De Milleniumwolven Boek 2
Auteur
Sapir Englard
Lezers
🔥219M
Hoofdstukken
34
Sienna's leven is een wervelwind van roedelpolitiek, familiedruk en persoonlijke ontdekkingen. Als de mate van Alpha Aiden wordt ze geconfronteerd met de intimiderende verwachtingen van roedeltradities, waaronder een controversieel vruchtbaarheidsritueel. Haar onwil om zich aan te passen leidt tot spanningen met Aiden en zijn overheersende ouders. Te midden van de chaos ontmoet Sienna Konstantin, een mysterieuze vampier die aanbiedt haar verborgen herinneringen te ontsluiten. Terwijl ze in haar verleden duikt, ontdekt Sienna duistere geheimen die haar toekomst bedreigen en haar dwingen haar diepste angsten en verlangens onder ogen te zien.
Onder druk
Boek 2
SIENNA
Ik stond op een podium. Ik was naakt en rilde in de koude novemberlucht.
Helemaal onbeschermd.
Duizenden ogen keken me aan.
Hongerige, spottende en hatelijke ogen.
Ik voelde een zware hand op mijn schouder. Toen duwde Aiden me op handen en knieën.
Nee!
Ik voelde hem over me heen buigen. Mijn hart klopte snel en mijn keel kneep samen.
„Doe het, Sienna!“ gromde hij. „Transformeer.“
„Nee! Alsjeblieft…“
Ik voelde me in de war raken. De menigte genoot van mijn schaamte en angst. Ze werden overgenomen door een gewelddadige, seksuele waanzin.
„Doe het.“
„Doe het.“
„Doe het.“
Overal waar ik keek, strengelden naakte lichamen zich ineen. Monden stonden open en kreunden in een wilde lust. Maar de ogen…
De duizenden gretige ogen…
Ze bleven me aanstaren. De bewegende lichamen kwamen steeds dichterbij.
Ze sloten me in…
***
„Aarde aan Sienna!“
Michelle knipte met haar vingers voor mijn gezicht.
„Waar was je met je gedachten, meid?“
Ik schrok wakker uit mijn gedachten. Ik keek om me heen door mijn donkere zonnebril.
We zaten buiten bij een café. Het was in de historische wijk Moon Hill van Mahiganote. We genoten van een brunch en vierden onze vrijheid.
Niet dat ik op dit moment veel zin had om iets te vieren.
„Nergens waar het leuk was.“
Ik keek naar de gezichten op de stoep. Ik dacht weer aan het enge gevoel dat ik had toen we de kledingwinkel verlieten. Ik rilde ondanks de felle zon.
Ik had me niet door Michelle moeten laten overhalen om mijn lijfwacht achter te laten.
Ik had nu verantwoordelijkheden en plichten.
Zoals de taak die ik dit weekend moest doen bij de openingsceremonie van het Vruchtbaarheidsfestival…
Michelle schonk mijn mimosa bij. „Vertel het me, meid.“
Ik zuchtte. „Ik dacht aan het vruchtbaarheidsritueel. Het hele idee ervan is belachelijk. En het is ook nog eens vernederend. Daarom zei ik eigenlijk dat ik je vandaag wilde spreken…“
Ik nam een paar slokken. Daarna zette ik mijn glas neer.
„Ik denk niet dat ik het kan doen.“
Eerlijk gezegd dacht ik dat Aiden een grapje maakte toen hij me er voor het eerst over vertelde. De traditie van de roedel eiste dat ik samen met hem zou transformeren voor de hele roedel. Daarna moest ik me door hem laten bestijgen? Echt waar?
Echt waar.
Ik denk dat als je opgroeit als een alfa, je de regels of oude ceremonies niet in twijfel trekt.
Maar ik kwam niet uit een belangrijke familie binnen de roedel. Voordat ik de partner van Aiden werd, was ik een geadopteerde negentienjarige niemand. Ik had één menselijke ouder. Ook haatte ik het om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
„Maak je een grapje?“ zei Michelle met grote ogen. „Als ik in jouw schoenen stond, zou ik Josh me helemaal kapot laten neuken. Hoe meer mensen er kijken, hoe beter. Ik word opgewonden van dat soort dingen. Maar elke wolf is anders… dat is het punt toch?“
Ik moest erom lachen. In tegenstelling tot mij, wilde Michelle altijd graag in de belangstelling staan.
„Dat is één van de punten, ja.“
Michelle was de partner van Aidens bèta, Josh. We moesten dus allebei wennen aan een nieuw leven. Maar haar verandering was veel makkelijker gegaan dan de mijne. Ze hield van de aandacht en de mooie kleren. Ze hield zelfs van de strenge regels.
Maar ze was ook een beetje rebels. Ze vond het geweldig om mijn lijfwachten te slim af te zijn.
Dus, wanneer we wat tijd voor onszelf nodig hadden, moedigde ze me aan om ze af te schudden. Maar tot vandaag had ik de verleiding weerstaan. In het begin was ik het met haar eens dat beveiliging te veel van het goede was.
Ik was tenslotte een dominante wolvin die goed voor zichzelf kon zorgen.
Maar de laatste tijd lette iedereen zo erg op me, dat ik het niet erg vond om ze in de buurt te hebben. Meestal dan.
TWEE UUR EERDER
„Waar gaan we heen, dames?“ vroeg mijn lijfwacht nadat we Michelle hadden opgehaald.
Ik wilde echt dat ze niet zo vaak wisselden van dienst. Dan kon ik tenminste hun namen onthouden.
Michelle gooide haar lange, golvende bruine haar over haar schouder terwijl ze naar voren leunde. „Naar het centrum, alsjeblieft. We gaan wat jurken passen.“
„Jurken kopen?“ fluisterde ik tegen haar. „Kon je niks beters verzinnen?“
„Je hebt me niet veel tijd gegeven, Si. Ik doe ook maar wat ik kan.“
De kledingwinkel die Michelle had gekozen was heel erg meisjesachtig. Mijn lijfwacht voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. Hij stond tussen de bloemstukken en felgekleurde paspoppen.
„We gaan deze passen,“ zei Michelle. Ze pakte zomaar wat zomerjurkjes van het rek.
Toen de lijfwacht ons niet meer kon zien, kwam een tienermeisje dat daar werkte naar ons toe. Michelle gaf haar de jurken en een biljet van vijftig dollar.
„Jas, doe alsof je jurken voor ons uitzoekt. Als je ziet dat de lijfwacht zenuwachtig wordt, kun je hem vertellen dat we zomaar zijn verdwenen. Dan kom jij niet in de problemen.“
Het meisje grijnsde. „Geen probleem.“
Normaal gesproken zou ik dit soort situaties spannend vinden. Maar om de een of andere reden kreeg ik nu een slecht gevoel.
„Michelle, misschien moeten we toch bij mijn lijfwacht blijven. Het is niet zo erg als hij ons hoort praten.“
„Si, doe even normaal,“ antwoordde Michelle. Ze haalde een muts, een sjaal en een grote zonnebril uit haar tas. „Dacht je dat ik niet aan jouw veiligheid had gedacht? We zijn maar een uurtje of twee weg. Wees niet zo'n bange wezel, Mevrouw de Alfa.“
Een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik niet moest gaan. Maar... misschien was ik wel te voorzichtig?
„Je hebt gelijk, laten we gaan.“
Ik deed mijn vermomming op. Jas bracht ons door de gang en deed de nooduitgang van het slot.
„Oké, ik ben onder de indruk,“ zei ik. We renden de deur uit en stapten achterin een wachtende taxi.
„Zie je wel? Ik zorg goed voor je, meid.“
Ik lachte. „Hoe zie ik eruit?“
„Als een hoopje vuilnis,“ zei Michelle met een grijns.
Maar toen we de steeg uitreden, had ik het gevoel dat we werden gevolgd. Ik kwam maar niet van dat gevoel af.
Ik keek uit het achterraam, maar ik zag niets vreemds.
Je bent paranoïde.
Het was al een eeuwigheid geleden dat Eve me had gewaarschuwd dat ik in gevaar was. En in al die tijd was er helemaal niets gebeurd.
Ontspan.
„Dus, Michelle, waar gaan we heen?“
„Waar denk je dat we heen gaan voor elf uur op een doordeweekse dag? Aan de fucking mi-mo-saaaaas!“
MICHELLE
Ik zwaaide naar de ober om nog een kan te bestellen.
Ik hield van Sienna, echt waar. Maar soms maakte ze haar leven moeilijker dan nodig was.
Serieus, het was niet alsof zij en Aiden echt seks zouden hebben voor de hele roedel. Ze zouden waarschijnlijk niet eens droogneuken. Saaaaai.
En aan het eind van de dag was ze nog steeds de partner van de alfa van de op één na machtigste roedel in de Verenigde Staten. Ik bedoel, hallo, hoe erg kan dat nou helemaal zijn?
Natuurlijk kon ik haar dat niet vertellen.
Op dit moment was haar opvrolijken het allerbelangrijkste.
Daarom had ik haar vanochtend weggehaald bij alles wat met de roedel te maken had. Bovendien genezen sinaasappelsap en champagne alle wonden.
„Wat ben je aan het doen?“ vroeg ik. Ik zag hoe Sienna over haar schouder keek.
„Niets, het is gewoon…“
„Wat? Gooi het eruit, meid.“
Sienna leunde over de tafel. Het leek alsof ze me een roedelgeheim ging vertellen. Mijn innerlijke roddeltante wreef zich in de handen van spanning.
„Sinds we de winkel hebben verlaten, heb ik een vreemd gevoel… Alsof we in de gaten worden gehouden.“
„Wacht even, bedoel je dat iemand ons bespioneert?“ vroeg ik. „Op dit moment?“
„Ik weet het niet zeker. Maar ik kom niet van dat onheilspellende gevoel af.“
Ik keek naar de omgeving achter Sienna. Ik zag niets vreemds. Er liep alleen een vrouw die lichte kleuren droeg die niet bij het seizoen pasten.
„Si, ik denk dat je spoken ziet. Bovendien is het onmogelijk om jou in die outfit te herkennen.“
Voordat Sienna antwoord kon geven, stroomde mijn telefoon vol met berichten.
Fuck, het is Josh.
„Geef me een tel. Ik denk dat we gesnapt zijn.“
„Tja…“ Sienna draaide rondjes met haar champagneglas. „Ons geluk moest een keer opraken.“
SIENNA
Terwijl we op Josh wachtten, keek ik naar de mensen die voorbijliepen. Ik vroeg me af of iemand van hen wist wie ik was.
Het hele idee van een beroemd persoon zijn, bracht me nog steeds in de war. Ik kon me niet meer kleden zoals vroeger. Ik kon niet zonder lijfwachten de straat op. En iedereen lette altijd op me.
Geen spontane afspraakjes meer met de meiden bij Winston's.
Geen rustige middagen meer in het park, waar ik alleen kon zijn met mijn schetsboek en mijn gedachten.
Waarom moest ik veranderen wie ik was, alleen maar om te passen bij het plaatje van de partner van een alfa? Het kon me niet schelen of iedereen me leuk vond.
Ik vond zeker niet iedereen leuk. Ik dacht zelfs dat het niet normaal was om dat wel te doen.
Als mensen zich meer met hun eigen leven zouden bemoeien in plaats van met het mijne, dan zou dat veel beter zijn. Het gebied zou dan vol zijn met veel gelukkigere wolven en mensen.
Een zacht briesje speelde met de servetten op tafel en streek langs mijn koude neus. Het herinnerde me eraan hoe erg ik genoot van het frisse herfstweer in dit deel van Virginia. Om de een of andere reden voelde het altijd gezonder voor me.
Ik haalde de aardbei van de bodem van mijn glas. Ik stopte hem in mijn mond en rolde hem over mijn tong. Ik liet de laatste druppels sap en alcohol eruit lopen voordat ik hem tussen mijn tanden fijnbeet.
Temidden van al dit drama dacht ik er in ieder geval nog aan om mijn vitamine C binnen te krijgen.
Opeens viel mijn oog op een persoon. Deze bewoog sneller dan de rest van de mensen op straat.
Het was een man.
Hij droeg een trenchcoat.
En hij verstopte iets onder zijn jas.
Mijn hart begon sneller te kloppen. Er schoot adrenaline door mijn hele lichaam.
Ik leunde naar voren. „Michelle, sta op.“
„Ja, een tel.“
„Nee, sta nu meteen op!“ riep ik.
