Usidlić jego skowronka
Autorzy
Jane Anne
Lektury
206K
Rozdziały
49
Jedna noc. Jeden błąd. Dziecko, którego nigdy nie planowali.
Wren nie wchodzi w związki. Stawia na kontrolę, niezależność i bardzo wyraźne granice – szczególnie z Morganem, swoim najlepszym przyjacielem i jedynym mężczyzną, który zawsze był zakazanym owocem.
Aż do nocy, która zmienia wszystko.
Morgan kocha Wren od lat, ale jedna lekkomyślna decyzja spycha ich z przyjaźni w coś znacznie bardziej niebezpiecznego – coś, na co żadne z nich nie jest gotowe.
Bo to, co zaczęło się jako zwykły seks, szybko staje się czymś, nad czym nie mają kontroli.
A kiedy Wren znika… nie ucieka tylko przed Morganem.
Nosi w sobie jego dziecko.
Teraz, zmuszeni do ponownego spotkania, odkrywają sekrety, dawne zdrady wychodzą na jaw, a granice między miłością, pożądaniem i lojalnością zacierają się bezpowrotnie.
Ale niektóre relacje nigdy nie miały pozostać platoniczne.
Mokry sen terapeuty
Wren: Trzydzieści lat.
Morgan: Trzydzieści pięć lat.
Status związku: Skomplikowany
WREN
Ktokolwiek jako pierwszy uznał, że ludzie powinni siadać w przytulnym gabinecie z miękkimi poduszkami i świecami o zapachu cynamonu, aby opowiadać o swoich najbardziej intymnych problemach praktycznie obcej osobie, musiał być geniuszem.
Terapia była niesamowita.
Terapia wymiatała.
Zwłaszcza dla dziewczyny takiej jak Wren Lancaster.
Była mokrym snem każdego terapeuty.
Problemy z kontrolą? Zaliczone.
Problemy z bliskością? Zaliczone.
Pracoholizm? Zaliczony.
Niezdolność do utrzymania romantycznej relacji przez więcej niż kilka miesięcy? Zaliczone, zaliczone, potrójnie zaliczone.
A teraz tu była. W dziewiątym miesiącu i tysiąc pierwszym dniu ciąży. Była sama i nie miała pojęcia, co zrobi z dzieckiem w swoim życiu.
Mara, która od dziesięciu lat była terapeutką Wren, musiała z niepohamowaną radością liczyć w myślach dolary. Albo robiłaby to, gdyby Wren nie miała w zwyczaju znikać na całe miesiące między sesjami. Każde jej odstępstwo od harmonogramu wynikało z niezachwianej wiary. Wren wierzyła, że w końcu może prowadzić normalne życie bez cudzej ingerencji.
Nie żeby Mara w cokolwiek ingerowała. Po prostu Wren przyzwyczaiła się, że może na niej polegać. A Wren nie lubiła polegać na nikim. Miała to we krwi, zupełnie jak te irytujące wyskakujące reklamy w mediach społecznościowych, które nie znikały. I to bez względu na to, ile razy klikało się przycisk zamykania.
W prawdziwym życiu nie było przycisku zamykania. Więc Wren uciekała. Rzucała się w wir pracy i ćwiczeń, dopóki jakieś ważne wydarzenie życiowe nie zmuszało jej do powrotu.
Ważne wydarzenie, takie jak zajście w ciążę, z pewnością spełniało kryteria powrotu na terapię. Szczególnie, że pragnęła absolutnie wszystkiego, byle nie bycia w ciąży.
Więc teraz Wren wróciła. Już żałowała, że ostatnio unikała swoich sesji. Na nowo przypomniała sobie, jak bardzo lubiła czas spędzany z Marą. To była godzinna ulga od mętliku w głowie, jakim stało się jej życie. Spotkania ją uspokajały i naprawiały całe zło w jej świecie. Zawsze wychodziła z nich czując się lepiej, niż kiedy przyszła.
Nawet jej najbardziej lekkomyślne decyzje nie wydawały się takie złe, gdy Mara omawiała je swoim kojącym, łagodnym głosem. Najbardziej widoczną z tych decyzji był teraz jej rosnący ciążowy brzuch.
W końcu Mara była jej terapeutką, odkąd Wren skończyła dwadzieścia lat. Teraz Wren nie była już tą przerażoną, młodą dorosłą. Były raczej przyjaciółkami, a nie lekarzem i pacjentką. Mara wspierała Wren w najgorszych chwilach i miejmy nadzieję, że będzie to robić dalej.
Ale dzisiaj Wren czuła, że ich sesja nie zakończy się pozytywnymi afirmacjami i ciepłym uściskiem. Decyzję o tym spotkaniu podjęła w ostatniej chwili, dopiero wczoraj.
Wren poruszyła się niespokojnie na kanapie. Spróbowała wypuścić powietrze, by złagodzić ostry skurcz w brzuchu. Położyła dłoń na swoim zaokrąglonym brzuchu i skrzywiła się. W ogóle nie powinno jej tu być. Nie powinna rozmawiać z Marą, udając, że to normalny dzień, czy nawet normalna sesja.
Przecież ona właśnie rodziła.
„Dawno cię nie widziałam”, stwierdziła Mara, zerkając na Wren ze smutkiem przypominającym rozczarowanie.
Wren zabrała dłoń z brzucha, gdy skurcz minął. „Byłam trochę zajęta.”
„Widzę.” Na twarzy drugiej kobiety rozczarowanie ponownie walczyło z troską. „Jak ci idzie?”
„Masz na myśli ten ludzki płód, a może kosmitę, którego w sobie hoduję?”
Kąciki ust Mary drgnęły lekko. „Tak.”
„A jak myślisz? Nawet nie powiedziałam ojcu, że jestem w ciąży. Uciekłam jak tchórz.”
„Owszem, ale miałaś wtedy dobre powody. Albo przynajmniej tak ci się wydawało.”
Wren odsunęła na bok poczucie winy i żal z powodu tego, jak to wszystko rozegrała. Skupiła się na teraźniejszości. „Nie przyszłam tu, żeby rozmawiać o dziecku. Muszę porozmawiać o tej drugiej sprawie.”
„Teraz?” Mara spojrzała na duży brzuch Wren. Zwróciła uwagę na to, jak pacjentka wciąż wierciła się niespokojnie na kanapie. „Myślisz, że to najlepszy moment na takie dyskusje?”
„To ty jesteś terapeutką. Rozmawiamy o tym, o czym ja chcę. A ja chcę porozmawiać o Fred.”
Mara nie zareagowała na niezwykle opryskliwy ton Wren. „Dobrze. Mów.”
Wren zamilkła, zapominając, co miała powiedzieć. Nagle nadszedł kolejny skurcz.
Zmarszczyła brwi. Naprawdę powinna je mierzyć. Ktoś podczas porodu właśnie to by robił, prawda? Fale bólu z pewnością nachodziły na siebie coraz częściej.
„Wren?”, ponagliła Mara.
Wren zmusiła się do skupienia. Jej wzrok padł na oprawiony w ramy pejzaż za głową Mary. „Czy ten obraz jest nowy? Podoba mi się. Musiało być trudno go zdobyć. Znam tego artystę i on nie sprzedaje zbyt wielu...”
„Zapomnij o obrazie”, powiedziała stanowczo Mara. „Znowu rozpraszasz się bezużytecznymi szczegółami.”
„Szczegóły nie są bezużyteczne. Tylko one się liczą.”
„Więc co ile czasu masz skurcze?”
Wren zesztywniała ze zdziwienia. „To nie jest...”
„Oczywiście zaczęłaś rodzić. Nie jestem idiotką, Wren. Urodziłam trójkę dzieci i znam objawy. Jaki jest odstęp między skurczami?”
Wren wzdrygnęła się. „Nie wiem. Straciłam rachubę.”
„Ty, która masz obsesję na punkcie każdego szczegółu swojego starannie zaplanowanego życia, nie wiesz, na jakim etapie porodu jesteś?”
Wren wyprostowała się. Potrzeba obrony własnej kłuła ją pod skórą. „Tak.”
Mara zmrużyła oczy. „Nadal odmawiasz nawiązania więzi z tym dzieckiem. Nie chcesz nawet przyjąć do wiadomości, że może się urodzić dzisiaj.”
„Tylko dlatego, że ich nie mierzyłam...”
„Czy masz chociaż gotowe łóżeczko? Spakowaną torbę do szpitala? Kogokolwiek, kto by cię wspierał?”
„Nie”, przyznała Wren z westchnieniem. „Myślałam, że moi rodzice mogą pomóc, ale nie zgadzamy się w kwestii dziecka...” Urwała na tym wyjątkowo niezręcznym temacie.
Mara również westchnęła. „I zamiast pojechać do szpitala, tak jak powinnaś, jak zrobiłaby to każda normalna kobieta podczas porodu, jesteś tutaj. Próbujesz wracać do przeszłości, która nie ma już znaczenia.”
„Proszę, nigdy nie mów do mnie o byciu normalną. A przeszłość ma znaczenie. Zanim urodzę to dziecko, chcę się z nią zmierzyć.”
„Przecież rozmawiałaś już z Winifred dziewięć miesięcy temu.”
Wren uśmiechnęła się. „Ona nienawidzi, gdy się ją tak nazywa. Jej eleganccy, dobrze urodzeni rodzice naprawdę nie przemyśleli tego imienia jak należy. Oczywiście, że Winifred zostanie skrócone do Fred.”
„Szczegóły, Wren.”
„Racja.” Znów się poruszyła. „Mogę się skupić. Potrafię to zrobić. Ale nie miałam szansy rozwiązać problemów między nami. Tego było za dużo. Muszę wreszcie zostawić to wszystko za sobą, raz na zawsze.”
„To godne pochwały. Ale jeśli chcesz to zrobić, nie możesz tego dokonać tutaj, w bezpieczeństwie tego pokoju. Musisz to zrobić osobiście. Musisz stanąć z Fred twarzą w twarz.”
Wren zadrżała. „Nie mogę. Fred jest z... nim.”
Mara uniosła jedną brew. „Z nim?”
„Z ojcem dziecka.”
„Rozumiem.” Mara przez chwilę milczała. „I to cię przeraża? Boisz się, że jeśli spotkasz się z Fred osobiście, ryzykujesz, że on dowie się, że nosisz jego dziecko?”
„Zamierzam mu powiedzieć. Obiecałam, że to zrobię. Ale stanie się to na moich warunkach, gdy dziecko już się urodzi.”
„A jak myślisz, jak to przebiegnie?”
Wren nie mogła odpowiedzieć na to trudne pytanie. Właśnie w tym momencie za zamkniętymi drzwiami gabinetu Mary wybuchło zamieszanie. Do środka wdarła się fala pospiesznych kroków i głośnych głosów wymieniających zdawkowe, nerwowe zdania.
Mara odwróciła się lekko. Miała czas jedynie na zaskoczone: „Co u licha?”, zanim drzwi otworzyły się z hukiem, a ktoś wpadł do środka.
