De Tucker X Olivia Trilogie Boek 2: Mijn vriendin Olivia
Auteur
Katie Keane
Lezers
78.6K
Hoofdstukken
41
Tucker stapt Olivia’s wereld binnen in de verwachting dat hij zich ongemakkelijk zal voelen, maar hij is niet voorbereid op de stille drang om iemand te worden die hij zelf nauwelijks herkent. Thistle Hill schittert vol charme en scherpe randjes, een plek waar gepolijste glimlachen snijdende verwachtingen verbergen en ergens bij horen een prijs heeft.
Vastbesloten om naast Olivia te blijven staan, vormt Tucker zichzelf om naar het ideaalbeeld. Hij verruilt zijn ruwe kanten voor verfijning en glijdt in een leven dat zowel opwindend is als gevaarlijk makkelijk om jezelf in te verliezen. Olivia ziet het gebeuren en twijfelt tussen vasthouden en loslaten, terwijl de contouren van de man van wie ze houdt langzaam vervagen. Hun band, die ooit helder en moeiteloos was, wankelt nu onder de druk.
In een wereld waar uiterlijke schijn allesbepalend is, moeten ze beslissen wat de moeite waard is om te behouden… en wat ze bereid zijn te riskeren om trouw te blijven aan zichzelf.
Proloog
TUCKER
„Het is altijd met de beste bedoelingen dat het slechtste werk wordt gedaan.“ —Oscar Wilde
Olivia lag boven op me, zo naakt als op de dag dat ze geboren werd. Haar tong gleed langs de mijne. Het vocht dat zich tussen haar dijen verzamelde, maakte mijn been nat terwijl ze eroverheen zat. Af en toe bewoog ze haar clit over mijn huid.
Haar borsten drukten tegen me aan. Met één hand zat ze verstrengeld in mijn krullende skaterhaar, terwijl haar andere hand onder het dunne laken gleed en langzaam mijn pijnlijk harde cock streelde. Haar handpalm was doorweekt van mijn pre-cum, waardoor hij moeiteloos over mijn lange schacht gleed.
Ze wist dat ik meestal wat meer snelheid nodig had om klaar te komen, dus was ze niets meer dan een ondeugende kleine plaaggeest.
„Je maakt me gek, Ollie…“
„Ik dacht dat het lekker voelde.“
„Dat doet het ook. Dat is nou juist het probleem.“
Ik was ervan overtuigd dat ze expres probeerde om me zo gek te maken dat ik, zodra ik eindelijk in haar zou glijden, meteen zou exploderen.
Onze witgeverfde slaapkamerdeur zwaaide plotseling open. Malcolm stormde binnen met een vel papier in zijn hand.
Olivia trok haar hand van mijn lid weg en rolde opzij. In paniek trok ze het antracietkleurige laken over haar borsten.
„Dude!“ Ik leunde op mijn elleboog en keek naar Olivia, die gelukkig bedekt was.
Ik richtte mijn gefrustreerde blik op Malcolm. „Grenzen, man…“
Het papier in Malcolms hand was belangrijker dan alle bezorgdheid in de kamer en de afspraak die we hadden om te kloppen. Zijn spierwitte polo stak af tegen zijn donkere huidskleur, en zijn kortgeschoren haar leek een permanent donkere schaduw op zijn hoofd.
Zijn rechthoekige leesbril met zwart montuur rustte op zijn neus terwijl hij de brief voor zich hield.
„Ik weet het, ik weet het, sorry…,“ mompelde hij.
Olivia fronste haar wenkbrauwen terwijl ze rechtop ging zitten op het matras, het katoen stevig tegen haar borst geklemd. „Wat is er aan de hand, Mal?“
„We worden uit huis gezet.“
„Wat?“ beet ik hem toe.
„Ja, kijk maar…“ Malcolm liep naar ons bed en gaf me de brief.
Het papier ritselde toen ik het uit zijn handen griste en begon te lezen.
De warme huid van Olivia's wang drukte tegen mijn schouder terwijl ze mee las, het laken nog steeds in haar vuist geklemd tegen haar borst.
Ik kon het niet geloven. Malcolm had honderd procent gelijk.
Olivia woonde hier al bijna zes maanden, en alles was goed gegaan. Het was typisch dat het niet zo perfect kon blijven. Waarom zou het ook?
„Iemand anders heeft het huis gekocht en wil ons eruit hebben voor de eerste van de maand,“ legde Malcolm uit.
„Ik… ik—ik wist niet eens dat het te koop stond,“ zei Olivia.
Malcolm haalde zijn schouders op. „Ik ook niet.“
Dit had niet op een slechter moment kunnen komen. Als onze makelaar al geen woning voor ons kon vinden, hoe moesten wij dat dan doen?
„Wat gaan we doen?“ vroeg Olivia, met angst in haar stem. „Onze makelaar kan geen huis vinden in de stad, in de buurt van UPenn of het ziekenhuis. Niemand verkoopt in deze economie.“
„Ik denk dat mijn maat me wel wil laten crashen bij hem, maar zijn appartement is piepklein, dus…“ Malcolms zin stierf weg in de stilte.
Dus geen plek voor Olivia en mij.
Wacht even; ik had geen familie, maar Olivia wel. Haar relatie met haar ouders was gespannen, maar wat voor ouders zouden hun kind niet helpen in nood? Al was het maar door ons tijdelijk in huis te nemen terwijl we naar ons droomhuis zochten.
Ik keek naar Olivia.
Haar lange golven vielen langs haar armen, bijna tot aan haar heupen, dankzij haar professioneel aangebrachte hair extensions — wat dat ook mocht zijn.
Olivia's natuurlijke donkerbruine haar viel tot tussen haar schouderbladen sinds ze het maanden geleden had afgeknipt, maar ik vermoedde dat ze de lengte miste en niet kon wachten tot het weer was uitgegroeid.
Haar oceaanblauwe ogen werden groot.
„Tuck…“ Ze schudde haar hoofd. „Nee.“
Ik fronste mijn wenkbrauwen. „We hebben niet echt een keuze, Ollie.“
„Alsjeblieft, alles behalve dat…“
„Onder een brug? Want dat is onze enige andere optie. Je zei dat de studentenhuizen vol zitten, en onze makelaar komt nergens.“
Haar adem trilde tussen ons in, angst vulde haar ogen. Ze bleef sprakeloos.
Het emotionele misbruik dat ze van haar moeder had ondergaan, had hun relatie altijd op afstand gehouden. En terecht.
Maar misschien zou dit hen de kans geven om langer dan vijf minuten bij elkaar te zijn, zodat ze oude wonden konden helen.
Ik keek naar Malcolm, die me met verwarde ogen aanstaarde. Hij wist dat we daar soms gingen ontbijten, maar Olivia had nooit over hun problemen gepraat waar hij bij was.
Die gesprekken bewaarde ze altijd voor mij, achter gesloten deuren.
„Hé, M.J… vind je het erg?“ vroeg ik, met een knikje richting de deur.
Hij knikte. „Tuurlijk, man.“
Malcolm draaide zich om en liep de kamer uit, de deur achter zich dichttrekkend met een klik.
„Dan moet ik wel wat kleren wegdoen…,“ mompelde Olivia, starend naar de lakens over mijn schoot. „Ik had me nooit voorgesteld dat ik onder een brug zou wonen, maar ik denk dat het zou… dat het zou kunnen werken, toch?“
„Ollie, Ollie…“ Ik tilde haar kin op en dwong haar me aan te kijken. „Bel gewoon je ouders.“
„Tuck, dat kan ik niet.“ Ze draaide zich naar me toe. „Je snapt het niet. Het is één ding als jij en ik er op zondag gaan brunchen, maar er wónen?“
„Je vader lijkt me in elk geval wel oké te vinden. Het is niet zo'n big deal. Ik vind dat ze je, na alles wat ze je hebben aangedaan, deze ene keer best kunnen helpen.“
„Tuck, het is juist vanwege alles wat ze me hebben aangedaan dat ik niet terug wil.“
Geloof me, als ik de helft had meegemaakt van wat zij met haar ouders had doorstaan, zou ik ook niet terug willen naar mijn ouderlijk huis.
Het was tenminste een landhuis op een enorm stuk grond. We zouden ons kunnen terugtrekken wanneer het nodig was.
„Dit keer wordt het anders,“ zei ik.
„Hoezo?“
„Omdat ik dit keer bij je ben…“
„Tucker, je kent ze niet zoals ik.“
Ze had gelijk. Dat deed ik niet. Ik zou liegen als ik zei dat het me niet dwars zat dat ze dol waren op haar ex-vriendje Reggie en hem goed kenden, terwijl ik nog steeds een buitenstaander was.
„Dan leer ik ze kennen,“ verzekerde ik haar. „En wie weet, misschien is je moeder dit keer ook anders.“
„Ze is al vijfenveertig jaar hetzelfde. Dat gaat echt niet veranderen.“
Ondanks ons gesprek trokken mijn gedachten terug naar het beeld van haar naakt onder dat dunne katoen, en mijn verlangen laaide weer op.
Ze hield het laken vast, maar zonder het te merken gleed het van haar rechterborst en onthulde de helft van haar gebruinde tepel.
Ik tuitte lichtjes mijn lippen en keek haar aan met lachende ogen.
„Niet doen,“ waarschuwde Olivia.
Ik trok een wenkbrauw op. „Wat niet?“
„Je weet best wat…“
Ze had er een hekel aan gekregen als ik zo naar haar keek, vooral tijdens een serieus gesprek. Ze wist wat er ging komen, want het veranderde haar in was in mijn handen.
„Oké, en wat vind je hier dan van?“ vroeg ik, terwijl ik haar lange haar over haar schouder streek.
Ik nestelde me in de holte van haar nek en drukte mijn lippen tegen haar huid.
Ik had ontdekt dat het gevoelige plekje net boven haar sleutelbeen de sleutel tot haar pussy was.
„Tuck…,“ kreunde ze.
Ik bromde tegen haar huid. „Hmm?“
„Stop.“
„Waarom?“ fluisterde ik.
„Je weet best waarom…“
Ik bleef haar kussen, opende mijn mond lichtjes en liet haar de plagende streling van mijn tong voelen.
Ondanks haar verzet ontsnapte er een zacht gekreun aan haar lippen.
Mijn kussen gleden omhoog en ik likte teder langs de rand van haar oor.
Ze huiverde en kreunde harder bij mijn geplag.
„Bel ze op,“ fluisterde ik. „Bel ze op, en dan doe ik dat speciale dingetje met mijn tong waar je zo van houdt…“
Ik bewoog weg van haar oor en liet het vochtig achter, met niets meer dan mijn belofte. Daarna drukte ik één langzame, tedere kus op haar lippen.
„Ugh,“ gromde Olivia, terwijl ze haar ogen ten hemel sloeg. „Oké, goed dan.“
Ze viel op haar rug en rolde op haar zij, haar arm uitstrekkend om haar iPhone van het nachtkastje te pakken.
Ze ging rechtop zitten, de angst weer zichtbaar op haar gezicht terwijl ze door haar contacten scrollde.
Haar duim zweefde boven hun nummer, maar in plaats van erop te tikken keek ze me aan. „Weet je het zeker?“
Ik gaf haar een geruststellend knikje.
Haar duim daalde neer op hun namen, en ze drukte haar telefoon tegen het oor waar ik net nog mijn mond op had gehad.
Dit zou iets goeds zijn…
Denk ik.
