Huzur Kitap 2
Yazar
Rose Jessie James
Okur
369K
Bölüm
30
Genç bir kurt adam olan Lilac, eşi Alfa Kyril onu kadim kitaplarla dolu gizli bir kütüphaneyle tanıştırdığında kendini kadim büyünün, siyasi entrikaların ve yasak arzuların dünyasının içinde bulur. Geleceklerini birlikte inşa etmeye çalışırken, Kyril'in geçmişinden bir figür olan Alfa Maxwell Evergreen'in gelişiyle hayatları altüst olur. Ejderha tehdidi, esrarengiz yangınlar ve karanlık büyünün gölgesinde Lilac, sürüsünü korumak ve gerçeği ortaya çıkarmak için en derin korkularıyla ve arzularıyla yüzleşmek zorundadır.
Ziyaretçinin Çağrısı 🌶️🌶️
SEZON 2
Yapımcı: Jennifer Sherman
Yazan: Adam Sharp & Jennifer Sherman
Lilac
Lilac'ın gözleri bağlıydı.
Eşi Alfa Kyril'in nazik ama sıkı eli onun tek rehberiydi. Uzun bir koridorda yürürlerken, ayak sesleri yankılanıyordu.
"Nereye gidiyoruz?" diye sabırsızlıkla sordu Lilac.
"Sana söylemiştim. Bu bir sürpriz," diye yanıtladı Lycan derin bir sesle.
Sanki günlerdir yürüyorlarmış gibi hissetti. Birbirlerini işaretledikleri andan bu yana geçen bir ay içinde sevgilisi onu şaşırtmaktan hiç vazgeçmedi.
Gerçekten sadece bir ay mı oldu? diye düşündü Lilac.
Bir zamanlar yaşadığı hayat ve bir zamanlar olduğu kişi ona bir ömür öncesi gibi geliyordu. Bir zamanlar kendisini odasına kilitlemekten memnun olan ve dünyadan uzakta herkesten saklanan kız, artık tam ekran herkesin gözlerinin önündeydi.
Luna unvanını taşıyordu ve bu nedenle yeni evlat edindiği kurt sürüsünün yaşamlarından ve refahından sorumluydu.
"Bana daireler çizdiriyorsun. Biliyorum," dedi şakacı bir tavırla.
"Sabret, aşkım," diye fısıldadı Kyril kulağına sakin bir şekilde. "Neredeyse geldik."
Nefesi tüylerini diken diken etti.
Beni nereye götürüyor?
Bu beklenti onu öldürüyordu!
Tam o sırada, eşi birden durdu.
"Geldik," diye homurdandı Kyril.
Kapının beklenmedik bir şekilde açılma sesiyle birlikte Lilac yerinden sıçradı.
Onu içeri götürürken, çok tanıdık bir toprak kokusu etrafı sardı.
Olabilir mi?
Kyril düğümü gevşetirken gözbağı boynuna dolandı.
Nefesi kesildi.
Önünde sonsuza kadar devam edecekmiş gibi görünen harika bir salon vardı. Ve içinde... kitaplar. Kirişlere ve ötesine doğru yükselen sonsuz kitap sıraları.
"Bu... bu...!" diyerek kekeledi Lilac, gördüklerine inanamayıp.
"Bu senin için," dedi Kyril gururlu bir şekilde gülümseyerek.
"Benim için mi? Ama nasıl..."
"Periler. Onların sihirlerini çalıştırmalarını sağladım. Kapı, onu gözlerden uzak bir şekilde maskelemek için bir büyü yardımıyla yapıldı," dedi onu elinden tutup içeri doğru götürürken.
"Hiçbir şey duymayasın diye yaptım. Bu el yazmalarını dünyanın her köşesinden getirttirdim. Bazıları 800 yaşın üzerinde, belki de daha da yaşlı."
"Bu inanılmaz," dedi en yakın kitabı bir raftan alıp deri cilt kapağında elini gezdirirken. "Daha önce hiç böyle bir şey görmedim! Ne diyeceğimi bilemiyorum..."
Kyril güçlü kollarını beline doladı ve onu kendine doğru çekti.
"Bir şey söylemene gerek yok."
"Teşekkür…” diyebildi Lilac zar zor, bir öpücük onun sözünü kesmeden önce. Kendini gerçekten güvende hissettiği tek yer olan onun kollarında eridi. Sonra Lilac bir adım geri çekildi ve hayretler içinde odanın etrafına baktı.
"Burada bana ömür boyu yetecek kadar kitap var."
"Artık işaretlendiğinize göre, hepsini birçok yaşamınız boyunca okuyabileceksiniz… sonsuz yaşamlar!"
Ölümsüzlük.
Yine de kafasını bu konsepte alıştırması, anlaması hâlâ zordu. Beklenti ne kadar heyecan verici olsa da, hâlâ gözünü korkutuyordu.
Bu kitapların, ne kadar çok olursa olsun, ölümsüzlük hayatında sonsuza dek sürdürmek için yeterli olup olmayacağını merak ediyordu.
Ama eşinin gözlerine baktığında, ona duyduğu aşkı hatırladı ve tek başına onu uzun bir süre ayakta tutabileceğini biliyordu. Ve onun gözlerinin içine nasıl baktığını...
"Eminim çok sevimli yavrularımız olacaktır," dedi Kyril.
Lilac da sıkı kavrayan ellerini gevşetti.
"Ben, bir baba, ve sen, kendi batınında yavrularını taşıyan bir anne... Kulağa hoş geliyor, öyle değil mi," dedi sıcak bir gülümsemeyle.
Lilac bundan rahatsız olarak geri çekildi.
"Sonunda istemediğimden değil..." diye cevap verdi. "Sadece... Yani... Daha 19 yaşında bile değilim. Hâlâ görmek ve yapmak istediğim daha çok şey var," dedi kitapların arasında gergin bir şekilde bir aşağı bir yukarı gezinirken.
"Onlara şu anda sahip olalım demiyorum... Sadece bir ara. Eğer istersen, yani," dedi gerilimi kırmaya çalışarak.
Üzüldün mü?
Başka bir şey söyleyemedi.
Onun kalbini kırmak, yapmak isteyeceği en son şeydi. Soyunun devam etmesini sağlamak onun için her şey demekti. Ve bu o kadar çok şey ifade ediyordu ki, tüm insanlar arasında, onunla olmasını istedi.
Her ikisi de sonsuz yaşam armağanı ile kutsanmış olsa da, Lilac çocuk doğuramayacak kadar uzun süre bekleyebileceklerini biliyordu. Fakat, ölümsüz ya da değil, ikisi de hâlâ herkesle aynı ebeveynlik kurallarına bağlıydı.
Kyril'in 32 yaşına gelmiş olmasıyla da üreme zamanının bitmesine fazla bir zaman kalmamıştı. Bir birey yaşlandıkça, Lycan olsun ya da olmasın, üreme daha da zorlaşacaktı.
Lilac çok hızlı soluk alıp vermeye başladı.
Belki de annesi başından beri haklıydı...
Belki de ben hâlâ çok gencimdir!
Belki de yanlış eşi seçmiş olabilir!
Tanıdık bir dokunuşun bileğine değmesiyle birlikte durakladı. Kyril avucunu Lilac’ın yumuşacık yanağına dayadı.
"Hazır olduğun zaman hazırsındır. Ve, hayır. Annem haklı değildi," diyerek sırıttı. "Sen ve ben, birlikte olmak için yaratıldık. Her zaman. Tıpkı Tanrıça Selene'in istediği gibi."
Lilac iç çekti ve "Yine aklımı okudun," dedi kaşlarını çatarak.
"Kusura bakma. Çok endişelendim. Gittikçe çok canın sıkılmaya başlamıştı. Söz veriyorum, bir dahaki sefere zihnini gizlice okumadan önce sana soracağım," dedi sırıtarak.
Lilac, şakacı bir tavırla Kyril’in sert göğüs kaslarını tokatladı.
"Ya da belki de gizlice aklımı hiç okumasanız mı ki? Ve ayrıca tutamayacağınız sözler vermeyin!"
"Söz veriyorum," diyerek şakacı bir tavırla cevap verdi Kyril ve onu derin derin öptü.
Lilac onun öpmesine bayılırdı. Bu ona kendisini dünyadaki tek insanmış gibi hissettirirdi. İşin komik tarafı da, Lilac, Kyril’in zihninde öyle olduğunu biliyordu.
Lilac, geri çekilip eşinin gözlerinin içine bakarken yüzünün ısındığını ve yanaklarının kızardığını hissetti. Telaşlandığı zaman Kyril’in kendisini daha çok sevdiğini biliyordu, bu da onu daha da utandırıyordu.
Gözlerini kaçırdı.
"Kes şunu," dedi, dudağını ısırarak.
"Neyi keseyim?"
"Bana bakmayı!"
"Yapamam. Karşı konulmaz bir caziben var," dedi eğilip onu tekrar öperken. Lilac onun sertleştiğini hissetti. Kyril Lilac’a sıkıca sarıldı ve kulağına fısıldadı, "Seni istiyorum... Hemen, şimdi."
"Burada mı?!" diye bağırdı, sesi büyük salonda yankılanıyordu. Birilerinin duyabileceğinden endişelenerek hemen ağzını kapattı. "Kütüphanedeyiz!"
Kyril kıkırdadı. "Merak etme. Etrafta başka kimse yok. Sessiz olmamıza gerek yok," dedi büyük bir ihtirasla onu kendine doğru çekerken.
Yavaşça birbirlerine sürtünmeye başladıklarında vücutları birbirine kilitlendi. Kyril onu kolayca yerden kaldırırken Lilac farkına bile varmadan, eteği yukarı çekildi ve bacakları Kyril’in beline dolandı.
Kyril onu yakındaki bir kitaplığa sıkıştırarak itmeye başladı ve her itişinde kitapları yere deviriyordu.
Sonra ikisi de yarattıkları bu karmaşaya güldüler.
Bu da sahip oldukları arasında sevdiği başka bir şeydi. İlişki sırasında bile gülebiliyorlardı. Sahip oldukları bağın kopmaz olduğunun farkındaydı
Dudakları boynundan ve gömleğinin altından aşağı doğru kaydı ve dili yavaşça göğsünün ortasına doğru yaklaştı. Hedefine ulaşırken Kyril hafifçe ısırdığında Lilac dayanamayıp, büyük bir arzuyla daha yüksek bir şekilde inledi.
Fakat Lilac hemen ağzını kapattı. Hâlâ kütüphanede olmanın heyecanını atlatamamıştı. Artık daha fazla dayanamazdı.
"Senin içinde olmak istiyorum,” dedi Kyril onun kulağını hafiften ısırırken. Aletinin daha da ağırlaştığını hissetti. Lilac, onun üzerinde bıraktığı etkiyi seviyordu.
Kyril’in pantolonu tamamen çırılçıplak kalana dek bacaklarından kolayca aşağı kaydı.
Lilac’ın iç çamaşırını yana doğru kaydırarak, merkezine doğru ilerlerken aleti kadife kınının dışına hafifçe masaj yapmaya başladı. Bunun kendisini her zaman neden bu kadar harika hissettirdiğini anlayamıyordu.
KYRIL
Daha sert bir şekilde hareket etmeye başladığında Lilac’ın gözlerinin döndüğünü fark etti. Onun neredeyse hazır olduğunu hissetti.
Lilac arkasına yaslanırken, gömleği omzundan düştü ve bir zamanlar Kyril’in bıraktığı ısırık izlerini ortaya çıkardı ve bu Kyril’i daha da vahşi hâle getirdi.
"Seni götürmek istiyorum," diye mırıldandı Kyril, Lilac’ın tüm çekingenliğini üzerinden attığını görerek. "Hadi dönüşelim!"
Ama dönüşümün tam ortasında, tam da ona girmek üzereyken, bir ses psişik bir bağlantıyla ona seslendi.
Jon
Alfa.
Kyril
Ne!?
Jon
İhtiyacım...
Kyril
Rahatsız edilmemem gerektiğini söylemiştim!
Jon
Evet, efendim. Ama bu önemli. Bir ziyaretçin var.
Kyril
BEKLEYEBİLİR!
Jon
Çok özür dilerim ama, bu mümkün değil. Bir ziyaretçiniz var.
Jon
Onun işi çok acilmiş.
Kyril, isteksizce insan formuna geri dönüp, derin bir iç çekerek uzaklaşmaya başladı.
Kyril
Birazdan oradayım.
Lilac ona endişeli bir şekilde baktı ve o da geri insan kılığına dönüşmeye başladı.
"Nedir bu?" dedi endişeyle. "Yanlış bir şey mi yaptım?" diye sordu derin bir nefes alarak.
"Tabii ki değil," diyerek gülümsedi Kyril. "Benim için asla yanlış bir şey yapamazsınız."
Kyril onu alnından öptü.
"Burada kal. Hemen döneceğim," dedi isteksizce onun ayaklarını asfalt zemine koyarken. "Daha işimiz bitmedi." Lilac’ın bacakları hâlâ zayıftı ve onun yere yavaşça çömelmesini izlerken bile Kyril çok yakışıklı görünüyordu.
"Burada biri mi var?"
"Olduğun yerde kal. Bir dakika içinde döneceğim," dedi ve kapıyı kapatıp, odadan ayrıldı.
Lilac
Gitmesini gerektirecek kadar önemli olan şey nedir? Ve neden benimle bu konuda konuşamadı?
Alfa olarak görevlerinin önemli olduğunu biliyordu, ama bazen ona karşı daha açık olma arzusunu hissetmesini isterdi.
Eşini takip etmeye ve neyin peşinde olduğunu öğrenmeye karar verdi.
Kyril'in belirgin kokusu, nemli toprak ve ormanın düşen yapraklarının kokusunu andıran erkeksi bir misk, onu uzun bir koridordan aşağıya doğru evlerinin ana koridoruna götürdü. Onun kokusunu çok severdi. O yokken, bazen gardırobunu açar ve kıyafetlerinde kalan kokunun tadını çıkarırdı.
Ama sessizce yaklaşırken, farklı bir koku aldı... Soğuk ve steril bir şey. Rahatsız edici değil, sadece farklı. Sert.
Girişe varmadan bir köşenin arkasında durdu. Etrafına bakarken, daha önce hiç görmediği bir adamı eşinin önünde kapıda dururken gördü. Sarı saçları ve mavi gözleri çok farklıydı.
Bu da kim?
"Alfa Maxwell Evergreen," dedi Kyril el sıkışmak için uzanırken. "Seni tekrar görmek güzel."
Ama el sıkışırlarken, yabancının gözleri Kyril'in ötesine kayarak, Lilac'ın gözleriyle karşılaştı.
Delip geçici bakışlar. Sanki doğrudan ruhunu görebiliyormuş gibi.
Bu onu ürpertti.
Ama neden?
