Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Cover image for Dolle honden en Engelsen: De schandalige weduwe Chanticleer

Dolle honden en Engelsen: De schandalige weduwe Chanticleer

Auteur
Andreona C Garlid
Lezers
17.6K
Hoofdstukken
48
Auteur
Andreona C Garlid
Lezers
17.6K
Hoofdstukken
48
🕵️‍♂️Mysterie en thriller😱Thriller🔺Liefdesdriehoek🏍️Stoute jongens🏡Alledaags💪🏻Beschermer💪Sterke vrouwen🥵Erotiek👑Royalty en aristocraten🕵️Misdaad en mysterie🕵🏻‍♂️Rechercheurs🖤Donker

Eliza Chanticleer is een jonge weduwe die niet van één, maar van twee moorden wordt beschuldigd... helaas kan ze zich geen van beide herinneren! Haar knappe stalknecht wil haar graag helpen haar onschuld te bewijzen – terwijl een mysterieuze en zeer amoureuze vreemdeling misschien hetzelfde probeert te doen, of juist probeert haar nek in de strop te krijgen.

Wanneer een vrouw op haar twintigste al weduwe is en twee volledige landgoederen heeft geërfd, wordt ze een zeer gewilde prooi voor elke verleider en fortuinjager in het land. De vraag blijft echter: heeft ze het gedaan? Of niet?

Hoofdstuk 1: Het begint — Of het gaat verder

MEI 1823—DRIE MAANDEN WEDUWE
Eliza stond bij het raam van haar mooie herenhuis met puntgevels en gooide onverwachts het schuifraam open. Haar lange, donkere haar, dat losjes tot aan haar middel hing, wapperde in de wind, terwijl de windvlaag de lap zwarte crêpe greep die voor het raam hing — net als bij alle andere ramen — en hem over het gazon liet vluchten als een geest die ontsnapte aan het ochtendlicht.
„Dat is weer een raam minder om deze trieste dingen van te verwijderen,“ mompelde Eliza, terwijl ze haar hoofd uit het kozijn stak om naar de andere ramen te kijken, die met zwarte gordijnen behangen waren als bedekte ogen, om hun dode meester te eren.
Brutale klimwindes in felblauw en roze groeiden in overvloed langs de grijze en sombere muren. De bloemen leken de geur van de dood uit te lachen die de ramen van het huis zo vastberaden probeerden over te brengen.
Eliza plukte de dichtstbijzijnde roze getinte bloesem en rook eraan, waarbij ze toekeek hoe deze onmiddellijk verwelkte en stierf, zoals alle klimwindes doen als ze geplukt worden, voordat ze hem uit haar smalle vingers op de grond beneden liet vallen.
De tuinman keek op van zijn werk om naar zijn nieuwe meesteres te staren. Hij mocht haar niet erg graag; ze was een vreemd en temperamentvol wezen, maar ze was wel beter dan de oude meester.
Geen enkele bediende had nog de rug van een hand of een rijzweep tegen de ruggengraat gevoeld sinds de man was gestorven. De meeste bedienden waren blij geweest toen de man zijn nek brak tijdens een rit op een van de paarden uit de bruidsschat van zijn vrouw. Het leek alsof het paard had bedacht dat de bruut een koekje van eigen deeg verdiende.
De graaf had de arme hengst onophoudelijk met de karwats geslagen totdat het beest het niet meer kon verdragen. Het had hem van zijn rug en in een rotsachtig ravijn geworpen, en dat was dat geweest. Nou ja, dat maakte niets uit.
Het was een passende dood voor een edelman om bij een jachtongeluk te sterven, veel beter dan de jicht en vernedering die edellieden zo vaak troffen in hun oude dag. De meesteres was nauwelijks meer dan een kind geweest toen ze in het herenhuis kwam wonen, en nu leek ze dat meer dan ooit tevoren.
Haar nieuwe vrijheid leek haar enigszins losgeslagen te maken.
Hij prikte nog wat in de tulpenbollen die hij aan het opgraven was. Hun seizoen was voorbij, en hun muffe, geelachtige lijken moesten plaatsmaken zodat er nieuwe bloemen konden worden geplant. Hij zou ze snel moeten opbergen in een paar kisten met gedroogde bladeren en jute.
Ze zouden in hun graven liggen totdat de grond in het volgende voorjaar ontdooide, wanneer ze de kans kregen om op te schieten in een overvloed aan kleur. Tulpenbollen waren waardevol en nog net eetbaar. Men moest oppassen om ze achter slot en grendel te leggen voordat ze werden opgegeten door dieren of gestolen door een zwerfkind om te ruilen voor brood.
Het had de oude meester niet kunnen schelen of er op het landgoed bloemen stonden of niet, maar de meesteres was er dol op. Het was beter om je meester of meesteres te plezieren dan van niet.
***
De wielen van een rijtuig knarsten zich een weg over het stenen pad van dunne stukjes schalie, die verder tot stof verkruimelden elke keer dat de weg werd gebruikt. Het rijtuig had gepolijste wielen van een lichte, boterachtige houtsoort. Hun glans werd doffer naarmate ze vorderden, door de dikke laag schaliestof die aan de vochtige wielen kleefde.
Eliza kon ze vanuit het raam zien. Het zou weer een bewonderaar zijn, wat erg jammer voor hem was. Ze had een absolute hekel aan hen, want ze waren allemaal precies hetzelfde.
Stuk voor stuk waren ze er zeker van dat ze wel doodsbang moest zijn, zo alleen in dit enorme huis, en wanhopig op zoek naar iemand om de duisternis ervan mee te delen. Meer nog, ze zou wel iemand nodig hebben om haar te helpen met het beheren van het geld. Ze maakten zich allemaal vreselijk zorgen over de puinhoop die de kwetsbare geest van een vrouw van de financiën zou maken.
Hoe kon die grote reeks getallen in de boeken iets anders voor haar zijn dan een lange dans van onbegrijpelijke onzin? Wat zou haar kleine brein nou weten over de waarde van graantermijnen of hoe je fatsoenlijk in een golfbaan moest investeren?
Jammer voor hen dat ze eigenlijk vrij goed in wiskunde was. En zelfs als dat niet zo was, zou ze nooit instemmen met nog een echtgenoot. De gravin wist wel wat een echtgenoot inhield.
Het litteken op haar dij brandde als een herinnering. Ze sloot het raam en liep naar de opzichtige trap met de rode loper die naar de salon zou leiden. Haar ongewenste gast zou daar worden binnengelaten en zou ongetwijfeld verwachten dat zijn gastvrouw hem daar ontving.
Hoe lang zou hij dralen voordat hij informeerde of ze wilde trouwen? Of beter nog, vragen of ze een moordenares was? Zo'n mooi woord. Moordenares. Als een strakker, sexyer woord voor moordenaar — een woord dat klonk alsof je over je eigen tong was gestruikeld.

MOORDENARES

, daarentegen, klonk op de een of andere manier mooi, verleidelijk en delicaat. Eliza pauzeerde onderaan de trap. Ze kon haar portier hem horen vragen of hij wilde gaan zitten, terwijl een dienstmeisje aanbood om thee te halen. Thee. Room en suiker.
Ze grijnsde. O jee. Weer zo'n idee van haar.
„En met wiens gezelschap mag ik het genoegen hebben?“ vroeg Eliza, terwijl ze over de drempel stapte van de kamer die ze het meest van de hele wereld haatte.
Alles, van de stevig aan de muur gemonteerde ramskop tot het roodbruine tapijt dat leek op opgedroogd bloed op de vloer, ademde herinneringen aan de dag dat haar was verteld dat ze de meesteres van dit huis zou worden. Haar vader had haar meegenomen om te dineren in de woning van zijn gokmaat.
Tijdens een lichte lunch van leversandwiches en kamperfoeliesalade was achteloos vermeld dat er onlangs op haar hand was gewed, en dat deze in een enkele draai van de kaarten was verloren. Daar kon ze niets aan doen. Een vader had het recht om over zijn dochter te beschikken zoals hij dat wilde.
„Sorry, ik weet dat ik onuitgenodigd ben, maar ik ben nieuw in de stad en dacht dat ik mezelf even moest voorstellen,“ stamelde de jonge man, die opstond toen ze binnenkwam. Hij was lang, knap en blond, met mooi gevormde groene ogen die erg strak op het tapijt gericht leken te zijn. Ah. Het arme lam was verlegen.
Zijn kleren waren helemaal zwart. Hm. Een vreemd detail — het zorgde ervoor dat ze bij elkaar pasten, en in de weerspiegeling van de spiegel boven de open haard leken ze meer op een schilderij van een stel. Zijn zwarte linnen paste perfect bij haar crêpe de chine, terwijl haar haar als gordijnen tot aan haar middel hing.
„Jezelf voorstellen?“ Ze wees naar de galgroene bank. „Ga zitten, alsjeblieft. Vertel me welk belangrijk personage zich aan mij is komen voorstellen. Ik moet begrijpen hoe zoiets niet vermeden kon worden.“ Hij kuchte.
„Niet belangrijk, mevrouw. Ik ben de nieuwe geestelijke van de stad, en het is mijn plicht om me voor te stellen aan alle armen en weduwen, hoewel misschien, in uw geval...“ Ze trok een wenkbrauw op. Was hij hier niet om haar het hof te maken? Misschien had ze de situatie verkeerd ingeschat.
„Ik verdien een bezoek? Simpelweg omdat ik een weduwe ben?“ vroeg ze.

Ontdek Galatea

Liefhebbende EmmaMijn nepvriendinHet alfatrio 2: Band van bloed en vuurOnder de littekens Boek 2De uitverkorene 3: Gematched

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Kidnapped by my mate

door celestial

5 boeken

Nieuwe Nederlandse

door Laura Twente

17 boeken

Nieuw nederlands mei 2025 (nl)

door Laura Twente

12 boeken

My Library

4 boeken

Boeken bewaren

door anita68

15 boeken

Ahoeee!!!!

door jumpy_cumquat_679

4 boeken

Winterhof

door celestial

4 boeken

Nederland weerwolven

door Laura Twente

11 boeken

Owned by the alphas

door Book mermaid

10 boeken

The Millenium Wolves

door LouiseC93

13 boeken

Fairy godmother Inc

door Book mermaid

8 boeken

Owned By the Alphas Saga

door jkc146

12 boeken

Ophelia Bell

door Jeanetta

35 boeken

Linda kage

door irisha20

20 boeken

F.R. Black

door Vikka9

8 boeken