Brat jej najlepszej przyjaciółki
Autorzy
Roanna Hinks
Lektury
17.9K
Rozdziały
37
Po rozstaniu Harmony zatrzymuje się u swojej najlepszej przyjaciółki, licząc na pocieszenie, odrobinę chaosu i absolutnie żadnych niespodzianek. Tym, czego się nie spodziewa, jest Noah – brat, którego uwielbia nienawidzić – czekający na kanapie z tym swoim irytującym uśmieszkiem. Ich dni wypełnia przekomarzanie, iskrzenie i chwile, które przeciągają się odrobinę zbyt długo. Noah wydaje się teraz inny: spokojniejszy, lecz bardziej zuchwały, a Harmony nie jest pewna, czy to czyni go bardziej niebezpiecznym, czy też bardziej kuszącym. Wspólne mieszkanie zaciera dawne granice, a pożądanie wkrada się w ich życie poprzez śmiech i długie noce. Pod warstwą żartów ich uczucia zaczynają rosnąć i się zmieniać. Czy to tylko czysta chemia, czy coś, do czego żadne z nich nie jest gotowe się przyznać?
Rozdział 1: Chłopak, przed którym uciekłam
HARMONY
Oparłam się w fotelu, ściskając kieliszek czerwonego wina i wpatrując się w ekran Kindle'a. Zaczęłam czytać nową serię książek, o której wspomniała mi Sawyer, moja najlepsza przyjaciółka. Właśnie wciągałam się w lekturę, kiedy drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem. Podniosłam wzrok i zobaczyłam Noaha, starszego brata Sawyer, wchodzącego chwiejnym krokiem.
Patrzyłam, jak mruczy coś pod nosem przy drzwiach, po czym zamyka je przed kimś, z kim najwyraźniej spędzał wieczór.
Oparł się o drzwi, wziął głęboki oddech i odwrócił się, aż jego wzrok spotkał się z moim. Podskoczył do tyłu i zmierzył mnie groźnym spojrzeniem, co tylko sprawiło, że kącik moich ust uniósł się w uśmiechu. Po kilku drinkach był taki nerwowy.
„Kurwa, Harm” – mruknął, używając przezwiska, które nadał mi, gdy miałam sześć lat. „Powinnaś nosić dzwonek albo coś, żebym cię słyszał.”
Zmierzyłam go wzrokiem. Typowy Noah Vaughn. Wszystko odwracał tak, jakbym to ja była problemem.
„No proszę, czyż to nie ten dupek, który…” – zaczęłam mruczeć, ale Noah pokręcił głową i mi przerwał.
„Nic nie mów” – powiedział, przez co zmarszczyłam brwi, a on zrzucał buty. „Jestem za pijany, żeby mnie to obchodziło.”
Nic nie powiedziałam, nienawidząc faktu, że te słowa — że go to nie obchodzi — trochę mnie zabolały. Odkąd pamiętam, podobał mi się, ale on jasno dawał do zrozumienia, że nigdy nie był mną zainteresowany. Patrzyłam, jak Noah zmierza w stronę schodów.
„Gdzie jest Sawyer?” – burknął, próbując postawić stopę na pierwszym stopniu, ale chybił i uderzył się w palec.
Kąciki moich ust uniosły się w uśmieszku. Starałam się nie roześmiać, gdy z jego ust popłynął potok przekleństw.
Jego oczy znów spoczęły na mnie, a brwi się ściągnęły. „Nawet mi się nie waż śmiać, Harm” – wycedził przez zęby, po czym odwrócił się i ruszył do najbliższego fotela.
Obserwowałam każdy jego ruch, a uśmieszek znikł z moich ust. Nie podobało mi się, że teraz zamierzał działać mi na nerwy. Usiadł w fotelu naprzeciwko mnie, odchylając głowę na oparcie i zamykając oczy.
Odchrząknęłam, odstawiając kieliszek z winem obok siebie i spojrzałam na niego, gotowa odpowiedzieć na pytanie o jego siostrę i moją najlepszą przyjaciółkę. „Sawyer wzięła dodatkową zmianę w klubie” – powiedziałam, co sprawiło, że otworzył oczy i wpatrzył się we mnie. „Powinna być w domu za godzinę.”
Noah nic nie powiedział. Po prostu się na mnie patrzył.
Czując się trochę dziwnie w tej ciszy, podciągnęłam nogi na kanapę. Sięgnęłam po polarowy koc leżący na oparciu i narzuciłam go sobie na nogi.
„Powinnaś zacząć nosić spodnie” – wypalił Noah, od czego się spięłam. „Jest za zimno na szorty.”
„To nie twoja sprawa, co noszę” – warknęłam, wiedząc, że na tym koniec mojego przebywania w jego towarzystwie na dziś wieczór. „Czemu w ogóle jesteś tak pijany? Myślałam, że mówiłeś, że zostajesz dziś u Isaaca?”
„Poderwał kogoś” – mruknął i znów zamknął oczy, opierając się o fotel. „Nie zamierzałem być trzecim kołem u wozu.”
„Myślałam, że lubisz tego typu rzeczy” – powiedziałam, ale pożałowałam tych słów, kiedy oczy Noaha otworzyły się gwałtownie i spotkały się z moimi.
„Serio?” – powiedział, prostując się i wpatrując się we mnie. „Aż tak nisko mnie oceniasz, Harm?”
Wzruszyłam ramionami. To właśnie słyszałam przez lata o tym facecie i jego przygodach. Wszyscy, którzy go znali, wiedzieli, jakie kobiety lubi i z kim się spotyka.
„Oceniam na podstawie tego, co widzę” – mruknęłam, odgryzając mu się, bo jego spojrzenie było nie do zniesienia. „Kiedyś przyprowadzałeś do domu masę różnych dziewczyn co weekend. Co się zmieniło?”
Noah nie powiedział nic, wbijając wzrok w moje oczy, ale szybko się opanował. „Czemu wciąż tu jesteś?” – burknął, wyraźnie poirytowany. „Myślałem, że idziesz na randkę ze swoim chłopakiem?”
Znieruchomiałam na sam dźwięk słowa chłopak. Sawyer najwyraźniej mu nie powiedziała, co się stało.
Otrząsając się z tych myśli, podjęłam grę. „Pracuje” – mruknęłam, zerkając na Kindle'a. Musiałam zmienić temat i odejść.
Opuściłam nogi z kanapy i zrzuciłam z nich polarowy koc. Wstając, przycisnęłam Kindle'a do siebie i spojrzałam na Noaha. „Idę spać” – wymamrotałam nagle. „Sawyer niedługo wróci.”
Między mną a Noahem nie padły już żadne słowa. Chwyciłam kieliszek wina i odeszłam, kierując się do pokoju, w którym się zatrzymałam.
Gdy tylko weszłam do środka, zamknęłam drzwi i odstawiłam kieliszek wina oraz Kindle'a na komodę. Odeszłam od drzwi. Chęć zagubienia się w książce dawno minęła.
Usiadłam na łóżku i zamknęłam oczy, opadając na plecy, próbując zebrać myśli. To, że Noah wspomniał o moim chłopaku, a raczej byłym chłopaku, było trudne do przełknięcia. Byłam z Flynnem dwa lata.
Dwa lata, których nigdy nie odzyskam.
Był czarujący i wydawało mi się, że to wszystko, czego szukam. Ale tak nie było. Wszyscy kochali Flynna — kogoś, kto zawsze był przy tobie, kto chętnie chodził z tobą na rodzinne uroczystości. Ale po sześciu miesiącach się zmienił.
Zaczął mi mówić, z kim powinnam się zadawać i co nosić. Myślałam, że tak po prostu robią chłopacy, bo to był mój pierwszy poważny związek.
Sprawy się pogorszyły, kiedy zaczął sprawdzać mój telefon — z kim pisałam i z kim rozmawiałam. Nie mogłam rozmawiać z żadnymi chłopakami ani nawet się z nimi przyjaźnić. Jeśli jakiś facet na mnie spojrzał albo poświęcił mi uwagę, to był problem.
Ciągle zaglądał do mojego telefonu, chcąc wiedzieć o wszystkim. Musiałam nawet usunąć swoje media społecznościowe, bo nie znosił, kiedy ktokolwiek się do mnie odzywał. Czułam się uwięziona we własnym związku i własnym życiu.
Flynn stwarzał też problemy w mojej pracy — pojawiał się i robił sceny, przez co zostałam zwolniona, bo szef nie chciał żadnych dramatów w miejscu pracy. I trudno mu się dziwić. Jedno trzeba Flynnowi przyznać — nigdy nie był wobec mnie fizycznie agresywny. To słowa i zachowanie robiły swoje.
Pisanie z facetami było zakazane, a spódnice i wszystko, co krótkie, nie wchodziło w grę. To samo z dekoltami. Wszystko, co nosiłam, musiało przejść przez niego.
Najgorsze było to, że zaczął mnie izolować od wszystkich. Ten człowiek wiedział, jak skłócać mnie z ludźmi, na których mi zależało, włącznie z moimi rodzicami. Ograniczał to, co mogłam robić i co mogłam mówić.
Jeśli nie podobał mu się sposób, w jaki z kimś rozmawiałam, kłamał, podsuwając im zmyślone fakty. Siedziałam cicho, aż sytuacja wymknęła się spod kontroli. Wtedy wiedziałam, że muszę odejść.
Nigdy tego Sawyer nie powiedziałam, ale tej nocy, kiedy od niego uciekłam i płakałam u niej, opowiadając o tym, co się między nami działo, tak naprawdę to był wieczór, kiedy przejrzałam jego telefon. Na ekranie wyskoczyła wiadomość od kogoś, kogo znałam aż za dobrze: Nikki.
To była kobieta z jego przeszłości, o którą mówił, że nie muszę się martwić. Ale wiadomość, którą od niej dostał, sprawiła, że chciałam go zabić za to, co mi zrobił.
W wiadomości było jej zdjęcie w bieliźnie, a pod spodem tekst.
Nikki
Daj znać, jak zostawisz tę nudziarę i wpadnij do mnie, żebyś mnie wyruchał jak tamtej nocy.
To był dla mnie koniec. Ale wiedziałam, że muszę poczekać i tak właśnie zrobiłam. Obserwowałam go jak jastrząb, kiedy wyszedł spod prysznica i od razu sięgnął po telefon. Wtedy zobaczyłam ten błysk w oku tego zdradzieckiego dupka.
Był szczęśliwy. Ale kiedy na mnie spojrzał, powiedział, że musi iść — coś o pracy, że jego posada wisi na włosku.
Napisał odpowiedź i ją wysłał. Potem rzucił telefon na łóżko i poszedł do garderoby, żeby się ubrać. Wiedząc, że nie mam czasu, szybko zerknęłam na odpowiedź, bo ekran telefonu wciąż się świecił. Zdążyłam przeczytać, zanim zgasł.
Jego słowa wywołały we mnie jednocześnie mdłości z wściekłości i ból.
Flynn
Nie przejmuj się tą grubą suką, kochanie. Mam ją owiniętą wokół palca. Dziś znowu kolacja na jej koszt, bo wypłaciłem kasę.
Zanim odłożyłam telefon, Nikki wysłała emotikony ze śmiechem i dopisek.
Nikki
No przynajmniej do czegoś się nadaje.
Rzuciłam telefon z powrotem na łóżko, bo usłyszałam, że Flynn się rusza, co oznaczało, że zaraz wyjdzie z garderoby. Odsunęłam się i szybko weszłam pod prysznic. Zamknęłam drzwi, a kiedy upewniłam się, że nic nie słychać, wszystko, co tłumiłam, wyrwało się ze mnie jak fala.
Wtedy wiedziałam, że muszę się stamtąd wydostać. Ten człowiek mnie zniszczył, poróżnił mnie nawet z rodzicami, więc nie mogłam liczyć na ich pomoc. Ale była jedna osoba, która przy mnie została, i to była Sawyer, moja najlepsza przyjaciółka.
Przejrzała te bzdury i próbowała mi pomóc, ale za każdym razem, gdy to robiła, sytuacja z Flynnem się pogarszała. Stało się jasne, że muszę ukrywać naszą przyjaźń.
Ale dla mnie i dla niej to było w porządku. Znałam jej numer na pamięć i tamtej nocy zadzwoniłam do niej, żeby opowiedzieć, co mi się przydarzyło. Pominęłam część o Nikki i to, że mnie zdradza, bo nie chciałam jej współczucia.
Po godzinie opowiadania jej o wszystkim odłożyłam telefon. Nie zajęło mi długo podjęcie decyzji, co robię dalej — odchodzę od Flynna jeszcze tej nocy.
Kiedy jechała po mnie, spakowałam wszystko, co zdążyłam, i od tamtej pory mieszkałam u niej. Otworzyłam oczy, czując samotną łzę spływającą po policzku, i wpatrywałam się w sufit, wciąż to wszystko przetrawiając. Usiadłam z powrotem i jedyne, o czym mogłam myśleć, to jak szybko udało mi się spakować.
Tamtej nocy zabrałam tylko to, co niezbędne, i wyszłam. Flynn nie napisał do mnie ani razu, więc nie wiedział, co zrobiłam. Następnego dnia wróciłam, żeby spakować resztę rzeczy, zanim wrócił do domu.
Z Sawyer pracowałyśmy przez cały ranek, pakując moje rzeczy do pudełek. Ale przyjechała swoim rozklekotanym samochodem, który był za mały na wszystkie kartony, więc musiałam zostawić jakieś cztery pudła.
A kiedy Flynn się dowiedział, że się wyprowadziłam, krzyczał i żądał, żebym wróciła do domu. Nigdy mu nie powiedziałam o jego zdradzie. Nigdy nie przyznałam, że wiem, co robił.
Wyciąganie pieniędzy zaczęło się, kiedy zamieszkaliśmy razem. Od czasu tego, co Flynn zrobił mi psychicznie, byłam cały czas w napięciu. Miałam się z nim dziś spotkać, żeby odebrać resztę swoich rzeczy, ale ten dupek nawet się nie pojawił.
Sawyer była moją ostoją przez to wszystko i nie tylko. Kiedy się do niej wprowadziłam, powiedziała mi, że Noah czasami u niej nocuje. Szybko jednak zorientowałam się, że to nie było „czasami” — mieszkał tu praktycznie od momentu, kiedy się u niej pojawiłam.
Jak ta chodząca bomba zegarowa, jaką był, nie wiedział, co się ze mną działo, i chciałam, żeby tak zostało. Opadłam z powrotem na łóżko i leżałam, wpatrując się w sufit.
Sen w końcu przyjdzie, ale najpierw musiałam oczyścić głowę ze wszystkich demonów, które w niej siedziały, głównie z Flynna. Nienawidziłam tego człowieka, a przez niego wciąż próbowałam odbudować relacje z rodziną i przyjaciółmi.
Izolacja sprawiła, że wszyscy się ode mnie oddalili. Wiedziałam, że Flynn musiał im nagadać różnych rzeczy, żeby wyglądało na to, że to ja je powiedziałam. Ale gdyby naprawdę mnie znali, zauważyliby różnicę.
Nie mogłam jednak teraz tkwić w przeszłości. Musiałam odbudować swoje życie od nowa. Sawyer sugerowała, żebym powiedziała rodzicom, co się wydarzyło, ale nie chciałam, żeby ktokolwiek mnie żałował.
Byłam dorosłą babą, która potrafi pozbierać swoje życie, krok po kroku. Ale najpierw potrzebowałam pracy.
