PRZY TAFLI
Autorzy
Lulu Waters
Lektury
299K
Rozdziały
34
Dahlia Grant wprowadza się do domu pełnego hokeistów po tym, jak z powodu pomyłki z zakwaterowaniem zostaje na lodzie. Mieszkanie z jej najlepszym przyjacielem, Lukiem, powinno dawać jej poczucie bezpieczeństwa – dopóki w jej życiu nie pojawia się jego starszy brat, Mason Hayes.
Mroczny kapitan drużyny latami unikał Dahlii, ukrywając prawdę: kocha się w niej od dnia, w którym się poznali. Jednak Dahlia wierzy, że to Luke może być tym jedynym, a Mason odmawia zdradzenia brata.
Gdy zazdrość, pożądanie i skrywane sekrety wychodzą na jaw, Dahlia musi zdecydować, kogo tak naprawdę kocha – i czy prawda jest warta zaryzykowania wszystkiego.
Rozdział 1
DAHLIA
„Czy naprawdę uważasz, że to w porządku, Luke?” pytam mojego najlepszego przyjaciela, gdy wnosi moje ostatnie rzeczy przez frontowe drzwi, zamykając je za nami kopnięciem.
On przewraca oczami i rzuca mi wymowne spojrzenie. „Oczywiście, że jest w porządku. Jesteś jak rodzina i potrzebujesz miejsca do spania na ten rok.”
Uśmiecham się bez przekonania, ale moją uwagę przykuwają schody, po których z głośnym tupotem schodzi starszy brat Luke'a, posyłając mi gniewne spojrzenie. Nie był zachwycony, kiedy na początku tygodnia powiedzieliśmy mu o tym układzie.
Ale szczerze mówiąc, on w ogóle nie przepada za moją obecnością.
Według niego, dziewczyny wszystko psują.
„Chodź, Dahlia, pokażę ci twój pokój”, woła Luke, przechodząc obok swojego skwaszonego brata na schodach i ignorując jego wrogie spojrzenie.
Idę za nim, upewniając się, by nie patrzeć w przerażające oczy Masona. Kiedy Luke po raz pierwszy zaproponował mi pokój w ich wielkim domu, próbowałam odmówić, ale on nalegał. Mieszkają tu razem od drugiego roku studiów, a jeden z chłopaków skończył szkołę w zeszłym roku, zwalniając sypialnię na piętrze.
„Nie zostawiaj nigdzie swoich rzeczy”, zrzędzi Mason, patrząc na nas przez ramię z przedpokoju. „I trzymaj to swoje gówno z dala od mojej łazienki.”
„Przestań być takim dupkiem, stary”, konfrontuje się z nim Luke i zaczynają patrzeć na siebie groźnie, jak to mają w zwyczaju, a napięcie między nimi robi się ogromne. Jeśli zaczną rzucać ciosy, poleje się krew, a ja będę musiała opatrywać rozbitą wargę Luke'a, jak zawsze.
„Nie ma problemu”, wtrącam się szybko, przełykając ślinę i wytrzymując intensywne spojrzenie Masona. On sprawia, że niesamowicie się denerwuję. „Postaram się nie wchodzić ci w drogę.”
Mason przewraca oczami i wchodzi do kuchni, wyraźnie zirytowany. Luke mruczy coś pod nosem i idzie dalej po schodach. Idę za nim, mając nadzieję, że moja obecność nie pogorszy ich relacji, ale jestem pewna, że tak się stanie.
Gdy dochodzimy na koniec korytarza, Luke otwiera drzwi, za którymi są kolejne schody prowadzące do innych drzwi. „To najlepszy pokój w tym domu”, mówi, patrząc na mnie. „Ma własną łazienkę, dlatego Mason kazał ci trzymać rzeczy z dala od swojej—” Wskazuje na drugą stronę korytarza. „—która jest tam.”
Spoglądam przez ramię i widzę otwarte drzwi, przez które widać małą łazienkę z białymi kafelkami, turkusową wanną i zasłoną prysznicową ze szkolnym logo hokejowym — czarno-białym wilkiem.
Gdy idę korytarzem, otwierają się inne drzwi i na korytarz wylewają się głośne głosy. Podnoszę wzrok i widzę dwóch wychodzących chłopaków, a za nimi, w głębi pokoju, resztę grupy siedzącą wokół telewizora i oglądającą mecz hokeja. Kiedy mnie zauważają, ich twarze zmieniają się z radosnych w zaskoczone.
„Czy to ta nowa dziewczyna, która się wprowadza?” pyta chłopak po prawej, a jego ciemne oczy omiatają moje ciało z nutką pożądania w uśmiechu. „Jestem Adam”, przedstawia się.
„Jestem Dahlia”, odpowiadam krótko.
„Jedna zasada, skurwiele — macie trzymać swoje cholerne łapy z dala od Dahlii”, przerywa im Luke, a jego wzrok twardnieje, gdy patrzy groźnie na chłopaków.
Adam unosi ręce w obronnym geście i chichocze. „Nie martw się, bracie, ja jestem zajęty.”
„Ha!” kpi jego kumpel obok i głośno się śmieje. „Przez kogo? Przez dziewczynę tygodnia?” Jego przyjaciel parska, co sprawia, że wszyscy zaczynają chichotać.
Mijają nas, ignorując to, że z dezaprobatą kręcę głową. Fantastycznie. Jestem uwięziona w domu pełnym napalonych studentów. Co ja sobie, do cholery, myślałam?
Idę za Luke'iem i wchodzę do mojego pokoju, zdumiona jego rozmiarem. A na najdalszej ścianie są drzwi prowadzące do mojej własnej, osobistej łazienki. Dzięki Bogu za to, bo dzielenie jednej łazienki z bandą hokeistów byłoby koszmarem.
Rozglądam się po pokoju, zauważając łóżko typu queen-size bez koców i prześcieradeł. Komoda ma wystarczająco dużo miejsca na moje rzeczy, a szafa jest bardzo pojemna. Może teraz jest tu pusto, ale wkrótce sprawię, że to miejsce będzie jak prawdziwy dom.
„Jestem zaraz na dole schodów, D. Pierwsze drzwi po prawej to miejsce, gdzie możesz mnie znaleźć, jeśli będziesz kiedykolwiek czegoś potrzebować”, dodaje Luke.
Odwracam się i widzę, jak rzuca moje walizki na niepościelone łóżko, po czym znów na mnie patrzy. „Myślisz, że nie będę tu bezpieczna?”
Śmieje się nerwowo i prostuje się. „Wszystko będzie dobrze; większość z tych chłopaków to dobrzy ludzie. Na twoim miejscu uważałbym tylko na Adama i Masona.”
Moje zainteresowanie rośnie na wzmiankę o jego bracie, więc pytam: „Dlaczego na Masona?” Rzadko widuje się go z dziewczyną, więc nigdy bym nie zgadła, że to podrywacz, ale z drugiej strony prawie nic o nim nie wiem. Trzyma się ode mnie z daleka, a ja nie mam pojęcia dlaczego. Polubiliśmy się, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, ale teraz zachowuje się, jakbyśmy byli wrogami.
Luke spokojnie zabiera pudełko z moich rąk i kładzie je na pustej komodzie. „On po prostu jest zapatrzony w siebie, to wszystko. Nie chcę, żebyś uległa jego urokowi i złamała sobie serce, kiedy on nie odwzajemni twoich uczuć”, mówi, wzruszając ramionami.
Wypuszczam z siebie nerwowy śmiech. „Luke, znam ciebie i twojego brata od czterech lat. Jestem pewna, że Mason nawet mnie nie zauważa.” I to prawda. Mason Hayes nie tylko mnie nienawidzi, ale jest też kapitanem drużyny hokejowej, co bardzo do niego pasuje, ponieważ lubi być w centrum uwagi zarówno na lodzie, jak i w życiu.
„Po prostu nie chcę patrzeć, jak cię rani, w porządku? Wiele dla mnie znaczysz.” Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że moje serce bije szybciej. To nie jest tajemnica, że podobał mi się na pierwszym roku studiów, ale kiedy spróbowałam go pocałować, odrzucił mnie z mową o tym, że chce chronić naszą przyjaźń. To był wielki cios dla mojego ego i od tamtej pory nie próbowałam się z nikim umawiać.
„Może dokończysz rozpakowywanie później? Zamówiłem pizzę dla wszystkich. Możemy razem posiedzieć, a ja przedstawię ci kilka domowych zasad.” Luke chichocze, po czym wychodzi z pokoju.
Idę za nim, zwracając uwagę na zamek w drzwiach. Ten mały środek bezpieczeństwa przynosi mi ulgę, bo wiem, że w nocy mogę zamknąć swój pokój. Nie myślałam o tym za wiele, dopóki Luke o tym nie wspomniał, ale teraz nie mogę przestać się zastanawiać, czy będę musiała ciągle oglądać się przez ramię, mieszkając tutaj.
W poniedziałek rano ktoś w biurze zakwaterowania dostanie ode mnie porządną burę. Mój wniosek w jakiś sposób zaginął, a wszystkie akademiki są już zajęte, co jest po prostu moim pechem.
Gdy docieram na dół schodów i skręcam w stronę salonu, moje kroki zwalniają i staję w miejscu. Moja klatka piersiowa się zaciska, a oddech przyspiesza, gdy widzę Masona siedzącego na kanapie, a jego mocno zarysowana szczęka jest oświetlona przez ciepłe, popołudniowe słońce wpadające przez okno.
Jego lodowato niebieskie oczy są przenikliwe i intensywne, wydając się skrywać sekrety, którymi z nikim się nie podzieli. Na jego twarzy widać cień zarostu, co dodaje mu naturalnie surowego uroku. Ciemna czapka z daszkiem jest wciśnięta nisko na głowę, a spod niej wystają potargane, ciemne włosy, pokazujące, jak bardzo są naturalnie niepokorne.
Moje oczy przesuwają się po nim, zauważając, jak jego szara bluza opina jego bicepsy. Wszystko w nim, od pewnego siebie uśmiechu po zrelaksowaną postawę jego szczupłej sylwetki, aż krzyczy urokiem. To ten urok, który sprawia, że dziewczyny patrzą na niego dwa razy, a potem żałują, gdy orientują się, jak bardzo jest dla nich nieosiągalny.
Kiedy nie ruszam się z miejsca od razu, on opuszcza ramię i siada prosto. „Czy nikt cię nie nauczył, że to niegrzecznie tak się gapić?”
Mrugam szybko kilka razy i kręcę głową. „T-tak, przepraszam za to.”
On przewraca oczami i wstaje, obchodząc kanapę i ruszając w stronę kuchni. „Jestem tu pięć minut i już tego żałuję”, mruczy pod nosem, ale słyszę to głośno i wyraźnie.
„Hej, to też nie był mój pierwszy wybór, dupku”, mówię prosto z mostu, zwracając jego uwagę.
On zatrzymuje się w miejscu, odwracając się w drzwiach, by spojrzeć na mnie z zaskoczoną miną na swojej przystojnej twarzy. „Dupku?” pyta, unosząc jedną brew.
„Przepraszam”, mówię szybko, zakładając cienkie, brązowe włosy za ucho. „Nie miałam na myśli—”
„Nie, nie, wszystko w porządku. Ty myślisz, że jestem dupkiem, a ja myślę, że ty jesteś karaluchem. Już znajdujemy wspólną nić porozumienia”, chichocze, kiwając głową w stronę kuchni. „Pachnie, jakby pizza już przyjechała.”
Gdy znika w kuchni, wahadłowe drzwi zamykają się za nim. Potrzebuję kilku sekund, żeby uspokoić nerwy i wziąć głęboki oddech. Na razie zignoruję ten komentarz o karaluchu, ale zajmę się nim później.
Kiedy wchodzę do kuchni, jestem bardzo zaskoczona, widząc połowę drużyny hokejowej przepychającą się nad otwartymi pudełkami pizzy na stole. Przez pokój przebija się głośny gwizd, sprawiając, że wszyscy jęczą z bólu i zakrywają uszy, po czym wszystkie oczy zwracają się na Luke'a, który kiwa głową w moją stronę.
„To jest Dahlia Grant. Jeśli zadzieracie z nią, zadzieracie ze mną. Zrozumiano?” Wszyscy chłopcy wydają się rozumieć, o co mu chodzi, kiwając głowami z aprobatą, a potem wracają do pizzy.
„Panie przodem”, beszta ich Mason, uderzając Adama w tył głowy.
Chłopaki marudzą i stękają, niechętnie schodząc mi z drogi. Z wahaniem podchodzę do stołu, zauważając, że nigdzie nie widać talerzy, ale Luke przychodzi mi z pomocą z papierowym talerzykiem i kilkoma serwetkami.
Biorę dwa kawałki pizzy ze wszystkimi dodatkami i staję z boku, patrząc z wielkim zdumieniem, jak chłopaki walczą o to, co zostało. Oni dosłownie biją się i popychają o pizzę — to szaleństwo!
Opuszczając kuchnię, chodzę po głównym salonie i biorę małe gryzy mojej pizzy. Ten dom to oszałamiające, historyczne piękno z przełomu wieków, z oryginalnymi drewnianymi wykończeniami i pięknymi witrażami, które wciąż są w całości.
Mimo że dom ma ponad sto lat i od trzech lat mieszka w nim grupa studentów, właściciel utrzymał go w całkiem dobrym stanie, więc naprawdę nie mogę narzekać na jego wygląd.
Kończę zwiedzać główny poziom, po czym wbiegam po schodach i zaglądam do każdej otwartej sypialni. Po prostu nie mogę się powstrzymać przed chęcią zobaczenia, jak mieszkają moi nowi współlokatorzy — czy można mnie za to winić?
Ale wtedy trafiam na zamknięte drzwi, a moje serce bije mocno, gdy wyciągam rękę po klamkę. Moja dłoń się trzęsie, kiedy ją przekręcam, tylko po to, by odkryć, że są zamknięte na klucz.
„Co ty tu do cholery robisz?” grzmi głęboki głos za moimi plecami.
Podskakuję z przerażonym piskiem, upuszczając mój kawałek pizzy na drewnianą podłogę. Mason szarżuje w moją stronę, a jego szerokie ramiona górują nade mną, gdy jego klatka piersiowa unosi się z gniewu.
„J-ja przepraszam. Ja tylko—” jąkam się, ale on przerywa mi przerażającym spojrzeniem.
Z wściekłym pomrukiem przyciska mnie do ściany i kręci głową. „Powiem to jeszcze raz: trzymaj się ode mnie z daleka.”
Wydaję z siebie nerwowy chichot, a moje oczy szybko badają jego napiętą twarz. „Może moglibyśmy ułożyć jakiś grafik, żeby na siebie nie wpadać?”
Jego szczęka się zaciska, gdy patrzy na mnie groźnie przez bardzo długi czas, po czym na jego ustach pojawia się rozbawiony uśmiech. „Jest zabawna…”
Przełykam ślinę, wzruszając luźno ramionami. „Cóż, nie jestem Amy Schumer, ale potrafię się obronić.”
On chichocze i odsuwa się ode mnie, robiąc między nami więcej przestrzeni, tak jak to ma w zwyczaju. Robiąc to, wpada na barierkę za nim i podskakuje z zaskoczenia.
Facet jest potwornie nerwowy, ale dlaczego?
Nieśmiało drapie się po karku, a ja nie mogę powstrzymać się od patrzenia na żyły, które pulsują na jego umięśnionych przedramionach. „Nie sądzę, żeby grafiki były potrzebne, ale to mój pokój. Trzymaj się od niego, kurwa, z daleka.”
Z powolnym skinieniem głowy schylam się, żeby podnieść mój upuszczony kawałek pizzy i rozsypane dodatki z podłogi, tylko po to, by wstać i odkryć, że Mason zniknął. Rozglądam się ze zmieszaniem, zastanawiając się, czy w ogóle tam był.
