Alfaların Lideri Birinci Kısım
Yazar
Sarah Tribus
Okur
19.1K
Bölüm
36
Alfaların sayısının giderek arttığı bir dünyada Lyra, doğduğundan beri gizli, görünmez bir evde uyumaktadır. Onun muazzam gücünü sezen annesi, Lyra'yı acımasız babasından ve güce aç diğer adamlardan korumak için bir cadı yardımıyla onu gizlice kaçırtmış ve öldüğünü ilan ettirmiştir. Sonsuz bir uykuya hapsolmuş olsa da Lyra, ablası Jasmin ile güçlü bir bağ paylaşmakta; korku, acı, nefret ve anlık sevinçler de dahil olmak üzere her şeyi onun aracılığıyla görüp hissetmektedir. Babaları tarafından vahşi dövüşlere zorlanan Jasmin, dayanılmaz acılara katlanmaktadır. Lyra'nın on sekizinci yaş gününden tam bir gün önce Jasmin babasının gözetiminde haksız yere idam edildiğinde, Lyra'nın içinde her şeyi altüst edecek beklenmedik bir güç uyanır.
Bölüm 1: Değişimin Islığını Çalan Kız Kardeş
LYRA
Kız kardeşimin bedenine inen ilk darbe, beni başka bir dünyadan gelen bir şok dalgası gibi sarstı; hem hapishanem hem de hayatla olan tek bağım olan ruhani bağımız üzerinden gelen bir sarsıntıydı.
Kurdum Remi, her zamanki gibi beni teselli etmeye çalışıyordu; ben ise babamın ve savaşçılarının onu dövmelerini izliyor, acısını hissediyordum. En kötüsü, kendini savunmasına bile izin verilmemesiydi.
Babam Alfa Kastelan, alfasını onaylamadığı bir köyü ateşe verip herkesi öldürmesini emretmişti. Ancak kız kardeşim Jasmin bunu reddetmişti ve şimdi sonuçlarına katlanmak zorundaydı.
İzlemekten ne kadar nefret ediyordum.
Jasmin çok güçlüydü ve kendine özgü bir dövüş tarzı vardı, ama babamıza karşı çaresizdi.
Kimseyi incitmek ya da öldürmek istemiyordu, ama babamız ona hiçbir zaman seçenek bırakmıyordu. Her reddettiğinde, Jasmin boyun eğene kadar onu dövüyor, aç bırakıyor ya da daha beterini yapıyordu. Kirli işleri hep ona yaptırırdı ve bir şey ters giderse suç her zaman ona atılırdı.
Ama Jasmin de bir o kadar inatçıydı; yere her düşürüldüğünde yeniden ayağa kalkardı ve bu da babamızı her seferinde daha da öfkelendirirdi.
Savaşçıların ve sürü üyelerinin gözlerinde Jasmin'e acıdıklarını görebiliyordum, ama hiçbiri ona yardım etmiyordu.
Arkadaşları bile yardımına koşmuyordu ve bu beni daha da üzüyordu.
Bu sonsuz uykuya hapsolmamış olsam, onu hemen kurtarırdım, ama bunu ancak hayal edebiliyordum.
Tam Jasmin'in cezası doruğa ulaştığında, dişi kurdum izlemeyi bıraktı.
Bunu neden yaptığını biliyordum; izlemeye devam etseydim, muhtemelen aklımı yitirirdim.
Haftada bir kez dişi kurdum bizi kız kardeşimden izole etmeyi başarıyordu; böylece onun gözlerinden görmek ve duygularını hissetmek zorunda kalmıyordum.
Jasmin'in acısını ve ıstırabını paylaşıyor olsak da —ona en azından biraz yardım edebilmek için bu yükü seve seve üstleniyordum— her seferinde neredeyse dayanılmazdı.
Ama kendimi izole ettiğimde, suçluluk duygusu peşimi bırakmıyor, onu yalnız bıraktığım için kendimden nefret etmeye başlıyordum. Ve bütün bunlar on yedi yıldır böyle sürüyordu. Sanki kız kardeşimin bir parçasıymışım gibi, sanki onun içine hapsolmuşum gibi hissediyordum.
Tüm bu süre boyunca beni teselli eden tek bir düşünce vardı: yakında uyanacağım kesinliği.
Kurdum Remi, doğduğum günden beri yanımdaydı ve her şeye tanık olmuştu. Annemin bir cadıya beni uyutturup, kimsenin beni ya da gücümü kullanamaması için saklattığını biliyordu.
Herkes doğumda öldüğümü sanıyordu.
Uyandığımda hepsinden intikam almak ve kız kardeşimle birlikte kendi sürümü yönetmek istiyordum; çünkü Jasmin'le ikimizin de alfa olduğundan emindim.
Sadece bir hafta sonra, kız kardeşim için işlerin düzelmeye başladığını sandım, ama çok yanılmışım.
Bir alfa, savaşçılarından birkaçıyla birlikte babamın sürüsüne geldi ve kız kardeşimin eşi olduğu ortaya çıktı.
İlk başta onun için inanılmaz mutlu oldum; ama alfa, babamın kız kardeşim Jasmin'i zorla katıldırdığı diğer sürülere yapılan baskınlardan söz edince, kralın adına suçluyu cezalandıracağını ilan etti.
Kendi adının yakında ortaya çıkacağını bilen babam, sürünün geri kalanıyla birlikte, onu zorla yaptırdığını bildikleri hâlde tüm suçu kız kardeşime attı.
Bunun üzerine Jasmin zindana atıldı.
Kendi eşi onu işkenceye tabi tuttu; çünkü Jasmin babasının emriyle hareket ettiğini, kendi iradesiyle yapmadığını söylüyordu.
Ama herkes aksini iddia ettiğinden, eşi onun tek bir sözüne bile inanmadı ve üstelik onu eşi olarak reddetti.
Yine de Jasmin dimdik durdu ve kimsenin inanmak istemediği gerçeği söylemeye devam etti.
Kız kardeşime yardım etmek ne kadar istesem de, elimden hiçbir şey gelmiyordu.
Bunun yerine, kendi eşi tarafından idam sahnesine sürüklenişini izlemek zorunda kaldım.
Sürüdeki herkes öylece duruyordu; ona yardım etmek için kılını bile kıpırdatan yoktu.
Kralın bir elçisi geldi, suçlamaları okudu ve kız kardeşime şunu duyurdu: “İtiraf edersen seni kraliyet hapishanesine götürürüz; etmezsen idam edileceksin.”
Kulaklarıma inanamıyordum. Neden kimse ona inanmıyordu?
Ama bütün bunlar bana bu dünyanın ne kadar çürümüş olduğunu gösteriyordu.
Burada erkekler söz sahibiydi. Kadınları işlerine geldiği gibi kullanıyor, sıkıldıklarında bir kenara atıyorlardı.
“Dediğim gibi, diğer sürülere alfamın emriyle saldırdım. Kendi başıma hareket etmedim!” diye haykırdı kız kardeşim, kalabalığın önünde diz çökmeye zorlanmış hâlde.
Çok güçlüydü; hayatına mal olacağını bilmesine rağmen gerçeğe sımsıkı tutunuyordu.
Alfa kralın elçisi sadece şunu söyledi: “O zaman öleceksin!”
Elçi, Jasmin'in eski eşine başıyla onay verdi; o da hemen kız kardeşimin başına silah doğrulttu.
“Son sözün var mı?” diye sordu elçi. Kız kardeşim de bir melodi ıslık çalmaya başladı.
Kız kardeşim şarkı söylemeyi, ıslık çalmayı ve dans etmeyi hep severdi. Bu melodiyi çok iyi tanıyordum. Scorpions'ın “Wind of Change” şarkısıydı.
Ağlayabilseydim ağlardım, özellikle şu an. Yüreğim kan ağlıyordu; içimdeki acı beni ele geçirmiş, uyuşturmuştu.
Neden ona bu kadar acımasızdılar? Seçeneği yoktu; zorla yaptırılmıştı ve kimse, tek bir kişi bile ona yardım etmemişti. Ya babam? Babam paçayı sıyırmıştı.
Yaşamasını istiyordum ama gerçeğe neden tutunduğunu da anlıyordum. Dürüst olmak gerekirse, onun yerinde olsam ben de aynısını yapardım.
Melodiyi ıslık çalarken doğrudan kalabalığa bakıyordu. Az önce sırıtan babam ise şimdi öfkeyle onu süzüyordu.
Islığını bitirdiğinde ise şunu ilan etti: “Bir gün hepiniz ölümümün hesabını vereceksiniz. Umarım hepiniz cehennemde yanarsınız!”
Ne kadar da haklıydı.
“Senin intikamını alacağım, söz veriyorum!” dedim o an, beni duyamayacağını bilmeme rağmen.
Ama Jasmin buna karşılık gülümsedi ve onu göremesem de, gülümsemesi sanki bana da bulaşmıştı; sanki beni duymuş gibiydi.
Kalabalık da bunu doğruluyordu; Jasmin'e şaşkınlık ya da dehşetle bakıyorlardı.
“Bitirin şunu!” diye emretti elçi.
Jasmin'in eşi küçümseyerek ona fısıldadı: “Ay Tanrıçası bana nasıl olur da böyle aşağılık bir yoldaş verir? Bunca insanı öldürdün; bunu hak ediyorsun.”
Sözlerinin onu ne kadar derinden yaraladığını hissedebiliyordum, ama Jasmin dimdik durdu. Tek bir damla gözyaşı dökmedi ve kalabalığa gülümsemeye devam etti. O anda sağ avucumun içine bir şey ateş gibi kazındı.
Duyduğum son şey bir silah sesiydi.
Sonra her şey değişti.
“HAYIR!!!” diye bağırdı biri, ama bu sefer kız kardeşimin gözlerinden görmüyordum—hayır, kendi gözlerimle görüyordum.
