Sevmeyi Öğrenmek... 2. Kitap: Winter
Yazar
M. L. Knight
Okur
2,6M
Bölüm
55
Winter kalbini koruma altında ve mesafesini keskin tutuyor. Karmaşık yetenekleri ve ona temkinli olmayı öğreten geçmişi yüzünden aşk, hiç ihtiyacı olmayan bir dikkat dağınıklığı gibi geliyor. Ancak kader onunla aynı fikirde değil ve karşısına sıcakkanlı, inatçı ve buzdan duvarlarından hiç etkilenmeyen Ethan'ı çıkarıyor. Ethan bir bağ kurmanın her riske değdiğine inanıyor ve geri adım atmayı reddediyor. Gerilim tırmanırken ve güven küçük, şaşırtıcı anlarda filizlenirken eski düşmanlar Harvest Moon'a gizlice geri dönerek yanlarında tehlikeyi de getiriyorlar. Winter kendini korumanın aşkı itmek mi, yoksa birini hayatına almanın en büyük gücü mü olacağına karar vermek zorunda. Geçmiş canlanıp bugün cesaret talep ettiğinde, aşk bir zayıflık değil, bir seçim haline geliyor.
Buz Kraliçesi
2. Kitap: Winter
WINTER
Ormanda tek başıma, yeni devrilmiş bir ağacın üzerinde oturuyordum. İlham bulmak için etrafı izliyordum. Hayatıma geri dönmek zorunda kalmadan önce biraz çizim yapmak umuduyla resim defterimi getirmiştim.
Çok az huzur bulduğum bir hayattı bu. Dünyanın yükü sürekli omuzlarımdaydı.
Bu yüzden tek başıma bu kadar çok zaman geçiriyordum. Başkalarının bitmek bilmeyen duygularından kaçıyordum.
Bir kurdun yalnızlığı tercih etmesi normal değildi. Ancak kurt olsun ya da olmasın, kimsenin benim gibi yeteneklere sahip olması da normal değildi. Bu yetenekler koca bir sürüyü geçtim, tek bir kişinin bile varlığına dayanmayı zorlaştırıyordu.
Özellikle bir alfa kızı için bu zor bir durumdu.
“Burada ne varmış?” Çok iyi bildiğim genizden gelen bir ses sessizliği bozdu.
Hayal kırıklığıyla iç çektim. Huzurlu molam mahvolmuştu.
Sakin ve düz bir sesle, “Burası koskoca orman, Hardy,” dedim. “Başka herhangi bir yere gidebilirdin.”
Oldukça geniş arazimizin insanların yaşadığı bölgelerinden uzakta, ormanda tek başıma rahattım. Bu savunmasız halimde, bana doğal geleni yapıyor ve savunmamı indiriyordum.
Şimdi Hardy ve gölgesi Hagan denilen bu iki aptalla karşılaştığım için duvarlarımı çabucak yeniden örmeliydim. Kurt olduklarını iddia eden bu zavallıların ne hissettiğini bilmek istemiyordum. İyi bir şey olmadığından emindim.
Sanki yalnız olmak benim için bir hakaretmiş gibi alay ederek, “Belki de burada yalnız bir ucube gibi tek başına takılmasaydın, bizim ne yaptığımızı dert etmezdin,” dedi. Bunu kendi isteğimle seçmişken nasıl hakaret olabilirdi ki?
“Buz Kraliçesi Winter!” diye alay etti. “O kadar soğuk bir sürtük ki kimse onunla arkadaş olmak istemiyor.”
Kısık sesle hırladım. Beni kışkırtıp cevap vermemi sağlamaya çalıştığını biliyordum. Ona bu zevki yaşatmak istemedim.
Elimde resim defterimle yerimden kalktım ve onları iterek geçtim.
Sürü üyelerini dövmemem gerekiyordu; bunu ne kadar çok istesem de. Babam ben çok küçükken biraz sinirli olduğumu fark edip bu kuralı koymuştu. Damarlarımda biraz fazla alfa kurdu kanı akıyordu.
Eğer resmi sürü eğitiminde dövüşmüyorsak, pençelerimi kendime saklamalıydım.
Sürü evine dönmek üzere ormanın içinde sert adımlarla yürümeye başladım. Onlarla daha fazla muhatap olmamak için elimden geleni yapıyordum. Uslu durmaya çalışıyordum. Kurallara uymaya çalışıyordum.
Babamın istediği gibi davranmaya çalışıyordum. Ama Hardy kendini tutamıyordu. Rahat durmayı bir türlü beceremiyordu.
“Babanın, yavrularından hangisinin sürünün yeni lideri olacağını açıklayacağını duydum. Bu kadar uzun sürmesine şaşırdım. Senin olmayacağını herkes biliyordu.”
Aslında ona katılarak, “Autumn olmalı,” dedim. “Autumn harika bir lider olur. Bu durum beni hiç rahatsız etmiyor.”
Bu doğruydu. Autumn sadece benden yirmi dakika büyük değildi. Şımarıklık yaptığımı düşündüğünde bunu bana hatırlatmaya bayılırdı. Kız kardeşim aynı zamanda nazik, sevecen ve son derece merhametliydi.
Bu sürüyü annemle babam kadar çok seviyordu. Güçlüydü, zekiydi ve kusursuz bir eğitim almıştı. Güçlü ve başarılı bir lider olurdu.
Bir lunada olması gereken hiçbir özelliğe sahip değildim. Sürüyü önemsiyordum. Yapılan hiçbir saldırıyı karşılıksız bırakmazdım. Ama insanlarla aram iyi değildi. Bu görevi yapacak kadar merhametim yoktu.
Acıma duygum çok uzun zaman önce yok olmuştu. Empat olmanın getirdiği pek çok sorundan biri de buydu. Sonunda umursamamaya başlayana kadar her şeyi çok fazla hissedersiniz.
Üstelik bir lunanın kendi alfasına ihtiyacı vardı. Benim ise eşimi aramaya hiç niyetim yoktu.
Zaten sevdiğim aile üyelerimin yanında olmak bile benim için çok zordu. Bu karmaşaya yeni birini eklemeye ihtiyacım veya niyetim yoktu.
Eğer bir eşim olsaydı, sürekli onun etrafında olurdum. Kendim için böyle bir gelecek göremiyordum.
Hardy alaycı bir şekilde, “Umarım görevi kız kardeşine verir,” dedi. “Çünkü yakında eşini bulamazsa bir seçme töreni düzenleyecek ve ben de o törende olacağım.”
Alayla güldüm ve gözlerimi devirdim. Bu düşünce bile çok saçmaydı.
Annem ve babam kız kardeşim için asla bir seçme töreni yapmazdı. Babam böyle bir tören yapmaya zorlanmıştı. Bu, annemi bulmasına yardımcı olsa da, kabul ettiği andan itibaren o törenden pişmanlık duymuştu. Eğer kız kardeşim seçilmiş bir eş alacaksa, bu kendi kurallarıyla olurdu.
Geri kalmış gelenekler yüzünden değil.
Konuşmanın gidişatından hoşlanmayarak adımlarımı durdurdum. Ondan yayılan feromonları hissetmek için yeteneğime ihtiyacım yoktu. Havaya asılı kalmışlardı; hem yoğun hem de keskindiler.
Kusma isteği uyandırıyordu. Bu pis koku midemi bulandırıyordu. Babamın kurallarına uymayı gerçekten çok istiyordum.
Ancak Hardy daha fazla ileri giderse, harekete geçmekten çekinmezdim. Benim hakkımda istediğini söyleyebilirdi. Buna katlanabilirdim.
Ama aileme leke sürülmesine asla izin vermezdim. Onlar yeryüzündeki gerçek meleklerdi ve onları son nefesime kadar savunurdum.
Dişlerimi sıkarak, “Yerinde olsam susardım,” diye uyardım.
Kendi kuyusunu kazarak devam etti. “Beni seçmese bile…” dedi. “Tek istediğim sadece bir gece. O tatlı kız kardeşinin içinde geçecek bir gece. Onu altıma alırdım ve adımı haykırırdı…” Konuşurken kalçalarını imalı bir şekilde kıvırıyordu.
“Ona hayatının gecesini yaşatır, sonra da kalbini kırardım. Bu da en az diğeri kadar tatmin edici olurdu.”
Bu son damlaydı. O kadar hızlı arkamı döndüm ki, hareketlerimi idrak edemeden burun buruna geldik. Dudaklarımdan bir hırıltı koptu.
Bacaklarının arasındaki o zavallı aleti olması gerekenden çok daha sıkı kavradığımda, acı alt bölgelerine yayıldı ve yüzü buruştu. Umutsuzca elini bileğime atıp tutuşumu gevşetmeye çalışırken acıyla inledi. Ancak yaptığı hiçbir şey işe yaramayacaktı.
Hazır olduğumda onu bırakacaktım. O zamana kadar benim insafıma kalmıştı. Ne de olsa bunu kendi hak etmişti.
Alaycı bir şekilde, “O zavallı sikinle kız kardeşimin yanına bile yaklaşırsan, onu senden bizzat ben koparırım,” dedim. “Autumn senin gibiler için çok fazla iyi. Kendini eşi için saklıyor. Eşini bulduğunda o, gerçek bir kurt olacak. Babamın alfa unvanını senin gibi birine vereceğini mi sanıyorsun?”
“Bunu kabul etmesini sağlamaktansa, beni yatağına atma ihtimalin daha yüksek. Ve bunun asla olmayacağını ikimiz de biliyoruz.”
Aletini bıraktım ve o çok ihtiyacı olan nefesi aldı. Sanki boynunu sıkıyormuşum gibi havayı içine çekti. Ellerini aşağıya götürdü. İncinmiş kasığını nazikçe tutarken, gözlerinde yanan bir nefretle bana baktı. Bu duyguya on katıyla karşılık verdim.
“Buna pişman olacaksın,” diye homurdandı.
Meydan okuyarak, “Elinden geleni ardına koyma,” dedim.
Hardy sürekli peşinden ayrılmayan gölgesine, çok bilmiş ağzının arkasındaki kaba kuvvete, yani Hagan Ancelm'a emretti. “Hagan, yakala onu.”
Hagan bir dağ kadar büyüktü ve o kadar da ağırdı. Tembel bir hayvan kadar yavaştı ama çok sert vuruyordu. Eğer bir yumruk sallar ve tutturursa, en güçlü kurdu bile bayıltabilirdi.
Ormanın ortasında, bana hiç saygısı olmayan kurtlarla birlikteyken bu isteyeceğim bir şey değildi.
Hagan tereddüt ederek, “A-ama… o alfanın kızı…” dedi. Beklediğimden daha zeki olduğunu kanıtlamıştı.
Hardy, “Ne olmuş yani?! Bana az önce ne yaptığını gördün!” diye hırladı.
Hagan ağır adımlarla bana doğru gelirken derin bir iç çekti. İsteksiz olduğu belliydi ve bu yüzden ona biraz merhamet edecektim. Tüm gücümü onun üzerinde kullanmayacaktım.
Gücümü küçük arkadaşına saklayacaktım. Hardy zor bir ders öğrenecekti… hem de tekrar. Sanırım bazı kurtlar asla akıllanmıyordu.
Parmaklarımı çıtlattım. Omuzlarımı hareket ettirdim ve boynumu esnettim. Bu eğlenceli olacaktı. Gülümsemem doğal olmayan bir şekilde genişledi. Saldırmadan önce gözlerim yaramazca parladı.
***
Kısa bir süre sonra elimde resim defterimle ormandan çıktım. Saçlarım darmadağınıktı. Kıyafetlerimde toprak vardı ama bunun dışında pek bir hasar almamıştım.
Beni merdivenlerden fark eden neşeli bir ses, “Winter!” diye seslendi.
İkiz kız kardeşim Autumn beni gördüğüne sevinerek yanıma koşuyordu. Ta ki benim halimi görene kadar. Keskin bakışlarıyla beni dikkatle inceledi.
Bir şeyler karıştırdığımı biliyordu ama ne olduğundan emin değildi. Bir bahane uyduracaktım. Ormanda biraz kestirdiğimi falan iddia edecektim.
Yeterince inandırıcı görünüyordu. Ancak birkaç dakika sonra Hagan arkamdaki ağaçların arasından ağır adımlarla çıktı. Kollarında baygın bir Hardy vardı.
Bana nefret dolu bir bakış attı. Ben ise sadece omuz silktim. Hardy ile birlikte aileleriyle yaşadıkları kasabaya doğru ilerlerken kendi kendine bir şeyler homurdandı.
Autumn ellerini beline koymuş bu durumu izlerken beni azarlayarak, “Winter…” dedi. “Ne yaptın sen?”
“O herifler tam bir yavşak ve başlarına gelen her şeyi hak ettiler.”
Koluma girip yolun geri kalanında bana eşlik ederken beni cesaretlendirdi. “Ben'in bu gece eve dönecek olması herkesi çok heyecanlandırdı. Bu yüzden şanslısın. Hemen odana gidip yıkanırsan, muhtemelen ne kadar darmadağın olduğunu fark etmeyeceklerdir.”
Autumn'ın yüzünde hiçbir şeyi dert etmeyen bir gülümseme vardı. Sanki az önce sağlam bir dayak attığım iki yetişkin kurdun ormandan çıktığını görmemiş gibiydi. Bazen ne kadar farklı olduğumuza şaşırıyordum. İkiz olabilirdik ama karakter olarak gece ve gündüz kadar zıttık.
O aydınlık ve güzel olan her şeydi. Ben ise karanlık ve kasvetli olan her şeydim. Sürü Autumn'ı seviyordu; ona bayılıyorlardı. Benden ise korkuyorlardı.
Hiçbiri bunu açıkça söylemezdi ama hepimiz bunun doğru olduğunu biliyorduk. Çoğunlukla bunu kendi kendime yapmıştım. Bu yüzden onlara kızmıyordum.
Autumn ve ben dış görünüş olarak da pek benzemiyorduk. İkiz olabilirdik ama tek yumurta ikizi değildik. Daha mavi gözler ve daha koyu gri saçlar dışında, annemin kopyası gibiydim.
Onun dışında babamdan pek bir şey almamıştım. Öte yandan Autumn, babamın kopyasıydı. Onu kopyalayıp bir kadına dönüştürseydiniz, tam olarak Autumn'ı elde ederdiniz.
Uzun kahverengi saçları babamınkiyle aynı sütlü çikolata rengindeydi. Parlak ela gözleri de tıpkı onunkiler gibiydi.
Autumn ve ben onların en büyük yavruları olduğumuz için, sürü ikimizden birine ve eşine teslim edilecekti. Annem ve babamın umudu, eşimizi sürünün içinde bulmamızdı. Ancak şu ana kadar böyle bir şey olmamıştı.
Yine de sadece birkaç ay önce yirmi bir yaşına basmıştık. O zamandan öncesinden beri dışarıda olan küçük bir sürü savaşçısı grubu vardı. Buna Dillon Amca ve Taffy Teyze'nin oğlu Ben de dâhildi.
Kafa karışıklığı olmasın diye söylüyorum. Onlar gerçekten teyzem ve amcam değildi, yani kan bağımız yoktu. Herkesin bu gece için bu kadar heyecanlı olmasının bir nedeni de buydu. Eşlerimizden biri geri dönen savaşçıların arasında olabilirdi. Hatta bu kişi Ben bile olabilirdi.
Yine de bu düşünce bana anında iğrenç geldi. İğrenmeyle ürperdim. Ben ile eşleşmeyi hayal bile edemezdim. O benim için bir kardeş gibiydi.
Küçüklüğümüzden beri benim en iyi arkadaşımdı. Onu bundan başka bir şekilde görebilir miydim bilmiyordum. Uzun bir süre Autumn'ın da aynı şekilde hissettiğini düşünmüştüm. Ancak on altı yaşındayken, yıllardır Ben'e aşık olduğunu itiraf etmişti. Biz büyüdükçe bu hisleri daha da güçlenmişti.
Bu geceki eve dönüş yemeği için bu kadar heyecanlı olmasının bir nedeninin de bu olduğundan emindim. Ben'in eşi olmasını umuyordu. Ben de onu destekliyordum.
Ben iyi bir adamdı ve iyi bir eş olurdu. Onu koruyacağı ve ona iyi bakacağı konusunda ona güvenebilirdim. Eğer Ben değilse bile, eşinin en az onun kadar değerli başka bir savaşçı olmasını umuyordum.
Ve kendi eşimin onların arasında olmamasını da çok ama çok umuyordum.
