Dark Souls MC
Autorzy
Emily Dash
Lektury
15.3K
Rozdziały
33
Ellie i Colt dorastają ramię w ramię, budując rodzinę z łączących ich blizn, ryku silników i bezgranicznej lojalności. Jako najlepsi przyjaciele w hermetycznym klubie motocyklowym znają każde swoje spojrzenie, każdy nawyk i każde ryzyko. Jedna lekkomyślna noc zmienia rytm wszystkiego, zmieniając znane poczucie komfortu w elektryzujące napięcie.
Ellie balansuje między tęsknotą a strachem przed utratą jedynego domu, któremu ufa, podczas gdy Colt zmaga się z poczuciem winy, pożądaniem i rozproszeniami, których nigdy nie planował. Zasady klubu zaczynają uwierać, niebezpieczeństwo jedzie tuż za nimi, a emocje rozgrzewają się mocniej niż chrom w letnim słońcu.
Gdy miłość zmienia pas, czy przyjaźń przetrwa tę jazdę?
Rozdział 1: Spieprzone
ELLIE
„Ogarnij się, kurwa” mruczę do siebie, otwierając drzwi mojej kawalerki. Rzucam ogromną torbę pełną zeszytów i praktycznie rzucam się w stronę łazienki. Drzwi zatrzaskują się za mną z głuchym kłapnięciem.
Kurki prysznica skrzypią, gdy odkręcam wodę. Buty uderzają o ścianę, kiedy je zrzucam z nóg, szybko pozbywając się ubrań. Wydaje mi się, że słyszę, jak otwierają się drzwi do mojej sypialni, ale nie jestem pewna. Zamiast sprawdzać, ściągam pierścionki i naszyjnik, po czym wchodzę pod parzący strumień wody.
Gdy gorąca woda mnie oblewa, moja twarz się wykrzywia i łzy zaczynają płynąć, mieszając się z wodą z prysznica. Zwijam się w sobie, zakrywając twarz dłońmi, i tłumię szloch.
Słowa Davida zrywają się do ataku, jakby tylko czekały na szczelinę w mojej obronie.
„Jesteś po prostu taka… nie wiem, zimna? Znaczy, wszystkim innym dziewczynom, z którymi to robiłem, zawsze dochodziły za każdym razem.”
„Po prostu chciałbym, żebyś była bardziej entuzjastyczna, kiedy masz mojego fiuta w ustach, to wszystko.”
„Słuchaj, to pewnie tylko ja jestem dziwny, okej? Na pewno w końcu się nauczysz.”
„Nie mówię, że tego nienawidzę! Mówię tylko, że mogłabyś być bardziej otwarta na próbowanie nowych rzeczy, to wszystko.”
To wszystko. Prawie każdą krytykę kończył słowami „to wszystko”, a ja siedziałam jak jakiś głupi, skopany szczeniak, niemal hiperwentylując, myśląc, że to ja wszystko zjebałam.
Lęk przed odejściem Davida był nieprzyjemnym ciężarem na mojej piersi. Najwyraźniej jestem beznadziejna w seksie i w jakiejkolwiek aktywności seksualnej, przynajmniej według Davida. Więc oprócz poczucia, że nie wystarczam emocjonalnie, czułam też ukłucie świadomości, że najwyraźniej jestem do dupy w sprawianiu komuś fizycznej przyjemności.
To nie jest logiczne. Nigdy, kurwa, nie jest. Gdybym myślała logicznie, zdałabym sobie sprawę, że David wcale nie jest takim wspaniałym trafem, za jakiego się uważa. Czy nie rozważałam poważnie zerwania z nim jeszcze tydzień temu? Ale teraz, gdy role się odwróciły, to ja jestem w defensywie, zastanawiając się, co jest ze mną, kurwa, nie tak.
Więc jakie fakty znam?
David jest w mojej lidze. Jest atrakcyjny, ale nie tak atrakcyjny jak Colt czy Brick. Pracuje w firmie technologicznej, nieźle zarabia, a przez ostatnich kilka miesięcy myślałam, że między nami świetnie się układa.
Aż do dzisiejszego wieczoru. Aż do momentu, gdy siedzieliśmy na jego kanapie i próbowałam mu obciągnąć, kiedy on mnie zatrzymał.
Zatrzymał mnie w połowie, schował wciąż twardego fiuta z powrotem do spodni, posadził mnie na kanapie, a potem zaczął tłumaczyć, dlaczego go to nie kręciło. Co mogłam zrobić lepiej. A potem wygrzebał inne sytuacje, w których uważał, że też nie było jakoś rewelacyjnie.
Kiedy mnie lizał, wiedział, że udawałam orgazm. Nie chciał się chwalić, ale zawsze dostawał świetne komplementy za to, jak potrafi doprowadzić kobietę do orgazmu ustami.
Okej, więc nie doprowadzał mnie do orgazmu bez mojej pomocy. Zwykle musiałam mu pomagać, ale miałam dokładnie dwóch innych partnerów seksualnych i żaden z nich nigdy nie narzekał, kiedy to robiłam. W sumie Seth powiedział, że uważa to za gorące.
Opieram się o kafelkową ścianę, kolana mi się trzęsą, więc osuwam się, aż siadam pod strumieniem wody.
A potem wisienką na rożku gównianych lodów, jakim był ten dzień, było to, że znowu wyskoczył z tematem anala.
Fuj. Po prostu nie.
David nalegał, że mi się spodoba, jeśli pozwolę mu „powoli mnie do tego przyzwyczaić”. Miał specjalny żel i tak mnie nakręci, że „będę go o to błagać” w krótkim czasie. W tym momencie dosłownie mnie zamurowało. Nie mogłam tego znieść. Ręce mi się trzęsły. Wiedziałam, że nie mam ani grama krwi w twarzy, i czułam, że zaraz zwymiotuję.
Więc zrobiłam to, w czym jestem najlepsza. Uciekłam. Spierdalałam stamtąd jak najszybciej.
Na początku w samochodzie byłam w szoku, który szybko przerodził się w słuszny gniew.
Jak on, kurwa, śmiał?
Udało mi się utrzymać tę złość przez całe pięć minut, po czym staczałam się w totalny wstyd i niepewność.
Naprawdę jestem aż taka beznadziejna? Czy robię coś źle? Czy za dużo się masturbuję? To znaczy, mieszkam z gorącymi motocyklistami. Widuję ich codziennie, i choć ich charaktery pozostawiały wiele do życzenia, sam widok wystarczył, żeby napędzić libido każdej kobiecie.
Oczywiście, że rozładowywałam napięcie, kiedy robiło się za duże. Nie żebym miała czas na związki albo jaja, żeby poderwać jakiegoś losowego faceta i przywlec go tutaj na jednorazową przygodę. Nie wspominając o tym, że gdybym spróbowała, Colt dostałby tętniaka.
I to właśnie było sednem mojego problemu.
Coltrain Shepherd. Mój wróg z domu zastępczego, który stał się moim najlepszym przyjacielem.
Colt, który mierzył ponad metr osiemdziesiąt i miał bujne, ciemne kasztanowe włosy, które nosił w nieładzie, z najpiękniejszymi lokami, za które oddałabym wszystko; długie, gęste rzęsy — co szczerze mówiąc, też nie było, kurwa, fair — i żywe brązowe oczy, przy których od razu czułaś się spokojnie.
Przez ostatnie siedem lat zdążył wstąpić do wojska, odsłużyć pięć lat — ostatnie trzy w jednostkach specjalnych — i jakoś armia zamieniła go z chuderlaka w masywny stos mięśni i gorącości.
Zna wszystkie moje sekrety. Kiedy tworzy się więź w domu zastępczym, zostaje z tobą na zawsze. Kiedy wyjechał do wojska, pisałam do niego co tydzień. Pisałam do niego podczas szkolenia podstawowego i potem podczas szkolenia specjalistycznego. Pisałam, kiedy wysłali go do Niemiec, a potem gdy był na misji w Afganistanie. Wszystkie trzy tury. Dzwonił do mnie przy każdej okazji.
Dzięki Coltowi mogłam sobie pozwolić na naukę w lokalnym college'u. Pomógł mi opłacić czesne, żebym zdobyła dyplom. Kiedy stacjonował w Carson, zanim odszedł ze służby, przyjechał swoim wielkim Fordem F250 do Illinois i pomógł mi spakować moje graty, zabierając mnie ze sobą.
Kiedy dołączył do Dark Souls, polecił mnie Brickowi jako ich księgową, co nie wymagało wielkiego przekonywania. Wszystkie te paczki, które wysyłałam z przekąskami i kosmetykami, były dzielone między nimi. Brick, Colt, Nash i Rooster byli razem w Afganistanie.
Byli jak bracia, a ja byłam młodszą siostrą, która nigdy ich nie zawiodła ani jedną paczką. Snickersy? Proszę bardzo. Pięciokilowe worki Skittlesów? Już lecą. Specjalny dezodorant bez aluminium? Załatwione. Wyszukiwałam nawet rzadkie przekąski w internecie na te konkretne zachcianki w stylu „kurwa, tak tęsknię za domem”.
To wszystko dzięki Coltowi jestem tutaj — mieszkam w zajebistym mieszkaniu z widokiem na góry i pracuję w robocie, którą kocham.
Aha, i jestem w nim zakochana od osiemnastego roku życia. To też.
Znaczy, przez większość czasu, kiedy nie zachowuje się jak dupek, kocham go. Kiedy jest dupkiem, poważnie się nad tym zastanawiam, bo potrafi być cholernie irytujący.
Ugh, i wiem, że teraz tam jest. Wiem, że siedzi w moim pokoju, czekając, aż wyjdę, bo to było dziwne, że po prostu wbiegłam po schodach i nie powiedziałam mu ani słowa, kiedy wróciłam.
Ma ten dziwny instynkt i po prostu wyczuwa, kiedy coś jest nie tak. Nie ma znaczenia, czy jestem w tym samym pokoju, czy po drugiej stronie oceanu. Rozmowy zagraniczne do Niemiec nie były tanie, ale on zawsze wiedział, kiedy kłamię i mówię, że jest okej. Zawsze potrafił wyczuć, kiedy byłam przygnębiona albo zestresowana.
Najważniejsze było to, że przez ostatnie siedem lat byliśmy ja i Colt przeciwko całemu światu. Był jedyną stałą w moim życiu. Moim najlepszym przyjacielem. I nie interesowałam go w żaden inny sposób. Byłam młodszą siostrą, której nigdy nie miał. Byłam jego „wybraną” rodziną.
To wiele dla mnie znaczyło, kiedy to mówił. Naprawdę. Ale czasami czułam się przez to, jakbym miała pięć centymetrów wzrostu, bo jedyne, czego chciałam, to żeby na mnie spojrzał, naprawdę na mnie spojrzał, i zobaczył, że kocham go mocniej. Że jestem równie pożądana jak jakaś puszczalska klubowa zdzira na imprezie.
A potem, gdy tylko miałam takie myśli, chowałam je głęboko, głęboko w sobie, bo kurwa, jakie to samolubne? Kocham Colta. Wcześnie się nauczyłam, że nikt w twoim życiu, w żadnej roli, nie ma gwarancji, że przy tobie zostanie. Nikt. Nawet rodzina.
Colt jest moim jedynym wyjątkiem.
Zanim zrobię sobie jeszcze gorzej i on spróbuje wpaść do łazienki siłą, kończę swój prysznicowy festiwal żalu. Myję się szybko i próbuję dyskretnie wydmuchać nos tak, żeby nie usłyszał przez drzwi, ale jestem prawie pewna, że mi się to nie udaje.
Na ostatnie kilka sekund odkręcam zimną wodę, podskakując pod lodowatym strumieniem, ale mimo wszystko trzymam twarz pod nim, próbując zmniejszyć czerwoność i opuchliznę od płaczu.
Kiedy wychodzę i owijam się szlafrokiem, uświadamiam sobie, że w tym szalonym pędzie nie wzięłam ani piżamy, ani bielizny. Więc kręcę tylko głową, chwytam szczotkę i otwieram drzwi łazienki, żeby zobaczyć Colta siedzącego na brzegu mojego łóżka.
I nie wygląda na zadowolonego.
