Zakochana w braciach mafii Księga 3
Autorzy
Meghann Crane
Lektury
19.8K
Rozdziały
21
Dwa lata po tym, jak Kyle ją uratowała, Violet ma dom w rodzinie Volkovów i mężczyznę, który ją uwielbia – Anatolija. Jednak koszmary nie ustają, a gdy powraca ojciec, przed którym uciekła, Violet nie zamierza chować się za plecami mężczyzn, którzy ją kochają. Zdeterminowana, by zmierzyć się z przeszłością na własnych warunkach, rzuca się prosto w paszczę niebezpieczeństwa i odkrywa sekret, który łączy jej rodzinę z największą stratą Anatolija.
Rozdział 1
Książka 3: Uratowała mnie mafia
„W porządku, moja liubov. To tylko sen”, powiedział Anatolij.
Minęły dwa lata odkąd Kyle uratował Violet i została przyjęta do rodziny Volkov.
Minęły dwa lata, a koszmary wciąż nie ustawały.
„Przepraszam”, powiedziała.
„Nie ma za co przepraszać. Chciałbym tylko wiedzieć, jak ci pomóc”.
Violet nie chciała przyznać się do tego Anatolijemu, ale było jej wstyd. Czuła się słaba z powodu tych koszmarów. Nie chciała, żeby się nad nią litował lub patrzył na nią inaczej.
Nienawidziła też przyznawać, że jej rodzina była powodem koszmarów.
„Mam ci coś przynieść?”.
„Możesz mnie po prostu przytulić?”.
Anatolij przyciągnął Violet do siebie i trzymał ją mocno w ramionach, gdy leżeli na łóżku. Jej włosy były wilgotne od potu, a serce chciało wyrwać się z piersi.
„Gdybyś komuś powiedziała, może by przestali”, zasugerował.
„Wątpię”, wyszeptała.
Violet wiedziała, że nie będzie w stanie zasnąć, ale lubiła być w ramionach Anatolija. Sprawiał, że czuła się bezpiecznie.
Leżała, rysując palcem kółka na jego klatce piersiowej, myśląc o ich pierwszym spotkaniu. Nie zwracała na niego uwagi, dopóki nie wrócili do domu Volkovów.
Na początku się go bała, ale szybko zdała sobie sprawę, że nie jest kimś, kogo należy się bać… a przynajmniej kimś, kogo ona nie musi się bać.
Nie szukała związku, chciała trzymać się z dala od mężczyzn. Anatolij pociągał ją i zgodziła się spędzać z nim czas, a potem z nim zamieszkać.
Nie żałowała tego. Zaopiekował się nią, a ona się w nim zakochała.
Ale nie mogła zapomnieć o przeszłości. Nie mogła zostawić za sobą wspomnień, które nawiedzały jej sny, ponieważ mogły znów stać się realne.
„Anatolij?”, wyszeptała, przesuwając dłoń w dół jego torsu i pod pasek jego bokserek. „Potrzebuję cię”.
Chciała poczuć coś innego niż strach. Musiała znaleźć sposób na rozproszenie umysłu, a seks zawsze stanowił dla niej idealne wyjście.
Anatolij odwrócił się, przewracając Violet na plecy. Jego ciało zapewniało pocieszający ciężar, którego pragnęła.
Owinęła ramiona wokół jego szyi, przyciągnęła jego twarz do siebie i pocałowała go.
Jego dłoń wsunęła się pod jej cienką koszulkę, obejmując jedną z jej piersi. Kiedy wziął sutek między palce i pociągnął, jęknęła.
Przerwał pocałunek, żeby zdjąć koszulkę i majtki Violet, a następnie swoje bokserki. Pocałował ją w uda, a następnie w okolice miednicy.
„Musisz mnie przelecieć, Anatolij”.
Przesunął swoje ciało w górę, aż znaleźli się w jednej linii i pchnął w nią mocno i szybko.
To była dla nich rutyna. Anatolij wiedział, że kiedy miała koszmary, będzie prosiła, żeby ją wziął. Zgodził się, bo to była jedyna rzecz, którą mógł dla niej zrobić.
Każde pchnięcie było mocniejsze od poprzedniego. Jedną ręką chwycił zagłówek, podczas gdy druga podtrzymywała jego ciężar, gdy dodawał więcej siły do swoich pchnięć.
Łóżko uderzało o ścianę przy każdym ruchu.
Anatolij niczego nie powstrzymywał. Zdobył Violet i zaczął władać jej ciałem, podczas gdy ona jęczała pod nim.
Wystarczyło jeszcze kilka pchnięć, żeby uwolnił się głęboko w niej, a jego ciało napięło się, gdy pochłonął go orgazm.
Jego ciało powoli się rozluźniło, gdy Violet usunęła paznokcie z jego pleców. Zamknęła oczy, żeby przez chwilę się uspokoić. Czuła się winna, jakby wykorzystała Anatolija.
„Przepraszam”, wyszeptała.
Anatolij pocałował ją w usta, po czym zsunął się z niej.
„Nie przepraszaj. Chcę pomóc w każdy możliwy sposób”.
Zawsze czuła się winna, gdy chodziło o Anatolija. Zawsze się o nią troszczył i czynił ją swoim priorytetem.
„Jesteś głodna?”, Anatolij zapytał, gdy się ubierał.
„Tak”.
„Nie spiesz się ze wstawaniem. Śniadanie będzie na ciebie czekać na dole”.
„Pozwól mi coś ugotować. Minęło trochę czasu, odkąd pozwalałeś mi gotować”.
„W porządku. Daj mi znać, kiedy będzie gotowe. Będę w biurze, porozmawiam z Maxem i Dimitrim”.
Mieszkali na tej samej posesji co Max, Dimitri i Kyle. Domek gościnny z tyłu był wygodny do pracy.
Ponieważ Anatolij miał być w głównym domu, Violet zdecydowała, że przygotuje śniadanie dla wszystkich i przeszła przez podwórko do głównej kuchni.
Będzie miała zajęcie, a widok dzieci Kyle zawsze ją uszczęśliwiał.
„Wcześnie wstałaś”, powiedziała Kyle, gdy wzięła Antona z jej ramion.
„Nie mogłam spać, a Anatolij musiał wstać do pracy”.
„Nienawidzę tego, jak wcześnie zaczyna dzień. Mają ludzi, którzy mogą kierować organizacją za nich”.
„Wolą być jej częścią. Przynajmniej Anatolij. Myślę, że to kwestia kontroli”.
Violet poruszała się po kuchni, zbierając rzeczy potrzebne do przygotowania śniadania. Miała trudności z patrzeniem na Kyle, ponieważ nie chciała, żeby wyczuła, że coś jest nie tak.
„Czy nadal ma problemy z żołądkiem?”, zapytała Violet, patrząc na Antona.
„Nie, odkąd przestałam jeść nabiał. Ma nadwrażliwość na nabiał i jeśli chciałam kontynuować karmienie piersią, musiałam przestać go spożywać.
„Nie zdawałam sobie sprawy, że nie jesz nabiału. Zrobię ci jajecznicę bez sera”.
„Czy wszystko w porządku, Violet?”.
„Wszystko jest w porządku”, odpowiedziała Violet.
„Jesteś pewna? Wyglądasz na rozkojarzoną”, naciskała Kyle.
„Nie spałam dobrze ostatniej nocy”.
„Miałaś kolejny koszmar?”, zapytała Kyle.
Violet westchnęła, nienawidząc tego, że Kyle wiedziała o jej problemach. Anatolij prawdopodobnie powiedział Maxowi i Dimitri, którzy powiedzieli Kyle.
„Nie ma się czego wstydzić. Po tym wszystkim, co stało się z Canninem, przez jakiś czas miałam koszmary, zwłaszcza gdy myślałam, że dziecko, które noszę, jest jego”.
„Nie byłam pewna, czy mogłabym zatrzymać dziecko, gdyby okazało się, że jest jego”, kontynuowała Kyle.
„To nie to samo”, powiedziała Violet.
„Nie wiem, co ci się stało i dlaczego wciąż się tym przejmujesz. Mówię tylko, że to normalne. Nie ma się czego wstydzić”.
Violet gotowała w ciszy, nie odpowiadając Kyle. Była najlepszą przyjaciółką Violet i miała wyrzuty sumienia, że się jej nie zwierzyła.
Ale nie chciała, żeby wiedziała o jej przeszłości i o tym, jak okropna była jej rodzina.
Wystawienie na aukcję było tylko wierzchołkiem góry lodowej, jeśli chodzi o jej rodzinę.
Gdy skończyła przygotowywać śniadanie, podeszła do biura Volkov, żeby dać im znać, że śniadanie jest gotowe. Zanim zapukała, wyłapała fragment rozmowy, który sprawił, że się zatrzymała.
„Miała kolejny koszmar i wciąż nie chce o nim mówić. Dostaję tylko przypadkowe informacje, kiedy mówi przez sen”, powiedział Anatolij.
„Wiem, że chodzi o jej ojca i sposób, w jaki ją traktował, ale nie mam żadnych innych informacji”.
„Czy znowu poprosiła cię o seks?”, zapytał Max.
„Tak, uwielbiam z nią być, ale inicjuje to tylko wtedy, gdy trzeba ją rozproszyć. Będę dawał jej to, czego chce, ale część mnie czuje się wykorzystana”, odpowiedział Anatolij.
„Może powinieneś usiąść i powiedzieć jej, jak to na ciebie wpłynęło. Może się otworzy, gdy zrozumie, że nie jesteś na to odporny”, zasugerował Dimitri.
„Pracuję nad czymś, co mam nadzieję pomoże mi zrozumieć”, powiedział Anatolij.
„Czy ma to związek z tym, o co nas pytałeś?”.
„Tak. Mam nadzieję, że pomoże mi to znaleźć sposób, żeby pomóc jej na dobre, żeby mogła zapomnieć o przeszłości i żyć dalej”.
Violet wzięła głęboki oddech i uśmiechnęła się, pukając do drzwi. „Śniadanie jest gotowe. Kyle i dzieci są już w kuchni”.
Anatolij podszedł do Violet i pocałował ją, po czym podziękował i chwycił ją za rękę.
Ale zamiast cieszyć się jego dotykiem, mogła myśleć tylko o tym, co planował Anatolij i czy zmusi ją do zmierzenia się z przeszłością, kiedy jedyne, co chciała zrobić, to o niej zapomnieć.
