Gwiezdny wilk Tom 2
Autorzy
A. Makkelie
Lektury
15,9K
Rozdziały
12
W świecie, w którym konstelacje ucieleśniają się jako potężne istoty, Aries i jego brat Adam zostają wciągnięci w brutalny konflikt, gdy ich wataha zostaje zaatakowana. Walcząc u boku ojca i innych wojowników, odkrywają sieć zdrady i zemsty, która grozi zniszczeniem ich świata. Wraz z tworzeniem i rozpadaniem się sojuszy oraz przebudzeniem się starożytnych mocy, Aries i jego sprzymierzeńcy muszą podążać zdradliwą ścieżką, aby chronić swoje watahy i odkryć prawdę stojącą za niebiańską wojną.
BARAN
Księga druga
– Dobra, dobra, puść mnie ty wielki ośle – jęknął Adam, a Aries uwolnił jego ramię i zachichotał.
– Musisz uważać na to, co masz po bokach. Pozostawienie ich bez ochrony sprawi, że będziesz bezbronny – powiedział Aries i otarł czoło swoją koszulą.
Adam wyszczerzył się na niego. – Co ty nie powiesz.
Aries ponownie zachichotał, po czym potrząsnął głową. – Nie bądź taki zgorzkniały, Adamie. To nie moja wina, że jestem silniejszy od ciebie.
Adam skrzywił się i potrząsnął głową. – No tak, masz nade mną przewagę, ponieważ wszystko kręci się wokół ciebie, a tata od śmierci mamy codziennie cię trenuje.
Uśmiech na twarzy Ariesa zniknął; spojrzał na Adama i przytaknął.
– Przykro mi, Aries – oznajmił Adam, ponieważ wiedział, jak bardzo brata wciąż boli odejście matki. Jego też to bolało, ale Aries miał gorzej, ponieważ widział, jak została rozszarpana przez alfę, który prowadził atak.
Aries zacisnął szczękę i skinął na niego głową. – Co się stało, to się stało, Adamie. Nie możemy zmienić przeszłości. Jedyne, co możemy zrobić, to iść do przodu i mieć nadzieję, że nic takiego już nigdy się nie powtórzy.
Gdy tylko to powiedział, wycie wypełniło powietrze w oddali. Adam i Aries natychmiast pobiegli do watahy.
Ich ojciec wyszedł z domu, gdy dotarli na miejsce. – Wataha Wolf Moon została zaatakowana. Przygotujcie się, wyruszamy natychmiast – rozkazał.
Aries i Adam przytaknęli i zmienili się w swoje wilcze formy. Ich tata zrobił to samo i zawył głośno, sygnalizując swoim wojownikom, że mają wyruszyć, by walczyć.
Pobiegł do przodu, a Aries i Adam za nim. Wojownicy również do nich dołączyli i wszyscy pobiegli w stronę watahy rodziców Leo. Mieli nadzieję, że nie przybędą za późno.
Aries i Leo stali się szybkimi przyjaciółmi, kiedy Leo i jego ojciec przybyli do watahy Fire Moon.
Coś w głębi ich serc mówiło im, że mogą sobie całkowicie zaufać i dopiero gdy obaj skończyli piętnaście lat, dowiedzieli się dlaczego.
Byli tacy sami.
Obaj byli wcieleniem znaków zodiaku, a wszystko nabrało sensu po ich urodzinach. Stali się jak bracia i powierzyli sobie nawzajem swoje życie.
Przynależność do konstelacji oznacza samotność, zwłaszcza gdy jest się jedynym w swoim stadzie. Leo pomógł Ariesowi bardziej niż ktokolwiek inny, a ten nie mógłby być za to bardziej wdzięczny.
Aries został wyrwany ze swoich myśli, gdy usłyszał dźwięk warczenia i rozdzieranego ciała.
Wataha Wolf Moon nie była daleko, gdyż ich terytoria graniczyły ze sobą, a po dźwięku poznał, że są blisko.
Napiął się, gdy zapach krwi wypełnił jego nos i pobudził go do szybszego biegu.
Kolejny zapach wypełnił jego nos, skrzywił się, gdyż zrozumiał, że to nie kolejna wataha ich zaatakowała, a łotrzyki.
– Aries, idź do siedziby watahy – połączył z nim ojciec, gdy włączyli się do walki.
Ariesowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Ominął walczące wilki i zabił na swojej drodze trzech łotrzyków.
Przed domem watahy duży czarny wilk walczył z pięcioma łobuzami. Aries wiedział, że to Leo.
Aries wskoczył na grzbiet łotra i urwał mu głowę. Ten wydał z siebie bulgotliwy dźwięk, gdy upadał na ziemię. Pozostałe łotrzyki spojrzały na Ariesa i wyszczerzyły do niego zęby.
Aries wyprostował się i również wyszczerzył zęby. Leo i Aries szybko spojrzeli na siebie. Obaj wiedzieli, co muszą zrobić.
Aries skoczył do dwóch po prawej stronie, gdy Leo skoczył do dwóch po lewej.
Aries rozszarpał gardło jednemu z łotrzyków, podczas gdy Leo załatwił drugiego, kalecząc go i urywając mu głowę. Drugi łotrzyk wskoczył na plecy Leo.
Aries zauważył to i natychmiast odepchnął go od Leo. Łotr krzyknął, gdy upadł ciężko na ziemię. Ostatni łotrzyk pojawił się za Ariesem i chciał zaatakować.
– Skacz! – Leo połączył się z nim w myślach.
Aries przeskoczył nad Leo i wylądował na łotrzyku, który leżał na ziemi, i jednym ciosem zakończył jego męki.
Leo skoczył na drugiego i zatopił zęby w jego szyi. Łotr jęczał i skomlał; robił wszystko, by spróbować odrzucić od siebie Leo.
Leo ugryzł mocniej i poczuł, jak z łajdaka ulatuje życie. Aries spojrzał na niego, gdy Leo puścił wilka, który leżał teraz martwy na ziemi.
Aries i Leo spojrzeli na siebie, ale zanim zdążyli zrobić cokolwiek innego, Leo wydał z siebie agonalny skowyt, który wysłał przyjacielowi dreszcze w dół kręgosłupa.
Leo wystartował w jakimś kierunku, a Aries natychmiast ruszył za nim. Nie wiedział, co się dzieje, ale miał pewne przeczucie, choć miał też szczerą nadzieję, że się myli.
Leo nie zasługiwał na to, by przechodzić przez to samo, co on ze swoją matką.
W powietrzu rozbrzmiało wycie i wszystkie łotry natychmiast uciekły. Leo pobiegł w stronę dwóch wilków, a Aries przestał biec, gdy tylko zobaczył, kim są.
Warknął, gdy zobaczył alfę i lunę leżących na ziemi z rozerwanymi klatkami piersiowymi. Leo przemienił się w swoją ludzką formę. Padł na kolana i płakał, patrząc na swoich martwych rodziców.
Aries powoli podszedł do niego i również się zmienił. Położył rękę na ramieniu swojego najlepszego przyjaciela, a po jego policzku spłynęła łza.
Alfa i luna zawsze byli przy nim. Kiedy jego matka została zabita, zawsze chował się tutaj przed ojcem, a oni nigdy go nie osądzali.
Byli najmilszymi alfą i luną, jakich kiedykolwiek znał, a teraz ich nie było. Zabici przez łotrów, którzy o nic nie dbali!
Leo zacisnął dłonie w pięści, gdy płakał, a Aries poczuł, że skóra jego dłoni zaczyna palić.
Aries spojrzał na niego i zobaczył, że wokół jego pięści zaczęła pojawiać się pomarańczowa poświata. – Leo? – zapytał miękko.
– Zamierzam zabić każdego z nich – warknął Leo, patrząc na ciała swoich rodziców.
Aries zacisnął szczękę i spojrzał na swojego ojca, który również spoglądał na niego. Dał synowi lekkie skinienie głową, a Aries wiedział, że jego ojciec w ten sposób mówi mu, żeby nie powstrzymywał Leo.
– Potrzebujesz pomocy? – Aries zapytał, patrząc z powrotem na Leo.
Leo spojrzał na niego i wstał z kolan. – Może pewnego dnia, ale to jest coś, co muszę zrobić na własną rękę – oznajmił twardym tonem, którego Aries nigdy się po nim nie spodziewał.
Leo zawsze był miły i wesoły. Widzieć go tak chłodnym i surowym było dla niego czymś nowym.
– Rób, co musisz, Leo – powiedział jego ojciec. – Złożyłem obietnicę twemu ojcu, że zaopiekuję się stadem, gdyby coś mu się stało, i zamierzam dotrzymać tej obietnicy.
Aries zacisnął szczękę, patrząc na ojca. To nie mogła być dobra rzecz.
– Dziękuję, ale nie mogę obciążać pana takim ciężarem – wyrzucił z siebie Leo.
– To nie jest żaden ciężar, mój drogi chłopcze – powiedział z uśmiechem. Oczywiście, nie było to brzemię, gdyż kochał władzę. Posiadanie dwóch terytoriów i stad pozwalało mu na to w znacznie większym zakresie.
Aries zacisnął szczękę, patrząc na swojego tatę. Alfa również spojrzał na niego i uśmiechnął się, zanim zwrócił wzrok z powrotem na Leo.
– Bądź ostrożny – powiedział Aries, gdy również zerknął na Leo.
– Będę, bracie – odpowiedział Leo, po czym odwrócił się, przemienił i pobiegł do lasu.
– Zajmijcie się rannymi, pochowajcie członków watahy, którzy odeszli, i pozbądźcie się ciał łobuzów – oznajmił jego ojciec, wydając rozkazy wszystkim wojownikom watahy.
W tym także tym z watahy Wolf Moon.
– Jaki jest twój plan, tato? – Odwrócił się z powrotem i spojrzał na Ariesa.
– Być alfą, którego ta wataha potrzebuje – odpowiedział.
Aries warknął, gdy podszedł bliżej do swojego ojca. – Leo jest alfą tej watahy.
Jego tata prychnął. – Leo jest chłopcem; nie wie, jak to jest być alfą.
– Nie masz prawa do…
– Uważaj, jakie będą twoje następne słowa, Ariesie – przerwał mu ojciec.
– Ja jestem alfą. Jesteś chłopcem, który nigdy nie będzie alfą, jakiego chciałaby jakakolwiek wataha. Ja decyduję, co się tu dzieje, a ty nie masz nic do powiedzenia – powiedział. Zbliżył się do syna i wpatrywał się w niego.
Aries warknął, gdy został zmuszony do odwrócenia wzroku, ponieważ jego alfa domagał się uległości.
– Teraz bądź dobrym chłopcem i pomóż wojownikom posprzątać ten bałagan – dodał alfa z zadowolonym uśmiechem, po czym odwrócił się i odszedł.
