Het alfatrio 2: Band van bloed en vuur
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
224K
Hoofdstukken
28
Haar mates rouwden om haar. De roedels dachten dat ze er niet meer was. Maar Jasmine leeft—en draagt een kind dat voorbestemd is om hun wereld te genezen of te vernietigen. Terwijl de voorspelling zwaar op hen drukt en het gevaar steeds dichterbij komt, vechten Jasmine en haar drie mates om het geheim te beschermen dat alles kan veranderen. Het zijn geen klauwen of hoektanden die deze strijd zullen winnen—het is vertrouwen, opoffering en een band die sterk genoeg is om het lot zelf te trotseren. Wanneer de liefde op het spel staat en de toekomst aan een zijden draadje hangt, hoe ver zullen ze dan gaan om hun familie veilig te houden?
Hoofdstuk 1
Boek 2: Band van Bloed en Vuur
AARON
Het tij van de strijd keerde; wat eerst een zekere overwinning leek, glipte nu uit onze handen. De duistere magie van Morgathis kreeg de overhand en onze controle werd steeds minder. Mijn hart zonk me in de schoenen toen mijn gedachten onmiddellijk naar Jasmine gingen.
Elke keer als ik met mijn ogen knipperde, zag ik haar voor me: haar onwankelbare vastberadenheid, de twinkeling in haar ogen. Die twinkeling was altijd mijn anker, mijn rots in de branding, zelfs toen al het andere in duigen viel. Zij was mijn kracht.
Ik kon het niet verdragen om haar te verliezen. Niet nu. Het tumult van het slagveld werd een ver verwijderd gezoem terwijl mijn focus zich tot haar vernauwde.
Mijn blik vond haar, de dolk stevig in haar greep, haar kracht en vastberadenheid van haar af stralend. Jasmine, altijd iemand om rekening mee te houden, zou niet terugdeinzen totdat het laatste sprankje hoop was gedoofd.
Maar toen zag ik Morgathis, die haar bij de keel vasthield, haar van de grond tilde en de dolk uit haar greep rukte. Mijn ergste angsten werden werkelijkheid en mijn hart zonk in mijn schoenen.
Toen de dolk zich in Jasmines buik boorde, voelde het alsof de aarde onder me openpleet. Mijn wereld stortte in en ik voelde dat een deel van mij met haar stierf. Ik kreeg geen adem meer; de pijn was niet alleen emotioneel, maar een fysieke, brandende kwelling.
Ze was weg. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwde van de pijn, maar er kwam geen geluid uit. Ze was weg.
Ik kon het niet bevatten. Jasmine—mijn Jasmine, mijn koningin. Alles om mij heen verloor zijn kleur; het enige dat ik kon zien, waren haar prachtige groene ogen.
Zonder een moment te aarzelen, wist ik dat ik haar terug zou halen, als er ook maar de minste kans was. Of ik zou met haar meegaan. Want een roedel zonder haar had geen zin, en een leven zonder haar was betekenisloos.
Wie was ik zonder haar? Het levenloze lichaam van Sebastian merkte ik pas later op. Hij had zijn leven voor haar gegeven en ik wenste dat ik hetzelfde had kunnen doen.
Jasmine viel en haar lichaam zakte in elkaar op een manier die me brak. Ze raakte de grond en ik voelde mijn ziel in stukken breken. Het gevecht, het lawaai, alles verdween terwijl ik naar haar keek, met een hart dat wild klopte van angst.
„Jasmine!“ schreeuwde ik, mijn stem rauw en wanhopig.
Morgathis liet me eindelijk los en ik haastte me naar Jasmines zijde. Ik viel naast haar op mijn knieën en mijn handen trilden toen ik haar koude huid aanraakte. Ze was zo stil, zo koud.
Mijn keel kneep dicht, ik kon niet ademen en niet meer nadenken. Ik fluisterde haar naam keer op keer, in de hoop dat dit haar op de een of andere manier terug zou brengen. Maar ze bewoog niet. Ze was weg.
Op dat moment stortte het gewicht van de wereld over me heen. De pijn was ondraaglijk—een duisternis die me overspoelde. Het levenloze lichaam van Jasmine lag voor me en ik voelde mezelf breken.
Mijn hart leek te stoppen, bevroren op het moment dat haar licht doofde. Ik kon de warmte van haar aanraking nog steeds voelen, terwijl haar stem in mijn hoofd weerklonk als een vervagend lied dat ik wanhopig wilde vasthouden.
Ik hield mijn blik op Jasmines gezicht gericht en dacht terug aan hoe haar ogen oplichtten als we samen een lastig probleem oplosten, en hoe ze me met één blik al kon begrijpen. Maar ze was weg, en de wereld leek beroofd van kleur, alsof de zon samen met haar was gestorven.
Hoe moet ik ademen zonder jou?
Ze was mijn rots in de branding, mijn gelijke, de enige die me echt begreep. Zij was de reden waarom ik zo hard had gevochten voor onze toekomst, om onze roedels tegen alle verwachtingen in te verenigen. Met haar leek alles logisch—elke worsteling, elk offer.
Nu ze weg was, verslond de leegte me en voelde ik alleen een meedogenloze pijn, een leegte op de plek waar ooit mijn hart zat. Ik wil geen wereld zonder jou erin.
Toen sneed de stem van Morgathis als een mes door mijn wanhoop. Ik keek naar haar op, me nauwelijks bewust van haar aanwezigheid, totaal verdwaald in mijn rouw.
„Ik kan haar terughalen,“ zei ze als een wrede plagerij. „Maar het zal je kosten. Alles. Jullie roedels, jullie landen, jullie macht—heel Seraphium.“
Haar woorden drongen nauwelijks tot me door, en niets deed er meer toe. Niets had zin als Jasmine niet bij me was. Ik zou de wereld in brand steken als ik haar daardoor weer kon zien glimlachen en haar warmte kon voelen, want zonder haar was ik toch al dood.
Ja. Alles. Neem het allemaal. Wat was een wereld zonder Jasmine? Wat was het allemaal waard zonder haar? Het antwoord was simpel.
„Ja,“ antwoordde ik met een rustige, onwankelbare stem. Ik was klaar om alle gevolgen onder ogen te zien en elke prijs te betalen.
Morgathis' stem weergalmde om me heen en bood een wrede, meedogenloze oplossing—een manier om Jasmine uit de dood op te wekken als we alles zouden overgeven. Onze roedels, onze mensen, onze geschiedenis... al het land dat we gezworen hadden te beschermen.
De prijs was onvoorstelbaar, maar het deed me bijna niets en ik aarzelde niet, want zonder haar deed niets ervan er nog toe. Het koninkrijk, de macht, de verantwoordelijkheid—het viel allemaal in het niet in vergelijking met Jasmine.
Ik was bereid alles op te geven als het betekende dat Jasmine kon terugkomen. Eriks ogen kruisten de mijne, en hoewel verbazing en tweestrijd in zijn blik dansten, bleef ik resoluut.
Dit was de enige optie; er was geen bestaan zonder haar, en het kon me niet schelen of dat betekende dat we alles kwijt zouden raken wat we bezaten.
Het slagveld viel stil. Morgathis stond rechtop, een sinistere glinstering in haar ogen, terwijl ze neerkeek op mij en Erik, die gebroken neerknielden naast het levenloze lichaam van Jasmine.
Ze voelde een overwinningsroes terwijl de ruwe kracht door haar aderen stroomde. We waren nu van haar—al onze roedels, al ons land, elk stukje Seraphium dat ons aan deze wereld verbond.
Ze liet de duisternis zich verspreiden en keek toe hoe haar legers de verspreide resten van onze troepen vernietigden. Dit was haar moment.
Ze grijnsde, genietend van de wanhoop in mijn ogen en de holle pijn in die van Erik. We waren verslagen en stortten in, en in onze gebroken stilte hoorde ze de gefluisterde acceptatie van haar voorwaarden.
We hadden ons overgegeven. Morgathis had gewonnen.
Maar toen—een vonkje, een energie die verschoof aan de rand van haar bewustzijn. Achter zich, vanuit haar ooghoek, zag ze beweging.
Ik draaide me om om te kijken, en ik kon niet geloven wat ik zag. Morgathis draaide zich net op tijd om en zag Sebastian bewegen, met een zwakke vonk van leven die terugkeerde in zijn gehavende lichaam.
Zijn ogen openden zich en straalden van vuur, vol een vastberadenheid die de schaduw die zij over hem heen had geworpen verdreef.
„Onmogelijk!“ snauwde ze.
Ze had hem leeggezogen. Ik herhaalde hetzelfde woord in mijn gedachten, aangezien ik zijn geest had zien vervagen. En toch rees hij op, tartte hij de verwachtingen, terwijl zijn lichaam haar duistere vloek verwierp.
Op de een of andere manier kwam Sebastian terug, tegen alle verwachtingen in. De flauwste sprankeling van leven pulseerde door zijn huid, en mijn hart bonsde van hoop.
In die fractie van een seconde verschoof Morgathis' aandacht, en veranderde haar triomf in verwarring en woede. Ze draaide zich afgeleid om—en toen zag ik het, een kleine beweging aan Jasmines zijde.
De afleiding was genoeg.
In die fractie van een seconde, terwijl Morgathis' aandacht verschoof, zag ik haar. Jasmine... Mijn hart sloeg een slag over en ik durfde het niet te geloven, maar de felle vastberadenheid in haar beweging was onmiskenbaar.
Jasmine stond naast me op, en ik zag Eriks ogen groter worden. Ik vertrouwde mijn eigen beoordelingsvermogen niet genoeg om blijdschap of opluchting te voelen—ik wilde het alleen maar begrijpen.
In één snelle, vloeiende beweging pakte Jasmine het wapen en, voordat Morgathis kon reageren, stak ze de dolk diep in de borst van de tovenares.
Morgathis hapte naar adem en haar gezicht vertrok van schok en woede toen het mes haar hart raakte en haar duistere magie terugdeinsde voor de pure energie in het lemmet. Ze struikelde achteruit en haar lichaam stuiptrok terwijl het licht van het wapen haar schaduwen begon te overheersen, waardoor de duistere kracht die ze zo lang had uitgeoefend, werd ontrafeld.
Het leven verdween uit haar ogen terwijl ze in elkaar zakte en haar lichaam in as uiteenviel, dat werd verstrooid door de winden van het slagveld.
Mijn hart maakte een sprong, en een golf van overweldigende opluchting en ongeloof spoelde over me heen. Jasmine leefde.
De balans verschoof onmiddellijk.
De magiërs en bondgenoten, die de val van Morgathis aanschouwden, herpakten zich met nieuwe energie, hun hoop weer aangewakkerd door de aanblik van haar nederlaag. De duisternis die het slagveld had bedekt, begon te verdwijnen en onze legers stormden naar voren, vol nieuwe kracht, en vochten terug met een onstuitbaar momentum.
Bijna alle duistere magie stierf samen met Morgathis; de kracht van hun heksen vervaagde, en sommigen vluchtten.
Ik zette twee stappen om weer naast Jasmine te staan, en ze legde een hand op haar buik, die nog steeds besmeurd was met bloed.
Ik zag Erik naderen, maar Sebastian had moeite om ons te bereiken en was nog steeds zwak. Een moment geleden was hij nog dood geweest.
„Ik heb Valerian nodig—de tutis sanitatem spreuk,“ fluisterde Jasmine, en ik ving haar op voordat ze kon vallen.
Dat moment met Morgathis—toen ze haar vermoordde—was een machtsvertoon geweest, maar van binnen stortte Jasmines lichaam in door al het bloed dat ze had verloren.
„Valerian!“ riep Erik, terwijl hij Sebastians hand pakte en hem dichterbij hielp komen.
Een magiër met vuurrood haar uit Sebastians roedel kwam naar ons toe, en ik legde Jasmine voorzichtig op de grond. Ze knielde naast ons neer, klaar om te helpen.
„Tutis sanitatem spreuk,“ mompelde Jasmine, haar stem nauwelijks een fluistering.
De magiër bewoog haar vingers door de lucht om de spreuk uit te spreken, en ik keek toe hoe Jasmine stukje bij beetje begon te genezen.
Jasmine was terug. Jasmine was terug. Ze was weer bij mij, mijn partner. Mijn Jasmine. Mijn wereld.
Maar zelfs terwijl haar verwondingen onder invloed van de spreuk begonnen te genezen, bewogen haar lippen. Er ontsnapte een breekbare fluistering:
„Het is nog niet voorbij.“
Ik voelde een koude rilling door mijn aderen stromen.
„Ze komen eraan.“
