Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Język oporu

Język oporu

Autorzy
D. E. Gress
Lektury
18.9K
Rozdziały
39
Autorzy
D. E. Gress
Lektury
18.9K
Rozdziały
39
🚀Science Fiction😱Suspens⚔️Od wrogów do kochanków💔Zakazany romans💪🏻Obrońca💪🏻Samce alfa💪SIlne kobiety🥵Erotyka⚔️Akcja i przygoda🧑🏽‍🦳Różnica wieku🧌Potwory💂🏻‍♀️Żołnierze👽Kosmici🔒Wymuszona bliskość

Po upadku Ziemi pod ciosami Eksese, ludzki ruch oporu zostaje zmiażdżony, a była rebeliantka Maren Colt zdradzona i pojmana przez najbardziej przerażającego dowódcę imperium, Koratha. Potężny obcy wojownik, zrodzony do podbojów, czyni z niepokornej kobiety swoją maskotkę, oczekując posłuszeństwa, a znajdując jedynie opór.

Gdy Maren podważa jego przekonania, a Korath roztacza nad nią nieoczekiwaną opiekę, między zdobywcą a branką rodzi się zakazana więź. Jednak kiedy potężny radny bierze Maren na cel, a jej własny naród ogłasza ją zdrajczynią, oboje muszą wybrać między lojalnością a miłością. W galaktyce zbudowanej na wojnie, ich serca mogą stać się mostem łączącym dwa światy.

Rozdział 1: Język zdrady

MAREN

Tej nocy góry krwawiły ogniem.
Smak prochu palił mnie w gardle, mieszając się z zapachem wilgotnej sosny i metalicznym posmakiem krwi. Zaatakowaliśmy konwój Eksese tuż przed zmrokiem, kiedy mgła wisiała nisko, a wzgórza tłumiły dźwięki. To miała być zwykła akcja, ale teraz las huczał od ognia wroga, a zielone pociski przecinały zarośla niczym błyskawice.
„Nie zatrzymujcie się!” Głos Rhetta przebił się przez chaos, opanowany, chociaż połowa zbocza wybuchała wokół nas. Kucał, a jego karabin wypluwał z siebie ogień, podczas gdy jasnorude włosy przykleiły mu się do czoła. Zawsze był złotym chłopcem, prowadzącym ataki, jakby się do tego urodził. Płytkie zmarszczki na jego twarzy nie były oznaką starości, lecz dowodem na to, co ta wojna robiła z ludźmi.
Trent wślizgnął się obok mnie. Dyszał ciężko i mocno trzymał swój kowbojski kapelusz. „Colt, lewa flanka! Zbliżają się szybko!”
Wstałam, wychodząc z ukrycia, i odwróciłam się w stronę mojego celu. Mój rewolwer wypalił głośno, zagłuszając syk obcej broni. Jeden z Eksese zachwiał się na nogach, a jego wielkie ciało upadło, rozbryzgując wokół chorobliwie zieloną krew; moja kula trafiła w miękki punkt pod jego metalowym pancerzem.
Jeden strzał, jeden trup.
„Niezły strzał”, mruknął Trent z szeroko otwartymi oczami.
Nie uśmiechnęłam się. To była wojna, a nikt nie powinien czerpać przyjemności z zabijania. Chodziło tylko o przetrwanie.
Naciągnęłam kurek i zmieniłam pozycję, widząc, że ten strzał kupił nam zaledwie ułamek sekundy. Było ich zbyt wielu – cienie o grzebieniach przypominających poszarpane krawędzie, poruszające się w dymie. Minęły trzy lata, odkąd ich statki zasłoniły niebo, a mimo to nadal wyglądali jak koszmary z krwi i stali.
I nigdy nie przestawali atakować.
Eksese systematycznie podbijali ludzkość siłą. Nie byli tylko brutalnymi drapieżnikami o ponad dwóch metrach wzrostu i ogromnej sile, ale byli też niezwykle inteligentni.
Można to było dostrzec w ich ptasich oczach, kiedy tylko cię zauważyli. Zupełnie jakby zawsze byli dwa kroki przed tobą w tej grze o przetrwanie.
Ich skóra była częściowo pokryta chroniącymi ich łuskami, przez co trudniej było ich zabić, a ostre rysy twarzy sprawiały, że każdy ich wyraz był surowy. Ich najbardziej charakterystyczną cechą były kościste wypustki na policzkach – unikalne i indywidualne dla każdego z nich.
Rhett dał szybki znak ręką i na jego rozkaz wycofaliśmy się o kilka metrów. Plan był prosty: uderzyć na konwój, zabrać co się da i zniknąć, zanim pojazdy opancerzone zdążą wezwać posiłki. Jednak plany szybko wzięły w łeb, gdy nagle zewsząd zaroiło się od butów wroga.
Biegliśmy. Przez chwilę wszystko szło niemal czysto – krótka wymiana ognia, padające ciała i krew wsiąkająca w sosnowe igły. Potem usłyszałam krzyk za plecami: ciąg gardłowych, obcych rozkazów, i nagle, niczym zatrzaskująca się pułapka, z linii drzew wyskoczył oddział, odcinając naszą trasę ucieczki. Przyspieszyłam, potykając się o korzenie, z płucami płonącymi z wysiłku, ale coś zahaczyło o moją kostkę.
Głos Rhetta stał się nerwowy. „Cholera jasna, Colt! Ruszaj się!”
Tak zrobiłam. Zerwałam się na równe nogi i ruszyłam przed siebie, odpowiadając ogniem. Przez ułamek sekundy myślałam, że nam się uda.
Twarz Rhetta w chaosie wyraziła wszystko, zanim zdążyły to zrobić słowa. Kilku chłopaków padło z hukiem na ziemię, a ich ciała zsunęły się po zboczu góry. Jego szczęka była zaciśnięta jak ze stali, gdy dał sygnał flance z wyuczoną łatwością człowieka, który potrafi udawać okrucieństwo, by potem wcielić je w życie.
Wszyscy rzucili się do ucieczki – Trent i pozostali mężczyźni – tak jak ustaliliśmy, zupełnie jakbyśmy byli jednym wielkim stadem bydła.
Tyle że stado się podzieliło.
Seria pocisków uderzyła w ziemię po mojej lewej stronie. Odwróciłam się gwałtownie, szukając błysku strzelby Trenta albo jego kapelusza – czegokolwiek, co pomogłoby mi się zorientować w terenie. Przez chwilę świat skurczył się do hałasu i piekącego gorąca. Moja kostka utknęła pod gruzami i nie mogłam jej wyciągnąć.
Kiedy dym opadł, droga powrotna była zablokowana przez głazy, a ciemna linia wrogich żołnierzy odcinała nam odwrót. Jakaś dłoń zacisnęła się na moim ramieniu i mocno szarpnęła. Zobaczyłam Rhetta, który wcale nie pomagał mi uciec, lecz zrywał ze mnie plecak. Myślałam, że chce ponieść mój ciężar, żebym mogła wstać... ale bardzo się myliłam.
„Utknęłam, pomóż mi…”
Jego wzrok prześlizgnął się po mnie, jakbym już była martwym ciałem. „Naprzód!” ryknął, nie do mnie, lecz do pozostałych. „Ruszajcie się! Już!”
Wyciągnęłam do niego rękę, szukając jakiegokolwiek oparcia, ale jego ramię po prostu mnie odepchnęło.
Wykrzywił usta ze złością. Wyglądał, jakby poczuł w ustach ohydny smak. Nie był zdezorientowany. Zrobił to z premedytacją. „Ludzie potrzebują tych zapasów. Ale nie potrzebujemy ciebie. Takie są fakty. Może nasz los w końcu się odwróci, jak przestaniesz wszystko psuć.”
„Nie…”, zakaszlałam, a w gardle miałam sucho. Nagle wybuch ognia powalił mnie płasko na ziemię.
Nie pociągnął mnie za sobą. Trent pomógł mu wspiąć się na skałę, a jego twarz, którą dostrzegłam kątem oka, wyrażała chwilowe wahanie, zanim i on rzucił się do ucieczki.
Zostawili mnie.
Zdrada zabolała mocniej niż jakakolwiek kula. Chciałam pluć, krzyczeć i przeklinać ich wszystkich – Rhetta, Trenta i każdego faceta, który nosił na twarzy ten wredny uśmieszek i nazywał to pracą zespołową. Chciałam przyciągnąć ich z powrotem za kołnierze i zmusić, by spojrzeli na to, co zrobili.
Zamiast tego wyszarpnęłam stopę z buta i próbowałam doczołgać się do drzew, ale spadła na mnie sieć – przypominająca ciężką zasłonę ze śliskich, obcych włókien.
Silne jak z żelaza dłonie przycisnęły mnie do ziemi, a palce boleśnie wbiły się w moje ciało. Kiedy mnie uderzyli, poczułam przeszywający ból; w ustach poczułam smak krwi i ogarnął mnie lodowaty strach.
Otaczający mnie Eksese byli wydajni i cisi; nie triumfowali i nie krzyczeli. Szturchali mnie, oglądali i związali mi nadgarstki zimną obręczą, która wpijała się w ciało. Naplułam na jednego z nich, a on wydał z siebie wściekły syk, przypominający tarcie kamieni, po czym uderzył mnie wierzchem dłoni w twarz.
Ciepła krew spłynęła mi po brodzie. „Tylko na tyle cię stać? Bardzo odważnie tak bić kogoś, kto jest związany, ty paskudny jaszczurzy gnoju!” Kolejny cios nadszedł z innej strony, ale ja tylko się roześmiałam. Bardzo im się to nie spodobało. Uderzali mnie na zmianę, dopóki...
Dopóki on nie przeszedł przez dym.
Był wyższy od pozostałych, nawet bez swojego czarnego irokeza, który upodabniał go do rzymskiego legionisty. Poruszał się jak istota stworzona do dowodzenia, a inni żołnierze natychmiast stanęli w szeregu, jakby pociągały za nich niewidzialne sznurki. Widzieliśmy go – dowódcę – zaledwie kilka razy, jednak zawsze był obecny podczas największych bitew. Był zwiastunem śmierci i najgorszym możliwym omenem nieszczęścia.
Zatrzymał się nade mną, gdy leżałam pobita w błocie, i spojrzał w dół. Jego żółte oczy – bystre jak u orła i drapieżne – wpatrywały się we mnie tak, jakby oceniał kawałek mięsa.
Powinnam była błagać o litość, skulić się w sobie i milczeć, ale duma to uparte zwierzę – kazała mi trzymać głowę wysoko, a choć miałam twarz brudną od krwi i ziemi, i tak się śmiałam. Obserwował mnie z tą ostrą obojętnością, przez którą tak kipiałam ze złości, że miałam ochotę wydrapać mu oczy.
Przechylił głowę, a kościste, pokryte łuskami wypustki na jego policzkach zalśniły w świetle księżyca. „Masz w sobie ducha”, powiedział niskim, szorstkim głosem, z obcym akcentem przechodzącym w angielski. To słowo nie było aktem łaski, nie było też wyrokiem; było rodzajem waluty. Spojrzał na wojowników wokół siebie, a potem znowu na mnie. „Bierzcie ją”, rozkazał.
Rozcięli sieć i postawili mnie na nogi, jakbym nic nie ważyła, pchając mnie dłońmi przed siebie. Gdy prowadzili mnie przez zniszczony wąwóz, mijając dymiące resztki tego, o co walczyliśmy, zobaczyłam Rhetta na szczycie wzgórza, zarysowanego jako ciemna sylwetka na tle księżyca. Nie dał żadnego znaku, tylko po prostu się odwrócił.
Porzucona.
To słowo piekło mnie bardziej niż obręcze, które Eksese zacisnęli na moich nadgarstkach. Zostałam skazana na śmierć przez ludzi, przy boku których ryzykowałam życie – i był to dług, który odbiorę we krwi, jeśli kiedykolwiek wrócę.

Odkryj Galateę

Charlotte i 7 chłopaków z bractwa: Przez Ciebie Dwór Zimy 3: Umowa wróżkiPrzeznaczona dupkowiCzarownica zagubiona w czasieSounders Hokej 2: Nieprzyzwoite gesty

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Vivienne Wren

autor: goshka

liczba książek: 9

Najlepsze

autor: IwonaT

liczba książek: 63

Zakończona

autor: Hinatka118

liczba książek: 156

Jen Cooper

autor: goshka

liczba książek: 12

Annie Wipple UpP

autor: Izabela28

liczba książek: 4

Evelyn Miller

autor: goshka

liczba książek: 6

Brak zakończenia

autor: Hinatka118

liczba książek: 79

Całe

autor: Aassiiaa

liczba książek: 68

Czytam

autor: Iwonna

liczba książek: 9

Bestsellery

autor: Agnieszka

liczba książek: 15

Fajne

autor: soft_melon_300

liczba książek: 89

Gotowe

autor: Marlena R

liczba książek: 19

Fajne

autor: Aleksandra W

liczba książek: 37

MOJA

autor: Vajlet e63

liczba książek: 8

Czekające

autor: Martita

liczba książek: 10