op de gevolgen.

Hoofdstuk 1: Geur in de wind

AURORA

De lucht in de Verboden Landen ruikt niet alleen naar oerwoud en natte aarde. Het ruikt naar kansen en een vleugje onweer.
De meeste mensen, degenen met zachte bedden en een normale hartslag, noemen deze plek een kerkhof. Ze hebben niet helemaal ongelijk. Het Witte Wolvenrijk is hier acht jaar geleden gestorven. Maar waar zij een graf zien, zie ik een speeltuin. Een heel, heel erg grote speeltuin.
De kapotte toren van de Zonnewijzer torende een paar kilometer verderop boven alles uit. Hij stak door de boomtoppen als de afgebroken tand van een oude god. Het ooit zo witte marmer werd verstikt door kruipende nachtranken. Die gaven een zwak, paars licht. Dit was vroeger het centrum van onze hoofdstad. Er waren festivals, markten en ceremonies, totdat alles in vlammen opging.
Nu was het eigenlijk gewoon een heel dure krabpaal voor wyverns.
Ik verplaatste mijn gewicht. Mijn poten zakten geruisloos in de zachte grond. Ik zie er nu niet bijzonder uit. Ik heb heel bewust as in mijn vacht gewreven. Ook houd ik mijn staart laag. Daardoor lijk ik op een onverzorgde, zielige zwerfwolf die een paar maaltijden heeft gemist.
Dat is de eerste fout die mijn tegenstanders meestal maken.
Onder me in het ravijn graasde een Schaduwhert van lichtgevend mos. Het dier was zo groot als een klein huisje. Van zijn gewei druppelde een vloeibare schaduw. Het siste toen het de grond raakte. Wilde magie doet vreemde dingen met de dieren hier.
Acht jaar, dacht ik. Mijn ongelijk gekleurde ogen, de ene blauw en de andere zilver, volgden de hartslag in de keel van het wezen. Het is acht jaar geleden dat de Draconiërs hun vuur brachten en de vampiers hun hebzucht. Acht jaar sinds de wereld toekeek hoe mijn volk brandde. Iedereen besloot toen dat neutraal blijven veiliger klonk dan moedig zijn.
Een tak kraakte zachtjes onder het gewicht van iets onzichtbaars. Waarschijnlijk was het een Aaskruiper. Die hoopte vast dat ik restjes zou achterlaten.
Optimistische kleine aaseter.
Ik zou nu compleet wild moeten zijn. Dat beweren de geleerden tenminste. De „Wetenschap van de Transformatie“. Als je langer dan drie of vier maanden in je wolvenvorm blijft, raak je zogenaamd je menselijke verstand kwijt. Alles wat er dan overblijft, is instinct, honger en het verdedigen van je territorium.
Eerlijk gezegd vind ik dat onbeleefd.
Ik zit al acht jaar in mijn wolvenvorm. Ik ben er nog steeds. Ik ben nog steeds mezelf. Ik geef gewoon de voorkeur aan vier poten en scherpere tanden. En aan een reukvermogen dat een prooi van kilometers afstand kan ruiken.
Het hert bewoog onrustig. Misschien had hij me opgemerkt. Of misschien voelde hij de verandering in de wind. Die kronkelde op dit moment als onzichtbare zijde om mijn poten. Deze wezens zijn erg gevoelig voor veranderingen in de magie.
Ik maakte gebruik van de Sluier van de Natuur. Ik liet de magie als koel water over me heen vallen. Mijn geur verdween. Mijn aanwezigheid vervaagde. Voor het hert was ik niet langer een roofdier.
Ik was gewoon weer een schaduw in een land vol monsters.
De politieke situatie van de Versplinterde Cirkel is nog steeds één grote grap. Het Keizerrijk van Nocturne loopt trots rond en doet alsof ze heel deftig zijn. Ze drinken namelijk af en toe bloed uit kristallen glazen in plaats van direct uit levende wezens.
De Draconis Heerschappij bestaat eigenlijk uit zwaarbewapende hagedissen. Ze hebben woedeproblemen en een ongezonde drang om gebieden te veroveren.
Dan is er Valdora, onze „eervolle“ weerwolfneven. Zij waren absoluut van plan om ons te helpen. Dat duurde precies totdat helpen te lastig werd.
De Sylvari Fey verstopten zich achter hun illusies.
De mensen verstopten zich achter hun technologie.
En mijn koninkrijk verdween in de as.
Maar ik haat ze niet echt meer. Haat is zwaar om te dragen, en zware dingen kosten je hier je leven. Bovendien is wraak een luxe voor mensen die nog legers achter zich hebben. Ik ben maar één wolf. Eén wolvin tegen twee keizerrijken vol met uit de kluiten gewassen muggen en vuurspuwende hagedissen.
Ik ben misschien roekeloos, maar ik ben niet dom. Ik verwar het overleven van deze ramp niet met onoverwinnelijk zijn. Dus ik liet het los. Niet omdat ze vergeving verdienden. Maar omdat vasthouden aan die boosheid me alleen maar zou begraven naast alle anderen die ik ben verloren. Ik overleefde het toen zovelen stierven. Ik ben van plan om te blijven overleven, voor hen. Koppig en zonder spijt blijven leven, is de enige manier die ik ken om hun dood te eren.
Het hert boog zijn hoofd. Nu.
Ik sprong niet zomaar. Ik liet de wind me dragen. Met een simpele gedachte kronkelde er een windvlaag van Zilvermagie rond mijn achterpoten. Het lanceerde me tien meter over de open plek. Ik was niet meer dan een wazige flits van grijsbruine as.
Ik ben lenig, ik ben snel. Ik ben het laatste wat dit gigantische hert ooit zal zien.
Het Schaduwhert maakte een geluid als schurende rotsblokken toen ik te dichtbij kwam. Hij probeerde te draaien. Zijn enorme gewei was breed genoeg om een straat te vullen. Het zwaaide in een dodelijke boog naar me toe.
Ik deinsde niet terug. Eerlijk? Ik grijnsde. Of in ieder geval, zoveel als een wolf kan grijnzen.
Te langzaam, grote jongen.
Midden in de lucht gaf ik de wind een mentale duw. De lucht onder mijn poten werd een fractie van een seconde hard. Het werd letterlijk een onzichtbaar opstapje van stormkracht. Ik sprong van het platform af en vloog netjes over het gewei van het hert heen. Ik zag het schaduwbloed van de punten druipen. Het miste mijn buik op een haar na.
Ik landde op zijn brede, bemoste rug. Ik had de elegantie van een vallend blaadje, maar de impact van een vallend aambeeld.
De meeste wolven zouden meteen proberen om hun tanden in de ruggengraat te zetten. Dat is voor beginners. Dieren van deze grootte sterven niet snel. Je moet precies weten waar je ze pijn moet doen. In plaats daarvan liet ik mijn poten zachtjes zilver oplichten. Een geconcentreerde stoot van bewegingsmagie knalde tegen het linkerschoudergewricht van het hert.
Krak.
Het linkerschoudergewricht van het hert begaf het onder de magische klap. Het brulde en steigerde. Het was een geluid dat een Valdoraanse verkenner bang de bomen in zou hebben gejaagd.
Oh, we gaan nu dansen? zei ik vrolijk in mijn hoofd. Ik gleed langs zijn zij naar beneden terwijl hij opzij kantelde.
Ik raakte de grond. Mijn klauwen groeven zich in het mos onder mijn poten. Het hert haalde uit met een hoef. Ik dook weg. Ik ging die klap echt niet opvangen. De hoef sloeg in een boom achter me. Het eeuwenoude hout versplinterde.
De lucht om me heen knetterde van de verplaatste energie. Mijn eigen mana-reserves gonsden. Het was een kalme, verkoelende rivier die mooi afstak tegen de hete golf van adrenaline. Deze dans op leven en dood was niet alleen lichamelijk. Het was een lastig rekensommetje om de aanwezige magie te sturen, die dit land had vervormd.
Mijn wolf huilde van vreugde. Dit is wat de geleerden niet begrijpen. Ze denken dat altijd een wolf zijn, in een vloek kan veranderen. Dat je dan je „menselijkheid“ verliest. Ze begrijpen de pure, opwindende spanning van de jacht niet. De manier waarop de wereld langzamer gaat totdat er alleen nog maar hartslagen en ademhaling zijn.
Ik schoot onder zijn buik door. Door mijn slanke lichaam was ik een nachtmerrie om te volgen. Ik was niet zomaar een roofdier; ik was een chirurg. Ik beet hier in een pees en ik sneed daar een magisch knooppunt door.
Het hert probeerde zijn schaduwmagie op te roepen. De lucht om ons heen werd donkerder toen hij zich klaarmaakte om een ijskoude mist uit te spuwen.
Niet vandaag, gewei, mompelde ik. Nou ja, eigenlijk kon ik niet echt mompelen. Ik ben immers een wolf. Ik ren rond op vier poten.
Ik viel aan. Nog niet naar de keel. Ik trok aan de natuurlijke mana van de Verboden Landen. Het was wilde, onvoorspelbare magie waar de meeste mensen bang voor zijn. Voor mij is het gewoon brandstof. Ik weefde een snelle Elementaire spreuk. Ik veranderde het vocht in de adem van het hert in scherpe ijsscherven. Dit gebeurde nog voordat ze zijn keel konden verlaten.
Het beest stikte. Zijn schaduwmist sloeg terug in zijn longen. Het struikelde.
Dat was mijn kans.
Ik sprong. Mijn lichaam was een grijze flits van as en spieren. Ik had geen brute kracht nodig. Ik had vaart en een perfect begrip van de anatomie. Mijn kaken klemden zich vast op de zachte plek net achter de schedel. Dat is de plek waar de ruggengraat de hersenen raakt.
Één harde, magisch versterkte knak.
Het Schaduwhert ging met een doffe plof neer. De klap schudde de naalden van de pijnbomen in de buurt.
Ik stond even op het karkas. De stilte van de Verboden Landen vulde de leegte weer op. Ik blies mijn adem uit. Een zilvergrijze mist krulde uit mijn snuit. Mijn vacht was een puinhoop. Mijn hart klopte een vrolijk ritme tegen mijn ribben. Ik had genoeg vlees om minstens een week vooruit te kunnen. Tenminste, als andere aaseters niet te slim of te zelfverzekerd zouden worden.
Eerlijk? Een goede dag.
Ik begon aan het saaie klusje om het bloed van mijn poten te likken. Schoon blijven is immers een eigenschap die je helpt te overleven.
Toen draaide de wind, en de geur raakte me als een fysieke klap.
Het was niet de rottende lucht van een monster. Het was ook niet de metaalachtige smaak van een vampier. Het was de geur van wolven. Maar niet wild. Niet de eenzame, wanhopige geur van een zwerver. Deze was diep en zwaar. Het rook als een onweersbui die vastzat in een heel oud bos. Het was de geur van een alfa.
Valdoraans. Dat moest wel. Niemand anders marcheerde door de Verboden Landen met zo'n arrogante en strak georganiseerde zelfverzekerdheid. Ze jaagden niet op een prooi; ze waren op patrouille. Of erger nog, op een missie.
En de alfa was niet alleen. Er waren er nog zes… Nee, zeven anderen. Een sub-roedel. Ze bewogen snel. En ze kwamen deze kant op.
Ik stond doodstil. Mijn oren spitsten zich naar de zuidelijke grens. Zonder aarzelen schrokte ik snel een paar happen vlees naar binnen. Ik smeerde vers bloed onder los zand om mijn geurspoor te verstoren. Ik wikkelde mezelf in de Sluier van de Natuur. Binnen een paar seconden klom ik in een gigantische IJzerhoutboom in de buurt.
Onder mij bewoog het bos onrustig.
Nou ja, dacht ik. Ik installeerde me stil tussen de takken. Mijn ongelijk gekleurde ogen werden spleetjes. Tot zover mijn rustige lunch. De buren staan nu al voor de deur.

Ontdek Galatea

Moeilijk te VergetenHet onzichtbare meisjeDe VechtersVreemdenRuby en de biker Boek 2: Devens engel

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Nederland weerwolven

door Laura Twente

11 boeken

Nieuwe Nederlandse

door Laura Twente

17 boeken

Romantic 💞 romantique

door irisha20

191 boeken

Wolf,Dragon,Shifter,Vamp,Paranormal

door JoannaS

139 boeken

Good ones

door rowdy_bat_984

9 boeken

Good reads

door curious_peach_070

23 boeken

My fav ✅️

door MoonLyv

12 boeken

Love, Power and Respect

door Chinadoll0825

229 boeken

Deq~ua's

door Scarletthayer

14 boeken

Loved! 🥰 15/10

door Paramonni

27 boeken

Werewolves & shifters

door proud_fox_575

208 boeken

MC'S🏍️🪖

door Miss DEMANDING

7 boeken

Shifter

door nicila88

81 boeken

Read books

door Kat Jones

32 boeken

Alpha & Omega

door Masquerading

36 boeken