Yırtıcı

Kuzey İskoçya'da bir yer

Şimdiki zaman, Ağustos 1990

Havaya pas ve yağ kokusu hâkimdi. Şehir limanından ayrılışlarının üzerinden yarım saat geçmiş ama gemi sallanmayı bırakmamıştı.

Kaptan kabininde sıkışmış hisseden Mia, serinlemek için güverteye çıktı.

Meltem, pembemsi yanaklarını yalarken denizin kokusunu burnuna taşıyordu. Bu durumdan rahatsız olduğu söylenemezdi.

Havada özgürlük hissi vardı. Gözleri kapalıyken, bunun doğru olduğunu kolayca hayal edebiliyordu.

Günlük hayatlarına devam eden insanlarla dolu şehrin hareketli sokağından uzaktaydı. Özgürdü.

Kalabalıkların hışırtıları ve yoğun saatlerde kornaların kükreyen sesi onu boğuyordu. Ama bir zamanlar etrafında insanlar olması onu rahatlatırdı.

Yıllardır işi seyircilerinin önünde olmaktı. Bazen bir alkış sesi duyar gibi olurdu. Rüya gibiydi.

Ve geçti gitti.

Motorun kükremesiyle uyandı. Gerçekte, özgürlüğün yakınında bile değildi. Ama teyzesi adayı onun gibi görmüyordu.

Paslı gemi onları hedeflerine yaklaştırırken motor yine hırıltılı bir ses çıkardı.

Ön korkulukların yanında oyalanırken yüzünden deniz tutmasının esamesi okunmuyordu. Mia’nın aksine genç ruhlu teyzesinin yüzü gergin ve soluktu.

Teyzesinin kusma belirtileri gösterdiği zamanlar oldu. Ama denizde oldukları saatlerde bir kez bile kova istememişti.

"Mia! Mia! Neredesin?" Teyzesinin cırtlak sesi, teknenin kenarına sıçrayan dalgaların sesinde boğuldu. "Mia!"

Üçüncüde Mia teyzesini duydu. Kaptanın kulübesine döndü ve teyzesini paslı çelik kapıya bakarken buldu.

"Çok fazla eğilme, yoksa düşebilirsin!"

"İyiyim Leanna Teyze."

"Neden buraya gelmiyorsun? Çok daha güvenli!"

"Ben iyiyim."

"Mia! Buraya gelir misin?"

Mia yenilgiyle iç çekti ve manzaradan uzaklaştı. Basamakları çıkıp kaptan kabininde ona katıldı.

Teyzesinin solgun yüzü, platin sarı saçlarıyla uyum içindeydi. Deniz yoluyla seyahat etmekten nefret ettiği Mia'nın aklına gelmedi. Burayı her yıl ziyaret ettiği için korkusunu yendiğini sanıyordu.

Teyzesinin hasta yüzü, yenemediğinin kanıtıydı.

"İlaca ihtiyacın var mı teyze?" diye sordu Mia endişeyle.

"Ben iyiyim, canım. Geçecek. Ayrıca, karaya çıkmaya birkaç dakika uzaklıktayız."

"Tamam. Ama bir şeye ihtiyacın olursa, söyle."

"Teşekkür ederim, Mia."

Mia sessizce oturdu ve adayı daha iyi görmek için on dakika daha bekledi. Süre dolduğunda beklenti içinde ayağa kalktı.

Leanna hiç düşünmeden Mia'yı ana çıkışın yanında durduğu yere kadar takip etti. Hastalığı azalmış ve yanaklarına renk gelmeye başlamıştı.

"Burayı seveceksin. Şehir hayatından uzak ve huzurlu," dedi Leanna. "Hava temiz ve insanlar misafirperver. Kim olduğun hakkında endişelenmene gerek yok. Burada kendin olabilirsin."

"Burayı kaç kez ziyaret ettin teyze?"

"Normalde her iki yılda bir gelirim. Ama son beş yıldır, yılda bir kez üç ay kalmak için geliyorum."

"Neden?"

"Çünkü burada huzur içinde çalışabiliyorum. Burayı evim olarak görüyorum."

Bu onun ilgisini çekti. Mia teyzesinin dünyanın farklı yerlerinde evleri olduğunu biliyordu, işi yüzünden değil, zengin bir adamla evlendiği için.

Gittiği özel yer, İskoçya'nın kuzeyindeki adalardan biriydi.

Mia buna benzeyen pek çok ada olduğunu biliyordu. Teyzesi Leanna, Amerika'dan ayrılmadan önce ona buranın adını söylemişti. Yine de unutmuştu.

Tekrar isterse kabalık olurdu. Bu yüzden Mia hatırlayana kadar teyzesiyle eğlenmeye karar verdi.

"Yerimin çocukken yaşadığın köşk gibi olduğunu söylemeyeceğim. Daha çok bir kulübe diyebiliriz," diye ekledi Leanna. "Ama rahat ve ihtiyacımız olan her şeye sahip."

Mia döndü. İlgisi başka bir yöne kaydı.

"Düzenli olarak ziyaret ettiğin yerlerde başka evlerin de var mı?"

"Evet, evet. Sevdiğim ve sık sık ziyaret ettiğim şehirlerde ve kasabalarda en az beş tane."

"Kevin Amca'nın onlardan haberi var mıydı?"

"Vardı. Aldırış etmedi. Hatta hoşuna gitti çünkü şehirde iş yaparken orada kalabiliyordu." Dudaklarında hüzünlü bir gülümseme belirdi.

Mia bir an için sessizleşti. Aniden Kevin Amca’yı hatırlattığı için kendini kötü hissediyordu. "Burayı her ziyaret ettiğinde onu hatırlıyor musunuz teyze?"

Teyzesinin kocası öleli yıllar olmuş, onu yalnız ama varlıklı ve iyi durumda bırakmıştı. Ancak, amcasının ölümünden sonra, en sevdiği teyzesinin bir yerde çok uzun süre kalamadığını fark etmişti.

Her zaman boş zamanları ya da işleri için seyahat ediyordu. Şimdiye kadar tek bir mülkü bile evi olarak bellememişti.

"Evet, hatırlıyorum. Burası en sevdiğimiz evlerden biriydi," dedi. Uzaklara dalmıştı.

Mia, teyzesine rahatlatıcı bir gülümsemeyle baktı ve sırtına bir el koyarak hafifçe okşadı. "Beni buraya davet ettiğin için teşekkür ederim teyze. Gerçekten minnettarım."

Leanna sırıttı. Gözlerindeki hüzün buharlaştı. "Bence burası sana iyi gelecek Mia."

"Umarım öyle olur," diye cevapladı ve dikkatini tekrar adanın manzarasına verdi. Kıkırdadı ve kaptanın güvertesinin dışına çıktı.

Eğlendirme taktiği beklediği gibi işe yaradı. Aralarındaki ruh hali değişti. Kulaklarına varan gülümsemesiyle Mia, Leanna'nın elini kavramış, teyzesi de tereddüt etmeden tutmuştu.

Bir süre sessizce beklediler, rıhtıma yaklaşırken vücutları tekneyle birlikte ritim içinde sallandı.

Liman, anakaradan bindikleri liman kadar büyük değildi. Tek ulaşım şekli uçaklardan ziyade tekneler olan küçük bir adadan beklenildiği gibiydi.

Rıhtım teslimatlar ve tahta sandıkların gemiden boşaltılmasıyla meşguldü. Bindikleri gemi adaya günlük seyahatleri olan tek yolcu teknesiydi.

Kaptan onlara karaya inme sinyali verdikten sonra Leanna'nın enerjisi yükseldi. Yanakları pembeliklerini geri kazandı ve mavi gözleri sakin deniz gibi parladı.

Toplam beş parça olan valizlerini yuvarlayarak taşıdılar. Mia’nın getirdiği kıyafetler çamaşır yıkamadan en az iki hafta dayanırdı.

Halasının kulübesinde yapılacak işleri düşündü. Yerin tozlu ve örümcek ağlarıyla kaplı olduğunu, yılın büyük bir bölümünde kullanılmadığını hayal etti.

Limanın sonuna ulaştıklarında, yabancı bir kadın coşkuyla kendilerine el salladı. Gümüşi saçları, donuk kir, ahşap ve is dolu arka plandan sıyrılıyordu.

Arkasında mavi, paslı, eski bir kamyon park halindeydi. Limandaki tek teknenin yolcuları sadece onlar oldukları için, kadın mürettebatın akrabalarından biri olmadığı sürece onlara el sallıyor olmak zorundaydı.

Mia limana baktı ama kimse kadının selamına karşılık vermedi. Sonra teyzesi başını kaldırdı ve gülümsedi. Yüzü parladı ve dudakları neşeli bir sırıtışla genişledi.

"Adelia!" diye seslendi Leanna yaşlı kadın onlara yaklaşırken.

"Leanna! Başardın!" dedi Adelia. "Gezi nasıldı? Burada olduğuna göre belli ki iyi geçmiş."

Kadının İskoç aksanı Mia'nın beklediği kadar yoğun değildi.

Havaalanına ve limana giderken birkaç aksanlı yerli duymuştu ama teyzesinin arkadaşı onlardan biri değilmiş gibi görünüyordu.

"Çok şükür geldik." Leanna kuru bir şekilde cevap verdi ama gülümsemesi yüzünden hiç ayrılmadı. "Bu seferki seyahatimde yalnız olmayacağımı söylemiştim."

Adelia, Mia'ya döndü. "Ha, bunu görebiliyorum." Elini ona uzattı. "Hoş geldin, canım. İyi ki bu yıl gelip teyzene katılmışsın."

Mia uzanmış elini tuttu ve bırakmadan önce salladı. "Burada olmaktan mutluyum. Çok güzel bir yere benziyor. Âdeta bir resim gibi."

"Manzaranın geri kalanını henüz görmedin. Teyzenin kulübesine gidene kadar bekle. Nefesleri kesecek bir manzara," dedi.

"Gel bakalım. Bunları arabaya koyalım. Yol uzun."

Leanna kıkırdayarak “Her zamanki gibi,” dedi.

Çantaları kamyonun arkasına sıkıştırıp sabitlediklerinde direksiyona Adelia geçti. Leanna yolcu tarafında onunla birlikte önde oturdu.

Mia'nın, yakında hafif bir yağmur sezdikleri ve ıslanmak istemediği için bagajlarla arkada itilip kakılarak oturmaktan başka seçeneği yoktu.

Kamyon zorlu bir çakıllı yol boyunca adanın arazisine tırmanırken yolculuk biraz sarsıntılı geçti. Adelia'nın dediği gibi manzara nefes kesiciydi.

Mia artık sarsıntılı geziye aldırış etmiyor, camdan dışarıyı izliyordu. Ufukta deniz, denize doğru sonsuza uzanan yeşil alanlar vardı.

Daha uzakta, başka bir adanın veya ana karanın hatları seçiliyordu. Bulunduğu çorak topraklara kıyasla gerçek uygarlığın uzak görüntüsü şehri özlemesine neden oldu.

Ama buraya zorla gelmemişti. Burada olmayı, sonsuz yeşilliklerle çevrili olmayı seçmişti.

Kulübeye yolculuk bir saat sürdü. Sürüş fena geçmemişti. Leanna ve Adelia ona bölgedeki küçük kasaba ve buradaki insanlar hakkında ayrıntılı bilgiler vermişti.

Sürüşlerinin sonuna yaklaştıklarında bir şey Mia'nın dikkatini çekti. Gördüklerine inanamayarak diğerlerine işaret etti.

"Bu düşündüğüm şey mi?" diye haykırdı Mia.

Adelia gülümseyerek "Ah, evet," diye cevap verdi.

"Burası Kingsley Kalesi," dedi Leanna gururla. "Manzara ve tarım arazileri ile birlikte adada bilinen bir turistik cazibe merkezidir."

"Adada bir kale mi? Neden burada?"

Leanna cevap veremeden Adelia tekrar konuşmayı başladı.

"Kingsley Kalesi on dördüncü yüzyılda bir İngiliz aristokrat tarafından metresi için inşa edildi.

"Yıllar boyunca, aile kaleyi savaşlarda bir sığınak ve çok para kazanmadan önce bir süre ev olarak kullandı.”

"Ne tür bir işin onları zengin yaptığından emin değilim. Ama burayı kaybetmelerini engelledi. Kale hâlâ onu inşa eden aynı aileye ait ve onlar işletiyor.”

"Şu anda aile artık aristokrat unvanına sahip değil. Ancak, para kaleyi iyi durumda tutmalarını sağladı.

"Şimdi onu turistik bir yer ve aynı zamanda bir çeşit tatil evi haline getirdiler."

Leanna, Adelia'nın anlatımıyla birlikte başıyla onayladı. "İster inan ister inanma, kalenin sahibi olan ailenin bir üyesiyle tanıştım ve sanırım sen de onun adını duydun Mia," dedi.

"Gerçekten mi? Kim bu?" Mia bakışlarını mimari yapıdan uzaklaştırdı.

Leanna’yla uzun süredir tanışmalarına rağmen Adelia için de sanırım bu bilgi yeni olacaktı. Bu da Mia'nın tuhafına gitti.

Mia, gizemli kişiyle görüşmenin yakın zamanda yapıldığı sonucuna vardı. O kadar yakın zamanda ki, teyzesi gizemli isimle Mia’nın bağlantısını düşünebilmişti.

"Bu kişi neye benziyor?" Adelia, Mia'yı düşünceli halinden sıyırarak sordu.

Leanna kendini beğenmiş görünüyordu, genç adamla karşılaşmasını hatırlıyordu. "Senin yaşlarındaydı Mia, yani oğlum olacak kadar gençti, ama en az beş veya altı yıl daha büyüktü.”

"Görünüşünden etkilenmiş ve hoşlanmış hissettim. Gözlerimi kapatırsam, canlı bir şekilde görebilirim: Koyu kahverengi saçlar, güçlü çene çizgisi, yüksek elmacık kemikleri, kalın kaşlar ve koyu mavi safirler renginde gözler.”

"Her yaştan her kadın onu inkâr edilemez derecede çekici bulur. Ayrıca, çok sevimli ve çevikti." Leanna derin bir nefes verdi.

Mia, teyzesinin Kingsley’deki adamı tarif edişine sırıttı. "Hayranlık uyandıracak türden birisi, anladım."

Leanna arkasını dönüp yeğenine sırıttı ve göz kırptı. "Gerçekten de öyleydi."

Mia gözlerini devirerek güldü. "Tanrım, teyze. Bunu kendine sakla, olur mu?"

Adelia kıkırdadı ve konuyu kale sahibine geri getirdi. "Peki adı ne?"

"Erik Alexander Kingsley."