Gideon (Polish) Tom 3
Autorzy
Nicole Riddley
Lektury
17,0K
Rozdziały
30
Layla, groźna lykanina, i jej partner Gideon, potężny wojownik, zostają wciągnięci w śmiertelnie niebezpieczną grę o przetrwanie, gdy odkrywają złowrogi spisek Baltazara Arystofanesa. Poruszając się po świecie pełnym wampirzych syren, odwiecznych waśni i ukrytych sojuszy, Layla musi zmierzyć się z przeszłością i chronić bliskich. Z niebezpieczeństwem czyhającym na każdym kroku, ich podróż prowadzi z pustyń Kalifornii do mistycznych krain wróżek i serca Etiopii. Czy uda im się pokrzyżować plany Baltazara i odnaleźć spokój, czy też wrogowie ich rozdzielą?
Lykanie i listy
LAYLA
Kiedy się budzę, Gideona już nie ma. Dotykam pościeli obok mnie, ale jest już chłodna.
To, w połączeniu z faktem, że słońce świeci jasno przez szparę w zasłonach, mówi mi, że nie jest już wcześnie.
Odwracam się w stronę pustego miejsca po nim i pozwalam, by moja dłoń przez chwilę wędrowała po jego poduszce. Mimo że jego ciepło zniknęło, jego zapach pozostał, a ja go wdycham.
Przeciągam się, pozwalając kręgosłupowi się naprężyć. Moje palce podwijają się, gdy wyciągam nogi. Następnie opadam z powrotem na pościel.
W ciągu tygodnia jestem przyzwyczajona do budzenia się sama – choć tego nie lubię. Gideon wstaje wcześnie, chętny i gotowy do pracy. Ja odczuwam mniejsze powołanie, ale energii mi nie brakuje.
Wstaję i ubieram się, zakładając koszulkę i parę legginsów treningowych.
Elektryczność pulsuje w moich żyłach, domagając się uwolnienia. Muszę coś zrobić – pójść pobiegać, zrobić kilka pompek albo… uderzyć w coś.
Wychodzę z naszej sypialni i kieruję się w stronę siłowni, którą pokazał mi Gideon, kiedy się wprowadziłam. W tamtym czasie nie zwracałam na nią większej uwagi; nigdy nie byłam zwolenniczką ćwiczeń.
Ale teraz czuję się, jakbym mogła walczyć z armią, a bez Gideona nie sposób się zmęczyć.
Apartament Gideona w Los Angeles jest ogromny. Ma to sens, gdyby się nad tym zastanowić – Gideon jest dużym lykanem i dlatego potrzebuje więcej przestrzeni.
Ale on jest ogromny w taki sposób, że nawet Gideon nie jest w stanie tego wszystkiego wykorzystać. Czasami, kiedy mówię, słyszę echo własnego głosu.
Ale z dużym apartamentem wiąże się wiele, wiele pokoi. Gideon pokazał mi je wszystkie, choć wciąż czasami zastanawiam się, czy nie natknę się na jego własny pokój zabaw w stylu 50 twarzy Greya.
Ale Christian Grey nie mógł się równać z Gideonem Archerem.
Drżę, gdy myślę o moim erasthai – ~jego ramionach, szerokich plecach, brązowych włosach. To szalone, jak zapiera mi dech w piersiach, nawet gdy go tu nie ma.
Gdy drzwi do siłowni się otwierają, zastanawiam się, jak często Gideon tu przychodzi. Nigdy nie widziałam go wchodzącego lub wychodzącego, choć wiem, że musi ćwiczyć, aby utrzymać taką sylwetkę.
Być może siłownia jest dla niego bardziej formalnością i woli pracować ze swoimi przyjaciółmi – Genesis jest twardzielką, jeśli chodzi o trening.
Zapala się światło, oświetlając duże pomieszczenie. Przestrzeń jest podzielona na obszary przeznaczone do biegania lub treningu siłowego.
Nie wiem, jak nazywają się te wszystkie ciężary i maszyny, ale wyglądają onieśmielająco.
Wiem, że z łatwością mogłabym je podnieść, ale uruchomienie maszyny… to wydaje się nieco bardziej skomplikowane.
Ale i tak nie po to tu jestem. Na środku pokoju wisi samotny worek treningowy. Podchodzę do niego, zaciskając palce.
Nie wiem, gdzie Gideon trzyma rękawice bokserskie, jeśli w ogóle je ma, i wątpię, by miał parę, która by na mnie pasowała. Zamiast tego po prostu uderzam w worek.
Moja pięść z satysfakcją uderza o materiał. Małe wstrząsy przebiegają przez moją skórę i ramię, ale nie jest to bolesne. Podnoszę rękę do twarzy i badam ją.
Kostki są trochę czerwone, ale przeżyję.
Uderzam w worek, raz po razie, utrzymując stały rytm. Worek kołysze się w przód i w tył po każdym uderzeniu – czasami muszę go ustabilizować, aby uderzyć go jeszcze raz.
Uderzając, wyobrażam sobie różne twarze na torbie, od tych, którzy po prostu mnie wkurzyli, po tych, którzy realnie próbowali mnie zabić – Kofi, Helen Aristophanes, Alistair Pembroke.
Wyobrażam sobie, jak każda z ich twarzy rozpada się, krwawi. Wyobrażam sobie, jak kości chrzęszczą pod moimi dłońmi, skóra pęka, a mokra krew spływa z ich twarzy na moje ręce.
Wkrótce moje uderzenia są szybsze i mniej powściągliwe. Krew uderza mi do uszu, a oddech jest coraz cięższy.
Pot spływa mi po plecach.
Uderzam w worek, a on odskakuje, trafiając mnie w brzuch.
Pozwalam, by pęd worka pchnął mnie na ziemię, powietrze ze mnie uchodzi. Ponownie trzymam dłonie przed twarzą – jeden z knykci na mojej prawej dłoni jest rozcięty.
Czerwień rozlewa się po grzbiecie mojej dłoni.
Moja lykanka ryczy z aprobatą. Zastanawiam się, jak mogę zmobilizować się do większego wysiłku.
GIDEON
Niebo jest dziś bezchmurne, a słońce świeci z pełną intensywnością. Nie mam gdzie się ukryć na bezlitosnej pustyni i wiem, że muszę to jakoś znieść. Kiedy wrócę do domu, wezmę zimny prysznic – i może przekonam Laylę, żeby do mnie dołączyła.
Kręcę ramionami, czując, jak po plecach spływają mi strużki potu. Moja koszulka jest czarna, więc pot nie jest widoczny, ale sprawia, że materiał przykleja się do moich ramion i brzucha.
„Gotowy, Gideon?” pyta Genesis. W jednej ręce trzyma pistolet i jest wyposażona w taki sam sprzęt wojskowy jak ja.
Jej długie włosy są splecione w warkocz, aby nie zasłaniały twarzy, a oczy są skupione. Po obu naszych stronach Serena i Constantine również są gotowi.
Patrzę przed siebie, obserwując duży budynek, który Alistair Pembroke kontrolował zaledwie kilka tygodni temu, zanim mój erasthai wyrwał ~mu gardło.
Kompleks wydaje się teraz pusty.
Zdjęliśmy sporą ilość wampirzych syren, gdy weszliśmy do środka, a następnie wsparcie pałacowe przybyło, by wykończyć resztę po naszej ucieczce, z krwią w ustach i pod paznokciami.
Nie spodziewamy się, że ktoś tam dziś będzie – nie przyjechaliśmy tu walczyć, tylko zebrać informacje – ale przezorny zawsze ubezpieczony.
Kiwam głową i wszyscy ruszamy sprintem do przodu, z bronią w pogotowiu.
Serena i Constantine jako pierwsi docierają do podwójnych drzwi i celują w nie bronią i latarkami.
Nie zaobserwowawszy żadnych oznak ruchu, wchodzą do środka. Genesis i ja zajmujemy miejsce z tyłu, pilnując ich pleców.
Pomimo rozległości terenu, szybko sobie z nim radzimy.
Chociaż częściowo jest to spowodowane bombami błyskowymi, które Serena i Constantine puszczają długimi korytarzami, nadstawiając uszu i czekając na jakiekolwiek okrzyki szoku.
Żaden z nich jednak nie dzwoni i wszyscy się odprężamy, choć nieznacznie.
„Gdzie najpierw?” pyta Constantine.
„Musimy sprawdzić laboratoria”, mówię, „żeby dowiedzieć się, jak wytwarzają wampirze syreny. Myślę też, że powinniśmy sprawdzić biuro Pembroke’a, czy nie ma tam czegoś przydatnego”.
„Gideon, może ty i ja zajmiemy się laboratoriami, a Serena i Constantine sprawdzą biuro?” zasugerowała Genesis.
Zmarszczyłem brwi. „Dlaczego?”
„Mam przeczucie, że zapach Pembroke’a nie będzie dla ciebie zbyt przyjemny” mówi Genesis.
Ma rację. Już czuję, jak krew się we mnie gotuje, a mój lykanin ryczy. Pomimo faktu, że ten drań nie żyje, mój lykanin wciąż pragnie wyplenić każdą jego cząstkę.
Porwał Laylę i próbował przetrzymywać ją jako zakładniczkę.
Nawet pomimo tego, że zdołała się z tego wykręcić, nie lubiłem o tym myśleć.
Była jednak część mnie, która martwiła się, że Layla wciąż jest w to wszystko wplątana.
Po części dlatego chciałem przeszukać biuro, aby spróbować uspokoić umysł, ale rozważałem w głowie słowa Genesisa.
Czy byłbym w stanie się skupić, gdy mój lykan będzie domagał się wyjścia na tak małej przestrzeni?
„W porządku”. Zwracam się do Genesis. „Sprawdźmy laboratoria”.
LAYLA
Niedaleko mieszkania znajduje się park, więc udaję się tam po zabandażowaniu ręki.
Wciąż mam zbyt dużo energii, a teraz, po moim pokazie siły na siłowni, jestem ciekawa, jak szybko mogę znów dać sobie wycisk.
Spokojnym tempem idę chodnikiem między ponad dziesięciopiętrowymi budynkami. Ludzie w strojach sportowych i roboczych mijają mnie po obu stronach.
Niektórzy ludzie mają psy na smyczach.
Przechodzę obok kobiety w niebieskich legginsach i okularach przeciwsłonecznych, z owczarkiem niemieckim przywiązanym do nadgarstka.
Pies obwąchuje mnie, przekrzywiając z zaciekawieniem głowę.
Nie mogę się powstrzymać przed zerknięciem na niego przez ramię, gdy już przejdę.
Nadal wpatruje się we mnie, prawie trochę nieufnie.
Hmm. Czy mógł wyczuć moją lykankę? A jeśli tak, to co sobie pomyślał? Jestem przyjacielem czy wrogiem?
Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, jak zwierzęta mogą zareagować na nas – lykanów, a nawet wilkołaki. Czy ktoś z mojego stada miał kiedyś psa lub kota? Nie mogę sobie przypomnieć.
Pamiętam, jak moje rodzeństwo i ja błagaliśmy o psa, gdy byliśmy młodsi, ale mój tata zawsze nam odmawiał.
Jest wiele rzeczy o moim gatunku, których nie wiem. A jeszcze mniej, jak się wydaje, o moich korzeniach. Może i urodziłam się bez wilka, ale to nie znaczy, że wilk nie był ze mną.
Dorastałam obok nich, biegałam, bawiłam się i siłowałm. A jednak… nic nie wiedziałam.
Czy to moja wina? ~Zastanawiam się. Myślę o tym, że kiedy wszyscy zorientowali się, że urodziłam się bez wilka, straciłam przyjaciół. Stałam się prawie jak parias.
Według mojej rodziny to był cud, że Kofi chciał się ze mną związać. To był taki cud, że nie zadali sobie trudu, by wziąć pod uwagę moje uczucia.
Czy naprawdę miałam związać się z wilkiem i nadal być trzymana z boku?
Przede mną pojawia się park. Na jego skraju znajduje się cienka asfaltowa ścieżka. Ktoś przejeżdża po niej na rolkach. Wchodzę na nią i zaczynam biec.
Rozciągam nogi, mięśnie w łydkach wydłużają się. To przyjemne uczucie. Nie mogę pozwolić sobie na pełny wybieg w środku parku, ale może przejdę przez zalesiony obszar i będę mogła naprawdę się popisać.
A jednak, gdy biegnę, adrenalina rośnie, a ja nie mogę przestać myśleć o wilkach, obok których dorastałam, i o lykance, którą teraz byłam. Co tak naprawdę wiedziałam o sobie – czy to w przeszłości, czy teraźniejszości?
Chcę się dowiedzieć.
Moje nogi pracują szybciej, a ręce kołyszą się na boki. Przyspieszam. Prawdopodobnie biegnę teraz szybciej niż normalny człowiek, ale nikt nie zwraca na mnie uwagi.
To prosty park ze stawem dla kaczek pośrodku.
Kątem oka widzę kilka rodzin zgromadzonych wokół stawu. Mała dziewczynka odrywa kawałki chleba, by rzucić je kaczkom.
Inna rodzina rozłożyła się na kocu piknikowym, rozdają sobie kanapki.
Mój żołądek burczy. Nie jadłam przed opuszczeniem mieszkania, ale wypieram to z pamięci. Nie czuję się nawet głodna; głównie jestem roztrzęsiona. Zjem coś po powrocie, ale teraz muszę biec.
Nieco z przodu znajduje się niewielki szpaler drzew, przez który podążam ścieżką. Gdy jestem już bezpiecznie skryta w otoczeniu kory i liści, uwalniam całą swoją moc.
Porzucam ścieżkę, przeskakując nad zwalonymi kłodami i przeciskając się między wąskimi przestrzeniami pni drzew. Moje stopy uderzają o ziemię, grunt jest twardy pod podeszwami.
Czuję, że żyję. Czuję się prawie tak dobrze, jak wtedy, gdy zabiłam Alistaira Pembroke’a, moje zmysły są wyostrzone, a na języku czuję smak wolności.
Ponieważ właśnie taka teraz jestem – wolna.
GIDEON
Laboratorium jest ciemne i duże. Cienka warstwa kurzu zaczyna się osadzać, ale nie minęło jeszcze wystarczająco dużo czasu, by wszystko pokryć. Świecę latarką na podłogę, szukając śladów stóp.
„Idę przejrzeć szafki” woła Genesis z drugiego końca pokoju.
„W porządku”, mówię, „sprawdzam, czy ktoś tu ostatnio był”.
„Mądrze”.
Wchodzę do laboratorium, wpatrując się w podłogę. Nic nie wydaje się niepokojące. Tak więc, gdy Pembroke upadł, operacja musiała zostać zamknięta.
Podnoszę wzrok i widzę przed sobą kilka stalowych stołów. Są na nich pasy do krępowania rąk i nóg, a obok jednego stołu stoi wózek z tacą i zwisającymi rurkami.
Podchodzę do niego ostrożnie, przyglądając mu się z zaciekawieniem. Czy w dniu naszego ataku byli w trakcie tworzenia nowej wampirzej syreny? Czy musieli zatrzymać się w połowie, by uciec? Czy oniuciekli?
Pałac nie mówił nic o braniu jeńców. Gdybyśmy mieli osobę odpowiedzialną za stworzenie potworów, z pewnością utrzymałaby ich przy życiu.
W takim razie twórca musiał uciec, być może wraz ze swoim stworzeniem.
Pod tym kątem, tak blisko stołu, widzę dużą plamę zaschniętej krwi. Jestem zaskoczony, że nie poczułem jej zapachu.
Moja latarka wędruje po stole. Krew zaczyna się na środku i rozlewa się po bokach i na podłogę.
Być może kreacja jednak się nie udała.
„Gideon!”
To Constantine. Odwracam się i wychodzę z laboratorium na korytarz. Constantine jest już w połowie drogi do mnie, gdy wychodzę przez drzwi, wymachując w rękach plikami papierów.
„Notatki?” pytam. „Czy jest tam napisane, jak udało im się stworzyć te rzeczy?”
„Nie” mówi Constantine, kręcąc głową. Wyciąga górną kartkę ze stosu i podaje mi ją. „Ale myślę, że Alistair Pembroke nie był jedyną osobą stojącą za stworzeniem wampirzych syren”.
Biorę papier i skanuję go. Moje oczy nie czytają jednak słów. Zamiast tego są przyciągane aż do samego dołu, do podpisu nadawcy – Balthazar Aristophanes~.
Ojciec Helen.
„Kurwa”.
Constantine kiwa głową. „Kurwa, rzeczywiście. Wygląda na to, że Baltazar dowiedział się o twoim udziale w śmierci Helen i nie był z tego powodu zadowolony”.
„Kurwa”, przekląłem ponownie. „Jak on się dowiedział?” Moje oczy ponownie kierują się na słowa, zmuszając się do przeczytania tego, co tam jest napisane.
Mój drogi Alistairze.
Piszę do ciebie ze smutną wiadomością – moja ukochana córka, Helen, nie żyje. A może powinienem powiedzieć, że została zamordowana.
Według moich źródeł, Gideon Archer, jej wieloletni towarzysz, odszedł od niej.
Wygląda na to, że chwilowo mu się znudziło i znalazł sobie nową zabawkę. Jeśli znasz Helen, wiesz, że nie lubi być odtrącana.
Nie mogę jej winić.
Ale Gideon jest człowiekiem, który dostaje to, czego chce i ucieka z tym, czego chce. Zamordował moją ukochaną córkę.
Potrzebuję twojej pomocy, mój drogi chłopcze.
Helen mówiła mi o tobie. Miło wspominała wasze wspólne chwile i powiedziała mi, że jesteś kimś, komu może zaufać. Mam nadzieję, że jesteś człowiekiem, w którym ja również mogę pokładać zaufanie.
Mam plan, Alistair.
Plan pomszczenia mojej córki. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, proszę, odpisz.
Do tego czasu
Balthazar Aristophanes.~
Moje nozdrza rozszerzyły się na ten list. Nowa zabawka?Jak Balthazar śmie mówić o Layli, o moim erasthai~, w ten sposób?
Z pewnością wiedział, czym ona jest dla mnie i wiedział, co to będzie oznaczać dla Helen, gdy się wtrąci.
Helen złamała zasady i zapłaciła za to cenę.
„To nie wszystko, Gideon” powiedział Constantine.
„Widzę” mówię, kiwając głową na papiery w jego rękach.
„To znaczy, tak, oczywiście jest więcej listów”, powiedział Constantine z irytacją, „ale w tym planie chodzi o coś więcej. On nie celuje tylko w ciebie”.
Moje oczy zwężają się.
„Jego celem jest też Layla”.
