The Tucker x Olivia-trilogie Boek 2: Mijn vriendin Olivia
Auteur
Katie Keane
Lezers
19,7K
Hoofdstukken
41
Tucker stapt Olivia's wereld binnen met de verwachting dat het ongemakkelijk zal zijn, maar hij verwacht niet de stille aantrekkingskracht om iemand te worden die hij amper nog herkent. Thistle Hill schittert van charme en scherpe randjes, waar gepolijste glimlachen onverbiddelijke verwachtingen verbergen en acceptatie een prijs heeft. Vastberaden om naast Olivia te staan, vormt Tucker zichzelf om zodat hij in het plaatje past. Hij ruilt zijn ruwe randjes in voor verfijning en glijdt een leven binnen dat zowel opwindend voelt als gevaarlijk makkelijk om jezelf in te verliezen. Olivia kijkt toe hoe het gebeurt, verscheurd tussen vasthouden en loslaten, terwijl de man van wie ze houdt langzaam begint te vervagen. Hun connectie, ooit stralend en vanzelfsprekend, wankelt nu onder de druk. Op een plek waar uiterlijke schijn het belangrijkst is, moeten ze beslissen wat het waard is om te behouden... en wat ze bereid zijn te riskeren om trouw te blijven aan zichzelf.
Proloog
TUCKER
„Het is altijd met de beste bedoelingen dat het slechtste werk wordt gedaan.“ — Oscar Wilde
Olivia lag half op me, zo naakt als de dag waarop ze werd geboren. Haar tong gleed zachtjes over de mijne.
Het vocht tussen haar dijen maakte mijn been nat terwijl ze erop zat. Ze schuurde haar clit zachtjes tegen mijn huid.
Haar borst rustte tegen me aan. Eén hand was verdwaald in mijn krullende skaterhaar. Haar andere hand bewoog onder de dunne lakens en streelde langzaam mijn pijnlijk harde cock.
Haar handpalm was kletsnat van mijn pre-cum. Daardoor gleed ze met gemak over mijn lange schacht.
Ze weet dat ik meestal wat meer snelheid nodig heb om klaar te komen. Daarom is ze nu gewoon een stoute, kleine plaaggeest.
„Je maakt me gek, Ollie...“ „Ik dacht dat het lekker voelde.“ „Dat is ook zo. Dat is juist het probleem.“
Ik zweer dat ze me expres in een one-touch wonder probeert te veranderen. Zodat ik meteen explodeer zodra ik eindelijk bij haar naar binnen glijd.
Onze witte slaapkamerdeur zwaaide plotseling open. Malcolm stormde naar binnen met een stuk papier in zijn hand.
Olivia trok haar hand razendsnel weg van mijn mannelijkheid en rolde opzij. Ze trok in paniek het donkere laken over haar borsten.
„Gast!“ Ik steunde op mijn elleboog en keek naar Olivia, die gelukkig bedekt was. Ik wierp een gefrustreerde blik op Malcolm.
„Privacy, man...“ Het papier in Malcolms handpalm overtrof elke vorm van bezorgdheid in de kamer en de regel om te kloppen die we hadden ingesteld.
Zijn spierwitte polo stak af tegen zijn donkere huid. Zijn gemillimeterde haar leek wel een pikzwarte schaduw op zijn hoofd.
Zijn rechthoekige leesbril met zwart montuur rustte op zijn neus. Hij hield de brief nog steeds voor zich uit.
„Ik weet het, ik weet het, het spijt me...“ mompelde hij met een ernstige blik in zijn bruine ogen.
Olivia fronste toen ze rechtop in bed ging zitten. Ze klemde het laken stevig tegen haar borst. „Wat is er mis, Mal?“ „We worden uit huis gezet.“
„Wat?“ beet ik hem toe. „Ja, kijk maar...“ Malcolm liep naar het bed en gaf me de brief die voor alle ophef zorgde.
Het papier ritselde toen ik het uit zijn handen griste. Ik begon bovenaan te lezen.
De warme wang van Olivia drukte tegen mijn schouder aan terwijl ze met me meelas. Ze hield de lakens nog steeds tot een prop in haar vuist tegen haar borst geklemd.
Ik kan het niet geloven. Malcolm heeft honderd procent gelijk. Olivia woont hier nu bijna zes maanden en alles ging fantastisch.
Het was natuurlijk te verwachten dat het niet zo perfect zou blijven. Waarom zou het ook?
„Iemand anders heeft het huis gekocht. Ze willen dat we er voor de eerste van de maand uit zijn,“ legde Malcolm uit.
„Ik... ik wist niet eens dat het te koop stond,“ zei Olivia. Malcolm haalde zijn schouders op. „Ik ook niet.“ Dit komt echt op het slechtste moment ooit.
Onze makelaar kan al geen huis voor ons vinden, hoe moeten wij dat dan doen? „Wat gaan we nu doen?“ vroeg Olivia met een angstige stem.
„Onze makelaar kan geen huis vinden in de stad, dicht bij UPenn of het ziekenhuis. Niemand verkoopt momenteel iets in deze economie.“
„Ik denk dat ik wel bij een vriend mag crashen. Maar zijn huis is piepklein, dus...“ Malcolms zin stierf weg in de gespannen stilte. Dus geen plek voor Olivia en mij...
Wacht even... Ik heb geen familie, maar Olivia wel.
Haar relatie met haar ouders is moeizaam. Maar wat voor ouders zouden hun kind in nood niet helpen?
Zelfs als het betekent dat we er even mogen wonen, totdat we ons droomhuis vinden. Ik keek naar Olivia.
Haar lange, golvende haren vielen over haar armen tot bijna op haar heupen. Dat kwam door haar professionele hairextensions, wat dat ook mogen zijn.
Haar eigen bruine haar viel tot tussen haar schouderbladen nadat ze het maanden geleden had afgeknipt. Maar ik gok dat ze de lengte miste en niet wilde wachten tot het weer was aangegroeid.
Haar oceaanblauwe ogen werden groot. De subtiele witte spikkels in haar irissen veranderden in schuimkoppen, alsof ze mijn gedachten kon lezen. „Tuck...“ Ze schudde haar hoofd.
„Nee.“ Ik fronste mijn wenkbrauwen. „We hebben eigenlijk geen keus, Ollie.“ „Alsjeblieft, alles behalve dat...“
„Je zei dat de studentenkamers vol zitten. En onze makelaar schiet ook niet op.“
Haar ademhaling trilde. Haar ogen stonden vol angst en ze wist niet wat ze moest zeggen.
Haar moeder heeft haar emotioneel mishandeld. Daarom houdt ze haar moeder op afstand, en terecht.
Maar misschien geeft dit probleem hen een kans om langer dan vijf minuten bij elkaar te zijn. Dan kunnen ze oude wonden helen.
Ik keek naar Malcolm, die met een verwarde blik stond te staren.
Hij weet dat we daar soms ontbijten. Maar Olivia heeft nog nooit over hun problemen gepraat in het bijzijn van Malcolm.
Dat soort gesprekken bewaart ze altijd voor mij achter gesloten deuren. „Hé, M.J., vind je het erg?“ vroeg ik, terwijl ik naar de deur van de slaapkamer wees. Hij knikte.
„Geen probleem, man.“ Malcolm draaide zich om en liep de kamer uit. Hij trok de deur met een klik achter zich dicht.
„Ik zal wat van mijn kleren moeten weggooien...“ mompelde Olivia, kijkend naar de lakens op mijn schoot.
„Ik had nooit gedacht dat we buiten onder een brug zouden wonen. Maar ik denk dat het wel... het zou wel kunnen, toch?“ „Ollie, Ollie...“ Ik tilde haar kin op en dwong haar me aan te kijken.
„Bel je ouders gewoon.“ „Tuck, dat kan ik niet.“ Ze draaide zich naar me toe.
„Je begrijpt het niet. Het is één ding als wij er op zondag gaan brunchen. Maar daar echt wonen?“
„Ik vind dat ze je deze ene keer best mogen helpen. Zeker na alles wat ze je hebben aangedaan.“
„Tuck, het is juist vanwege alles wat ze me hebben aangedaan dat ik niet terug wil.“
Geloof me, als ik nog niet de helft had meegemaakt van wat zij met haar ouders had, zou ik ook niet terug willen naar mijn ouderlijk huis.
Het is in elk geval een landhuis op een enorm landgoed. We kunnen vast wel even ontsnappen als dat nodig is. „Deze keer zal het anders zijn,“ zei ik. „Hoezo?“
„Omdat ik er deze keer bij ben...“ „Tucker, je kent ze niet zoals ik.“ Ze heeft gelijk, ik ken ze niet.
Ik zou liegen als ik zei dat het me niks deed. Ze waren dol op haar ex-vriend Reggie en kenden hem goed. En ik sta er nog steeds een beetje buiten.
„Ik zal ze beter leren kennen,“ stelde ik haar gerust. „En wie weet is je moeder deze keer ook wel anders.“
„Ze zit al vijfenveertig jaar vastgeroest in haar patronen. Dat gaat echt niet veranderen.“
Ondanks ons gesprek leidde haar schoonheid me af. Ik dacht er weer aan hoe naakt ze onder dat dunne laken was. Het liet mijn testosteron stromen.
Ze hield het laken strak vast. Maar zonder dat ze het doorhad, gleed het van haar rechterborst af. Het toonde de helft van haar bruine tepel.
Ik tuitte mijn lippen een beetje en keek haar met lachende ogen aan. „Niet doen,“ waarschuwde Olivia. Ik trok een wenkbrauw op. „Wat niet doen?“ „Je weet wel wat...“
Ze haat het inmiddels als ik haar zo aankijk, vooral tijdens een serieus gesprek.
Ze weet wat er gaat komen. Ze smelt namelijk helemaal weg als ik dat doe.
„Oké, en wat dacht je hier dan van?“ vroeg ik, terwijl ik haar lange lokken over haar schouder streek.
Ik drukte mijn gezicht in haar hals en kuste haar zachte huid.
Ik weet inmiddels dat het gevoelige plekje net boven haar sleutelbeen de sleutel tot haar pussy is. „Tuck...“ kreunde ze. Ik neuriede tegen haar huid: „Hmm?“ „Stop.“
„Waarom?“ fluisterde ik. „Je weet wel waarom...“
Ik bleef haar rustig kussen en opende mijn mond een beetje. Zo kon ze alvast voelen wat ik met mijn tong van plan was.
Ondanks haar verzet ontsnapte er een zachte kreun aan haar lippen. Mijn kussen gleden omhoog en ik likte zachtjes aan haar oor.
Ze huiverde en kreunde harder door mijn plagerij. „Bel ze,“ fluisterde ik.
„Bel ze, dan doe ik daarna dat speciale trucje met mijn tong dat je zo lekker vindt...“
Ik gleed weg bij haar oor en liet het nat achter. Ik gaf haar alleen nog die belofte en drukte langzaam een kus op haar lippen.
„Ugh,“ gromde Olivia en rolde met haar ogen. „Vooruit dan.“
Ze viel achterover en rolde op haar zij. Ze stak haar arm uit om haar iPhone van het nachtkastje te pakken.
Ze ging rechtop zitten. Terwijl ze door haar contacten scrolde, zag ze er weer angstig uit.
Haar duim zweefde boven hun nummer. Maar in plaats van erop te klikken, keek ze me aan. „Weet je het zeker?“ Ik gaf haar een geruststellend knikje.
Haar duim drukte op hun naam. Ze drukte haar mobiel tegen het oor waar ik net nog mijn mond op had. Dit komt wel goed. Denk ik...
