Anlaşma: Final Kitabı
Yazar
S. S. Sahoo
Okur
1,9M
Bölüm
20
Xavier de dahil olmak üzere hiç kimse Xavier Knight'ın bir aile kurabileceğini düşünmezdi. Angela imkansızı başardı ve sonunda Xavier'i eski vurdumduymaz hayatından kopardı. Ancak yeni bir iş girişimi ve rakip bir şirket onu hızlı tempolu, kıyasıya yarışılan kurumsal dünyaya geri çektiğinde, Xavier'in hem kişisel hayatını hem de profesyonel hayatını nasıl dengeleyeceğini bulmak zorlaşacak...
Yeni Yükseklik
XAVİER
10 milyon.
Tekrar kontrol etmek için kâğıda baktım. Ama işte oradaydı.
Sam O'Malley'nin anlaşılır karalamasında, sekiz tane sıfır saymıştım.
Sakin oyna. Poker yüzünü koru.
Kağıdı masanın üzerinden Al'a uzattım. Yüz ifadesinin nasıl değiştiğini görmüştüm, inanamıyordu.
Ortağım, elimizin yüksek mi yoksa 7-2'lik bir offsuit mi olduğunu bilemiyordu.
Kiminle dalga geçiyordum? Sakin oynamak zordu. O'Malleyler X-Label'ı 10 milyon dolara satın almak istiyorlardı.
Ama böyle bir meblağ için bile X-Label'ı vermek istemiyordum. Al'ın poker yüzünün düşmesi de aynı şeyi ima ediyordu. Boğazımı temizledim.
“Sam, Sally... Bu son derece cömert bir teklif. Ve sizin de anlayabileceğiniz gibi, Al ile şoke olduk. Böyle bir şey beklemiyorduk.”
Sam hafifçe kıkırdadı. “Ah, evet, bunu anlıyoruz.”
“Tanrı yüzüne gülmüş gibi görünüyor Xavier Knight, öyle değil mi?” diye sordu Sally, viski bardağına gülümseyerek.
Neden beni böyle ayırmıştı?
Ukala samimiyetleriyle ilgili bir şey beni germişti. Sanki Al ve benim kıvranmamızı izlemekten zevk alıyorlardı.
Ama burada açıkça üstünlüğümüz vardı ve toparlanmak zorundaydık.
Al'ı masanın altından tekmelediğimde bakışlarını kâğıttan ayırdı.
“Teklifiniz karşısında onur duyduk,” diye ekledi Al. “Ama benim için X-Label'ın paradan çok daha fazlası olduğunu anlamalısınız. Bu benim tek hayalimdi ve sonunda gerçekleşmeye başlıyor.”
“Ben de aynı şekilde hissediyorum,” diye devam ettim. “Bu teklif bizi gururlandırsa da kabul edemeyiz. Bunu kendimiz başarmak istiyoruz.”
Masadaki sıcak atmosfer buzlu viski gibi bir anda soğumuştu.
Masanın üzerinden Sam ve Sally arasında sessizce geçen bir şey fark ettiğimde birden Al ile özel bir şeye izinsiz girmişiz gibi hissettim.
“Pekâlâ, bizimle buluşmak için bu kadar zahmete katlandığınız için size minnettarız,” dedi Sam, hayal kırıklığını pasif saldırganlıkla ince bir şekilde gizleyerek.
Ortamı yumuşatmaya çalışarak neşeyle, “Ne zahmeti, öyle şey olur mu!” diye yanıtladım. “Umarım siz ikinizin Atlantik'e geri dönmeden önce New York'u keşfedecek zamanınız olur?”
“Ah, kesinlikle hayır,” diye karşılık verdi Sam. “Bu yerde asla ihtiyacımız olandan daha uzun süre kalmayız.”
“Neden... New York'u sevmiyor musunuz?” diye sordu Al.
“Hayır. Burası çok kirli... Ve hayal kırıklıklarıyla dolu,” diye yanıtladı Sally, herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle.
Sally, Al'ın başının üzerinden çıkışa bakıyordu. Sonunda hepimiz aynı sayfadaydık.
Cüzdanımdan bir yüzlük çıkararak masaya koydum.
“İçki için teşekkürler. Keşke daha fazla kalabilseydik ama evde beni bekleyen bir aile yemeği var. “
“Beni de öyle,” diye ekledi Al. Onun bekâr olduğunu söyleyecek değildim elbette.
“Güzel karına selamlarımızı ilet,” dedi Sally, gözümün içine bakarak.
“İleteceğim.”
“Belki yollarımız bir gün tekrar kesişir,” diye ekledi Al.
“Evet,” diye yanıtladı Sam, doğrudan bana bakarak. “İçimde karşılaşacağımıza dair bir his var.”
Bardan çıkarken O'Malleylere Angela'dan hiç bahsetmediğimi fark ettim.
Ama sürekli haberlerdeydik. Tabii ki Sally, Angela ile fotoğraflarımızı görmüştür. Bunda garip bir şey yok!
“Kahretsin!” Al, Manhattan’daki bardan çıkar çıkmaz kaldırımda haykırdı. “Bu adamlar beni ürpertiyor.”
“Ah, hadi ama. Bu sadece bir iş,” diye cevap verdim, kendimde buna inanmak istiyordum.
Ama dürüst olmak gerekirse, Al'a hoşça kal derken arkasından ona bakan Sam'in gözlerindeki o soğuk bakışı unutmaya çalışıyordum.
ANGELA
“Ne yapacaktım!?” Önümdeki yükselen kaya duvara bakarken nefesim kesildi.
Taş duvardaki renkli plastik tutucular eğlenceli görünüyordu… Ta ki benimle ölüm arasındaki tek şeyin onlar olduğunu idrak edene kadar!
“İp olmadan tırmanacaksın.” Yeni arkadaşım Jenny üçüncü kez açıkladı. Jenny'nin tırmanma spor salonunda anne randevusundaydık.
“Ve bu güvenli mi?!”
“Evet. Yemin ederim. Sadece izle.”
Jenny duvara yaklaşıp belindeki küçük tebeşir torbasına uzanırken ona baktım. Sonra ellerini çırptığında etrafında beyaz bir toz bulutu uçuşmuştu.
Yeni bir mesaj gelmediğini bildiğim hâlde hızlıca telefonuma baktım.
Sorun yok. Güvendeler.
Bu gitgide benim mantram hâline geliyordu.
Leah ve Ace'i babamla evde bırakmakta tereddüt etmiştim ama babam kendime biraz zaman ayırmam gerektiği konusunda ısrar etmişti.
Bunun doğru olması beni daha az endişelendirmiyordu. Pratikte üç çocuğu tek başına büyüttüğü söyleyerek ısrar etmeye devam etmişti… Ve buna itiraz edemezdim.
Ama her ihtimale karşı telefonumun sesini sonuna kadar açabilirdim. Bir kez daha başımı kaldırıp yukarıya baktım.
Jenny tırmanmaya başlamadan önce omzunun üzerinden bana göz kırptı.
Ağırlığını sarı bir basamaktan diğerine verirken zarif bir şekilde hareket ediyordu.
Ağzım açık kalmıştı. Her hareketi bilinçliydi. Ve işin en çılgın yanı da bunu çok kolaymış gibi göstermesiydi.
Duvarın tepesine yaklaştığında gerilmiştim. Yeni arkadaşımın havaya sıçramasına hiç hazırlıklı değildim. Buna engel olamadan çığlık attım.
Ama Jenny iki eliyle büyük sarı bir ipi yakaladı, narin vücudu sağa sola sallanıyordu. Daha önce fark etmemiştim ama bu, turun son adımıydı.
“Evet!” diye bağırdı.
Ardından duvarı bırakarak aşağıya düşmüştü. İkinci kez bağırarak hemen yanına koştum.
Ama yumuşak mavi yatağın üzerine çömelerek yumuşak bir şekilde inmişti. Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle bana döndü.
“Vay canına,” diye mırıldandım, nefesimi düzene sokmaya çalışırken. “Sen resmen tanıdığım en havalı annesin.”
“Bunu senden duymak çok şey ifade ediyor!” dedi gülerek.
“Şaka mı yapıyorsun?! Adrenalinden bayılmak üzereyim ve henüz duvara bile dokunmadım!”
Elimi uzatıp kalkmasına yardım ettim.
“Adrenalin en iyi kısımlardan biri,” diye yanıtladı. “Ve kendimi şaşırtabilmeyi seviyorum. Ve sen de buna bayılacaksın.”
“Tamam... Ama önce küçük şeylerle mi başlasak?” diye sordum.
“Tabii ki. Şu yeşil rotayı deneyelim...”
Dört turu tamamladıktan 30 dakika sonra tüm vücudum heyecanla uğulduyordu.
Zor ve korkutucuydu. Ama inanılmaz hissettiriyordu.
En son ne zaman ailem ya da işim olmayan bir şey için gerçekten heyecanlandığımı hatırlayamıyordum.
Jenny ile birlikle spor salonunun kafesinden aldığımız yulaf sütlü kapuçinolarla otururken diğer tırmanıcıları izliyorduk.
“Beni davet ettiğin için teşekkür ederim Jenny,” dedim içtenlikle. “Bunu asla tek başıma yapmazdım, bundan gerçekten zevk aldım.”
“Her zaman, kızım! İtiraf etmeliyim ki, yeni birine hava atmak eğlenceliydim.”
Gülerken karın kaslarım ağrıyordu.
“İnan bana, bundan çok etkilendim. Ama merak ediyorum... Buna nasıl başladın?”
“Başka bir anne gösterdi tabii ki de! Ve ben sadece... Buna âşık oldum.”
Ona bakarken huzur içinde gülümsedi. Ben de bu duyguyu yaşamak istiyorum.
“Sadece kendim için bir şeyler yapmak bana çok iyi hissettiriyor. Spor salonuna girip topuklularımı, mücevherlerimi, hatta alyansımı bile çıkarıyorum!”
Kendi ellerime baktım. Yüzüğümü çoktan takmıştım. Onsuz kendimi çıplak hissediyordum.
Ancak tırmanırken bunları takmak tehlikeliydi, bu yüzden bir saat boyunca yüzüğüm bel kemerimin küçük cebinde durmuştu ve hâlâ orada olduğundan emin olmak için de birkaç dakikada bir kontrol etmiştim.
“Her hafta birkaç saatliğine anne, eş, avukat olmayı bir kenara bırakıyorum ve... Sadece kendim oluyorum,” diye devam etti Jenny.
Sözleri bana çok tanıdık gelen bir duyguyu hatırlatmıştı. Koşmak beni her zaman rahatlatırdı. O benim meditasyonumdu.
Ama spor ayakkabılarım gömme dolabın arkasına tıkılmıştı ve onlara dokunmayalı aylar olmuştu.
“Zamanı nasıl buluyorsun?” diye sordum içtenlikle merak ederek. “Şu anda çocuklar ve okul arama arasında çalışamıyorum bile, ben…”
“Sadece kendine zaman ayırdığın için suçlu mu hissediyorsun?” diye tahmin etti.
“Kesinlikle.”
“Seni anlıyorum. Ama inan bana, asla o zaman ayağına gelmeyecek. Sadece bunu yapmak zorundasın. Ve bunu yaptığında, tüm ailen sana teşekkür edecek.”
Jenny elimi sıktığında görüldüğümü hissettim. Mesajını yüksek sesle ve net bir şekilde duymuştum; başkalarıyla ilgileneceksem kendime bakmam gerekiyordu.
“Bunu duymaya gerçekten ihtiyacım vardı,” diye itiraf ettim.
“Hepimizin zaman zaman buna ihtiyacı oluyor. Söylesene, ikizler için okul araştırması nasıl gidiyor?”
“Şu ana kadar, kâğıt üzerinde mükemmel görünen bir okulun aslında tamamen yanıltıcı olabileceğini anladım.”
“Ah, bunu hatırlıyorum!” Jenny gülerek cevap verdi. “O zamanlar için keşke dediğim bir şey varsa, o da tüm itibar saçmalıklarını görmezden gelmek olurdu. Bunu söylemek yapmaktan daha kolay biliyorum.”
“Kendimi o kadar kaptırdım ki,” diye itiraf ettim. “Bir okulun çocuklarım için her kapıyı açabileceği fikrine karşı koymak çok zor geliyor.”
“Seni tamamen anlıyorum. Ama dışarıda da çok fazla harika okul var. Ve hepsi St. Barnaby'ni gibi müze değil.”
“Leah ve Ace’in, Cliffton'daki Pollock’ı mahvetme girişimlerinden sonra başka bir müze turunu kaldırabileceğimi sanmıyorum...”
“Ah, bu çok komik.”
“Tur rehberi kesinlikle öyle düşünmedi.”
“İhtiyacın olan şey, meraklarını teşvik edecek ve yaratıcılıklarını kucaklayacak bir yer... Sonsuz Ufuklar'a göz attın mı?”
“Bunu duymadım bile.”
“Montessori sistemini benimsiyorlar,” diye devam etti. “Deneyimsel öğrenmeyi önemsiyorlar ve çocuklar kendi müfredatlarını yönlendirmeye teşvik ediliyor.”
kaşlarımı çattım. Alternatif okulların her zaman benim zevkime göre fazla hippi olduğunu düşünmüştüm… Ama öte yandan hazırlık okulları çok bunaltıcıydı.
Neden ona bir şans vermeyeyim ki?
Birkaç dakika daha televizyon, hava durumu ve diğer önemsiz konular hakkında sohbet ettikten sonra, yeni arkadaşıma veda ettim.
Eve dönerken, özlediğimi fark etmediğim o harika antrenman sonrası yorgunluğunu hissederek arabanın camlarını açmıştım.
Jenny ile geçirdiğim zaman zihnimi temizlemiş ve bana Leah ve Ace'in okul arayışı için yeni bir umut vermişti.
Çocuklarımı bir okula uydurmaya çalışmaktan vazgeçeceğime ve onlara uygun bir okul bulacağıma dair kendime söz verdim.
İkizlerimi düşünerek sokağımıza dönerken gülümsedim.
Miniklerim enerji ve yaratıcı fikirlerle dolup taşıyorlardı. Ve bunu bastırmak zorunda kalmamalıydılar. Sadece her şeylerini özgürce ortaya koyabilecekleri bir ortam bulmam gerekiyordu…
“DUR!” diye çığlık atıp frene basarken bütün sakinliğim kaybolmuştu.
Ve içinde çocuklarımın olduğu oyuncak araba durdu... Sokağın tam ortasında. Ace ve Leah hayal kırıklığına uğramış ifadelerle bana döndüler.
“Siz? Sokakta oynamak mı?!” Arabadan fırlayarak inerken aracı rölantide bıraktım. “Büyükbabanız nerede?!”
Leah kendini beğenmiş bir şekilde, “Güzellik uykusunda anneciğim,” dedi.
Geniş çimenliğe döndüm, tabii ki babam bir şezlongda uyuyordu… Ve yüzü makyajla kaplıydı.
“Siz ikiniz. Yoldan çıkın. Hemen!!”
